II SAB/Rz 60/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 2 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej - postanawia - odrzucić skargę. W dniu 13 sierpnia 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] (dalej: Stowarzyszenie) na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wobec tego, że skarga obarczona była brakiem fiskalnym i formalnym, tut. Sąd wezwał Stowarzyszenie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł oraz do złożenia dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej (KRS, statut), zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325 ze zm. – zwanej dalej jako p.p.s.a.). Do wezwań dołączono stosowne pouczenie, że nieusunięcie braków fiskalnych i formalnych skargi w terminie 7 dni licząc od dnia doręczenia, skutkować będzie odrzuceniem skargi. Wezwanie zostało doręczone Stowarzyszeniu i odebrane w dniu 19 sierpnia 2020 r. W zakreślonym terminie, który mijał z dniem 26 sierpnia 2020 r., powyższe braki nie zostały uzupełnione. Natomiast Stowarzyszenie złożyło pismo datowane na dzień 26 sierpnia 2020 r., w którym cofnęło skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Do wszczęcia postępowania przed sądem administracyjnym niezbędne jest skuteczne wniesienie skargi, przez co rozumieć należy spełnienie przez nią określonych w ustawie warunków fiskalnych i formalnych, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe. Stosownie do treści art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony – w tym skarga – powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Przepis art. 29 P.p.s.a. nakłada zaś obowiązek wykazania umocowania do działania w imieniu strony przy pierwszej czynności w sprawie. Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji jest brakiem formalnym podlegającym usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 kwietnia 2005r., sygn. II GZ 19/2005). Niewykonanie nałożonego przez Sąd obowiązku przedłożenia dokumentu w terminie powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a (wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005r., sygn. GSK 1337/2004, publ. ONSAiWSA 2005, nr 5, poz.91). Stowarzyszenie mimo prawidłowo skierowanego wezwania oraz pouczenia o procesowych konsekwencjach niewykonania nałożonego obowiązku, nie przedłożyło dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej. Nadto stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. zawiera dyspozycję zgodnie z którą skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. W okolicznościach sprawy Stowarzyszenie, w wyznaczonym terminie, nie uiściło wpisu sądowego. Uznać zatem należy, że nienadesłanie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej oraz nieuiszczenie wpisu od skargi powoduje, że przedmiotowej skardze, jako obarczonej brakami formalnymi i fiskalnymi, nie można nadać dalszego biegu i z tej przyczyny należy ją odrzucić. Ustosunkowując się zaś do złożonego przez stronę wniosku o cofnięcie skargi, Sąd wyjaśnia, że merytoryczne rozpoznanie takiego wniosku i umorzenie postępowania sądowego jest dopuszczalne tylko wówczas gdy skarga jest wniesiona skutecznie tj. nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (por. post. NSA z 10.06.1987r., sygn. akt SA/Gd 537/87 – publ. w OSP 1990, nr 4, poz. 207). W przedmiotowej sprawie skarga obarczona jest brakami formalnymi i fiskalnymi, uniemożliwiającymi nadanie jej dalszego biegu. Wobec powyższego podlegać musi ona odrzuceniu, niezależnie od złożonego wniosku o jej cofnięcie. W tej sytuacji Sąd, wobec braku podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku o cofnięcie skargi, działając na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.