II SAB/Rz 64/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej - postanawia - odrzucić skargę. B. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zgodnie z art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz.270 ze zm. – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis od niniejszej skargi, jako że jej przedmiotem nie są należności pieniężne, ma charakter wpisu stałego, a jego wysokość określona w § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193) wynosi 100 zł. Zarządzeniem z dnia 14 sierpnia 2014 r. tut. Sąd wezwał B. B. do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone wyżej wymienionemu, na adres wskazany w skardze i doręczone w dniu 22 sierpnia 2014 r. Termin do uiszczenia wpisu mijał zatem z dniem 29 sierpnia 2014 r. Pomimo tego wezwania i upływu wskazanego terminu wpis nie został uiszczony. Zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy brak uiszczenia należnego wpisu uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu a tym samym skarga podlega odrzuceniu. Jednocześnie niezależnie od okoliczności przedstawionych powyżej, tut. Sąd zauważa, że skarga podlegać musi odrzuceniu z powodu braku zdolności sądowej Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych [...], co też słusznie wywiódł organ w złożonej do tut. Sądu odpowiedzi na skargę. Wyjaśnić bowiem należy, że zgodnie z art. 25 P.p.s.a. zdolność sądową posiadają osoby fizyczne, osoby prawne, państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, organizacje społeczne nieposiadające osobowości prawnej, inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a ponadto organizacje społeczne, choćby nie posiadały osobowości prawnej, w zakresie ich statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób. Okręgowy Sąd Dyscyplinarny Okręgowej Izby Radców Prawnych [...] nie należy do żadnej z w/w kategorii. W świetle art. 42 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz.U. z 2014 r., poz. 637) okręgowy sąd dyscyplinarny jest organem samorządu radcowskiego, nieposiadającym osobowości prawnej. Osobowość prawną posiadają wyłącznie okręgowe izby radców prawnych i Krajowa Izba Radców Prawnych, które działają przez swoje organy (art. 5 i 52 tej ustawy), a zatem tylko one uprawnione są do występowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w charakterze strony, bowiem tylko one, jako osoby prawne, posiadają zdolność sądową w rozumieniu art. 25 P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarga na bezczynność Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego Okręgowej Izby Radców Prawnych [...] została skierowana przeciwko podmiotowi nieposiadającemu zdolności sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Niewłaściwe określenie podmiotu, którego dotyczy skarga, nie stanowi braku formalnego skargi lub takiego braku w zakresie zdolności sądowej, który podlegałby uzupełnieniu w trybie art. 31 P.p.s.a. Powyższe obliguje zaś Sąd do odrzucenia skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 220 § 1 i § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 5 w zw. z § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.