II SAB/Rz 60/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro /spr./, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia NSA Jacek Surmacz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 lipca 2025 r. sprawy ze skargi D. G. na bezczynność [...] Szpitala w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje [...]Szpital w [...] do rozpoznania punktu 4 wniosku skarżącego D. G. z dnia 24 marca 2025 r. w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych wraz z doręczeniem odpisu prawomocnego wyroku, 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) w pozostałym zakresie skargę oddala, 4) zasądza od [...]Szpitala w [...] na rzecz skarżącego D. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 8 kwietnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga D.G. (dalej: skarżący) na bezczynność Szpitala [...] w [...] (dalej: Szpital), w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że wnioskiem z 24 marca 2024 r. skierowanym do Szpitala skarżący wystąpił o udostępnienie informacji publicznej, poprzez przesłanie w formie elektronicznej na adres ePUAP, dotyczącej zawieranych przez w/w podmiot umów na świadczenie usług prawnych w następującym zakresie: 1. kserokopii Zaproszenia do złożenia oferty i negocjacji ceny (nr [...]) związanego z zawartą później umową o świadczenie usług pomocy prawnej nr [...], 2. kserokopii Zaproszenia do złożenia oferty i negocjacji ceny (nr [...]) związanego z zawartą później umową o świadczenie usług pomocy prawnej nr [...], 3. kserokopii Zaproszenia do złożenia oferty i negocjacji ceny (nr [...]) związanego z zawartą później umową o świadczenie usług pomocy prawnej nr [...], 4. listy numerów wszystkich umów o świadczenie usług pomocy prawnej, z wyłączeniem umów o nr: [...], [...] i [...], zawartych bezpośrednio z mec. W.R. lub dowolną firmą, której mec. W.R. był właścicielem lub współwłaścicielem lub ujęty był w wykazanie adwokatów przeznaczonych do realizacji zadań związanych ze świadczeniem usług pomocy prawnej, 5. kserokopii Zarządzenia nr [...] Dyrektora Szpitala z 30 maja 2022 r., 6. Kserokopii Regulaminu określającego zasady udzielania Zamówień Publicznych o wartości szacunkowej nieprzekraczającej 130 tyś. zł netto w okresie kolejnych 12 miesięcy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarżący wniósł o zobowiązanie Szpitala do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z żądaniem zawartym we wniosku z 24 marca 2025 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, zobowiązanie Szpitala do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego nieprzekazania informacji publicznej w związku ze świadomym lekceważeniem przepisów prawa k.p.a., nałożenie na Szpital grzywny w wysokości nie mniejszej niż 1000 zł w związku ze świadomym lekceważeniem przepisów prawa k.p.a. oraz zasądzenie od Szpitala kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że do chwili złożenia skargi (tj. do 8 kwietnia 2025 r.) Szpital nie udostępnił żądanej informacji publicznej na platformie ePUAP, ani też nie wydał decyzji odmownej, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.), dalej: u.d.i.p., czym naruszył ustawowy, 14-dniowy termin wskazany w art. 13 ust. 1 w/w ustawy. Skarżący zaznaczył, że Szpital będąc samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej zobowiązany jest do udostępnienia informacji publicznej. W ocenie skarżącego 14-dniowy termin do udostępnienia żądanej przez niego informacji publicznej upłynął bezskutecznie 7 kwietnia 2025 r. W odpowiedzi na skargę Szpital wniósł o oddalenie skargi w całości, podkreślając, że przed upływem ustawowego terminu, tj. 11 kwietnia 2025 r. przekazał skarżącemu zgodnie z jego żądaniem, za pośrednictwem ePUAP, wszystkie żądane przez niego dokumenty, tj. trzy Zaproszenia do złożenia oferty i negocjacji ceny (pkt 1-3 wniosku), zarządzenie Dyrektora Szpitala nr [...]zawierające w swej treści Regulamin określający zasady udzielania Zamówień Publicznych o wartości szacunkowej nieprzekraczającej 130 tys. zł netto w okresie kolejnych 12 miesięcy (pkt 5 i 6 wniosku) wraz z Aneksem do zarządzenia oraz umowę NR 6/2019 zawierającą w swej treści numer Umowy, o który wnioskuje skarżący (pkt 4 wniosku). Szpital zaznaczył, że w sytuacji gdy organ zadośćuczynił żądaniu skarżącego, skarżący nie ma legitymacji do wniesienia skargi z uwagi na brak interesu prawnego do jej wniesienia. Według organu skarżący złożył skargę przed upływem ustawowego terminu udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, błędnie uznając za datę doręczenia wniosku do organu datę wysłania go na adres ePUAP organu. W ocenie Szpitala wbrew twierdzeniom skarżącego, informacja publiczna została udzielona w ustawowym terminie (11 kwietnia 2025 r.), gdyż termin ten powinien być liczony od 7 kwietnia 2025 r. jako daty doręczenia tego wniosku organowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna w części. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024r., poz.935) - dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Należy wyjaśnić, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w ustawie i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi bowiem wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Z art. 13 u.d.i.p. wynika że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno-technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Uwzględniając skargę na bezczynność sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że w takim przypadku sąd: - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6. W tym miejscu należy wskazać, że w przypadku żądania udzielenia informacji publicznej bezczynność może wystąpić wówczas, gdy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a żądanie jej udzielenia skierowane jest do podmiotu zobowiązanego w myśl przepisów tej ustawy. Nie budzi wątpliwości Sądu i nie jest w sprawie kwestionowane, że Szpital jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Jako samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej jest podmiotem leczniczym w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2023 r. poz. 991) i udziela świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych ubezpieczonym oraz innym osobom uprawnionym do tych świadczeń na podstawie przepisów nieodpłatnie, za częściową odpłatnością lub całkowitą odpłatnością. Jest zatem jednostką dysponującą majątkiem publicznym i wykonującą zadania publiczne z zakresu ochrony zdrowia. Istota skargi w niniejszej sprawie dotyczy kwestionowania bezczynności organu w zakresie złożonego przez skarżącego w dniu 8 kwietnia 2025 r. wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Według skarżącego Szpital nie udzielił mu w ustawowym terminie żądanej informacji. W jego ocenie 14-dniowy termin na udzielenie informacji rozpoczął bieg w dacie wysłania wniosku, tj. 24 marca 2025 r. i upłynął bezskutecznie z dniem 7 kwietnia 2026 r. Szpital twierdzi natomiast, że uczynił zadość żądaniu skarżącego, przesyłając mu zgodnie z jego wnioskiem za pośrednictwem platformy ePUAP wszystkie żądane dokumenty w ustawowym terminie 14 dni, który winien być liczony od 7 kwietnia 2025 r., tj. od daty doręczenia wniosku organowi, a nie jak twierdzi skarżący od jego wysłania organowi. Pierwsza kwestia sporna dotyczy zatem ustalenia daty doręczenia organowi wniosku o udzielenie informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 dni od dnia doręczenia adresatowi wniosku, przy czym dzień, w którym wniosek wpłynął, nie jest wliczany do 14-dniowego terminu przewidzianego dla udzielenia informacji (por. np. wyrok NSA 11 maja 2017r. I OSK 2609/15). W niniejszej sprawie jak już wskazano wniosek skarżącego został wysłany organowi za pośrednictwem platformy ePUAP. W myśl art. 40 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045), dalej: u.d.e., operator wyznaczony w ramach świadczenia publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego wystawia dowody wysłania i dowody otrzymania zgodnie ze standardem, o którym mowa w art. 26a ustawy z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej. Dowód otrzymania, stosownie do art. 41 ust. 1 u.d.e., jest wystawiany po: 1) odebraniu korespondencji przekazanej na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego; 2) wpłynięciu korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu publicznego; 3) upływie 14 dni od dnia wpłynięcia korespondencji przesłanej przez podmiot publiczny na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego, jeżeli adresat nie odebrał go przed upływem tego terminu. Przez odebranie dokumentu elektronicznego rozumie się każde działanie adresata posiadającego adres do doręczeń elektronicznych, powodujące, że adresat dysponuje dokumentem, który wpłynął na ten adres, i może zapoznać się z treścią odebranego dokumentu (art. 41 ust. 2 u.d.p.). Natomiast przez wpłynięcie dokumentu elektronicznego na adres do doręczeń elektronicznych rozumie się zaistnienie warunków technicznych umożliwiających adresatowi odebranie doręczanego dokumentu (art. 41 ust. 3 u.d.p.). Zgodnie zaś z art. 42 ust. 1 u.d.e., w przypadku doręczania korespondencji przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego korespondencja jest doręczona we wskazanej w dowodzie otrzymania chwili: 1) odebrania korespondencji - w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1; 2) wpłynięcia korespondencji - w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2. W przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 3, korespondencję uznaje się za doręczoną w dniu następującym po upływie 14 dni od wskazanego w dowodzie otrzymania dnia wpłynięcia korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego (art. 42 ust. 2 u.d.e.). Z powyższych przepisów wynika, że ustawodawca wyraźnie rozróżnił moment wpłynięcia dokumentu na elektroniczną skrzynkę odbiorczą i moment jego doręczenia adresatowi. Czym innym jest bowiem wpłynięcie dokumentu elektronicznego na adres do doręczeń elektronicznych, przez które rozumie się zaistnienie warunków technicznych umożliwiających adresatowi odebranie doręczanego dokumentu, a czym innym odebranie dokumentu elektronicznego, czyli każde działanie adresata, powodujące, że adresat dysponuje dokumentem, który wpłynął na ten adres i może zapoznać się z treścią dokumentu. W obu przypadkach kluczowym dokumentem potwierdzającym daną czynność jest odpowiednio dowód wysłania i dowód otrzymania. Dowód otrzymania jest wystawiany w trzech przypadkach, tj. po odebraniu korespondencji przekazanej na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego, po wpłynięciu korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu publicznego lub po upływie 14 dni od dnia wpłynięcia korespondencji przesłanej przez podmiot publiczny na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego, jeżeli adresat nie odebrał go przed upływem tego terminu. W przypadku doręczenia elektronicznego korespondencji przez podmiot niepubliczny do podmiotu publicznego korespondencja jest doręczona we wskazanej w dowodzie otrzymania chwili wpłynięcia korespondencji. Dowód otrzymania można zatem uznać za elektroniczny odpowiednik papierowego zwrotnego potwierdzenia odbioru. Zgodnie z art. 147 ust. 2 u.d.p., doręczenie korespondencji nadanej przez osobę fizyczną lub podmiot niebędący podmiotem publicznym, będące użytkownikami konta w ePUAP. Do podmiotu publicznego posiadającego elektroniczną skrzynkę podawczą w ePUAP, w ramach usługi udostępnianej w ePUAP, jest równoważne w skutkach prawnych z doręczeniem przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego do dnia 31 grudnia 2025r. W przypadkach, o których mowa w ust. 1-3, urzędowe poświadczenie odbioru, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy zmienianej w art. 105, jest równoważne dowodowi otrzymania, o którym mowa w art. 41. (art. 147 ust. 3 u.d.p.). Do doręczeń, o których mowa w ust. 1-3 i 5, przepis art. 41 stosuje się odpowiednio (art. 147 ust. 6 w/w ustawy.). Nie budzi wątpliwości Sądu i nie jest w sprawie kwestionowane, że skarżący jako osoba fizyczna jest podmiotem niepublicznym w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.d.p., zaś organ – Szpital podmiotem publicznym w rozumieniu art. 2 pkt 6 u.d.p. Stosownie zatem do brzmienia cytowanych powyżej przepisów art. 41 ust. 1 pkt 2 i art. 42 ust. 2 pkt 2 u.d.p., należy uznać, że wniosek skarżącego wpłynął 24 marca 2024 r. i od tej daty należy liczyć czternastodniowy termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, który upłynął w dniu 7 kwietnia 2025 r. Z przedłożonych Sądowi dokumentów wynika, że organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP w dniu 11 kwietnia 2025 r., zatem po upływie ustawowego terminu. W świetle twierdzeń organu, że wniosek został odebrany dopiero 7 kwietnia 2025 r., należy wskazać, że do obowiązków organu zobowiązanego na gruncie u.d.i.p. do udzielania takowych informacji należy taka konfiguracja poczty elektronicznej oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej - aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną. Skutki trudności, błędów czy nieprawidłowości w zakresie kształtowania i obsługiwania systemów służących do komunikacji z organami (np. poczty elektronicznej, systemu ePUAP) nie mogą być przerzucane na korzystających z tych systemów (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 20 lutego 2025 r. II SAB/Łd 3/25). Zatem w niniejszej sprawie to z przyczyn leżących po stronie organu doszło do przekroczenia terminu na udzielenie informacji publicznej. Ponadto w ocenie Sądu należy przyznać rację skarżącemu, że Szpital pozostaje w bezczynności w udostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej w zakresie pkt 4 wniosku – jak dotąd lista numerów umów o świadczenie usług pomocy prawnej objęta żądaniem zawartym we wniosku nie została skarżącemu udostępniona. W przekonaniu Sądu odpowiedzi udzielonej przez organ w postaci przesłania umowy Nr 6/2019 nie można bowiem uznać za przedstawienie informacji pełnej i adekwatnej do żądania skarżącego. Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. W odniesieniu do argumentacji organu przedstawionej w piśmie z 17 lipca 2025 r. ("Odpowiedź na replikę [...]") wskazującej na przyczyny nie przedstawienia skarżącemu żądanej informacji w zakresie pkt 4 (nie jest to informacja publiczna, brak możliwości jej udzielenia z uwagi na upływ 5-letniego okresu przechowywania tego rodzaju dokumentów, zbyt duży nakład pracy), należy podkreślić, że każda z wymienionych przez organ sytuacji wymagała od organu stosownego działania. Stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują, informuje się wnioskodawcę w formie zwykłego pisma. Zaznaczenia wymaga, że na równi z niepodjęciem czynności tego rodzaju orzecznictwo sądowoadministracyjne traktuje przedstawienie informacji innej niż ta której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub nieadekwatnej do treści wniosku (por. wyrok NSA z 20 października 2021 r. III OSK 1092/21). Taka sytuacji zaistniała w niniejszej sprawie w zakresie pkt 4 wniosku. Z tego względu Sąd uznał, że w zakresie pkt 4 wniosku, dotyczącym udostępnienia listy numerów umów o świadczeniu usług pomocy prawnej, należało w wyroku (pkt 1) zobowiązać organ - na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - do załatwienia pkt 4 wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność o takim charakterze ma miejsce wtedy, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające w jakimkolwiek zakresie winę organu za tę bezczynność. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych obowiązków, czyli terminów do załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia (zob. wyrok NSA z 24 maja 2018 r. II OSK 381/18). W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Z tego względu Sąd uznał, że zarzucana bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Udzielenie przez organ odpowiedzi na przedmiotowy wniosek o udzielnie informacji publicznej w zakresie pkt 1-3, 5 i 6 powoduje ustanie stanu bezczynności, dlatego skarga w tym zakresie podlega oddaleniu jako niezasadna. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zobowiązanie Szpitala do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego nieprzekazania informacji publicznej, bo jest to uprawnienie pracodawcy, a sąd administracyjny nie ma kompetencji w tym zakresie. Sąd administracyjny stosuje środki przewidziane w ustawie, w tym przypadku wynikające z art.149 p.p.s.a., a wśród nich nie ma zobowiązania do ukarania dyscyplinarnego pracownika podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3, § 1a p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając zwrot kosztów postępowania sądowego stanowiących uiszczony w sprawie wpis od skargi w wysokości 100 zł.