II SAB/Rz 68/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 21 sierpnia 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi HW na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...] w przedmiocie prowadzenia postępowania dyscyplinarnego - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę W dniu 5 lipca 2017 r. HW nadał w placówce operatora pocztowego wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1481 z późn. zm.), skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem Komendanta Miejskiego Policji w [...], skargę na bezczynność tego organu. Zdaniem skarżącego, KMP w [...] nie wykonuje wskazań zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 2 marca 2017 r. II SA/Rz 1091/16, którym uchylono orzeczenia wydane w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej. Skarżący wniósł o zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w [...]do wydania aktu administracyjnego w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym, zobowiązanie organu do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Miejski Policji w [...]wniósł o jej odrzucenie. Przed wniesieniem skargi HW nie wniósł bowiem przewidzianego w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257) – dalej: "Kpa" ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie, wobec czego nie wyczerpał przysługujących mu środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu, niemniej z przyczyn, które Sąd był zobowiązany uwzględnić z urzędu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 Ppsa). Zgodnie z wyrażoną w art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą domniemania właściwości sądów powszechnych, sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Oznacza to, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, obejmujący katalog aktów, względnie czynności lub bezczynności organów administracji podlegających kontroli sądowoadministracyjnej, został szczegółowo określony obowiązującymi przepisami prawa. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, związaną z wydaniem aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 Ppsa, (decyzji administracyjnych, określonego rodzaju postanowień oraz aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa). Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 Ppsa, sądy administracyjne są właściwe w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie dyscyplinarne funkcjonariuszy policji, prowadzone w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1782 z późn. zm.), nie jest postępowaniem administracyjnym, które kończy wydanie decyzji administracyjnej lub postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty. Orzeczenia dyscyplinarne organów policji nie stanowią również aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, gdyż – co wskazano wyżej – nie są one wydawane w postępowaniu administracyjnym. Z powyższych względów nie sposób uznać, że w świetle obowiązujących przepisów prawa określających właściwość rzeczową sądów administracyjnych, skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania dyscyplinarnego przez organ policji mieści się w kategorii skarg, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 lub 9 Ppsa. Wskazać należy, że właściwość rzeczowa sądów administracyjnych nie zamyka się jedynie w katalogu zawartym w art. 3 § 2 Ppsa, gdyż zgodnie z art. 3 § 3 Ppsa, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W przypadku orzeczeń wydawanych w postępowaniu dyscyplinarnym funkcjonariuszy policji, przepisem szczególnym, dopuszczającym kontrolę sądu administracyjnego tych orzeczeń, jest przepis art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r. poz. 1782 z późn. zm.). Zgodnie ze wskazaną regulacją, od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że kontroli sądu administracyjnego podlegają jedynie orzeczenia wydane w postępowaniu dyscyplinarnym, a podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi jest wyłącznie funkcjonariusz policji, wobec którego prowadzono takie postępowanie. Przepis ten, jak również inne przepisy ustawy o Policji, nie przewiduje natomiast prawa wniesienia skargi na bezczynność organu policji w przedmiocie prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, względnie przewlekłe prowadzenie takiego postępowania. Tym samym, w świetle poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że określony przez skarżącego przedmiot zaskarżenia nie podlega kognicji sądów administracyjnych, co w świetle art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa, obligowało do odrzucenia skargi. Na marginesie Sąd wskazuje, że wniesiona skarga, nawet przy uznaniu jej, pomimo literalnego wskazania przedmiotu zaskarżenia jako "bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w [...]", za skargę na niewykonanie wyroku, o której mowa w art. 154 § 1 Ppsa, nadał podlegałaby odrzuceniu. Warunkiem dopuszczalności skargi na niewykonanie wyroku, w rozumieniu art. 154 § 1 Ppsa, jest w świetle wskazanej regulacji, uprzednie wydanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (podkreślenie Sądu), a ponadto pisemne wezwanie organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W realiach opisywanej sprawy, żadna ze wskazanych okoliczności nie miała miejsca.