II SAB/Rz 7/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie zwrotu nieruchomości -postanawia- Odrzucić skargę SAB/Rz 7/04 U z a s a d n i e n i e Skarżący działając przez swojego pełnomocnika adw. J. W. wystąpił do "Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie" ze skargą na bezczynność Starosty [...] w sprawie z jego wniosku o zwrot wywłaszczonej nieruchomości położonej w W. zarzucając przewlekłość postępowania w tej sprawie, które toczy się od 2000 r. i wnosząc o zobowiązanie Starosty do bezzwłocznego załatwienia powyższej sprawy decyzją merytoryczną orzekającą o zwrocie nieruchomości. W motywach skargi naprowadził on, iż dopiero w związku z jego interwencją dotyczącą przewlekłości postępowania organ postanowieniem z dnia [...].02.2004 r. zawiesił postępowanie, który to akt zaskarżony został zażaleniem do Wojewody [...]. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie zarzucając, że przy wniesieniu skargi nie wyczerpano przewidzianych prawem środków zaskarżenia /art. 37 k.p.a./ co powoduje sankcję z art. 52 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W polemice z tym stwierdzeniem zawartej w piśmie procesowym z dnia 22.03.2004 r. skarżący przyznał, iż w związku z bezczynnością organu nie występował do Wojewody [...] z zażaleniem w trybie art. 37 k.p.a., twierdząc jednak, iż zapis zawarty w art. 52 § 1 powołanej wyżej ustawy tyczy się rozstrzygnięć merytorycznych, a nie incydentalnych jakim jest skarga na bezczynność, która wzywa do zobowiązania organu do załatwienia sprawy w terminie prawem przewidzianym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.Ust. Nr 153, poz. 1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej dotyczącą również orzekania w sprawach skarg na bezczynność organu. Niemniej jednak także i w tym przypadku, wbrew stanowisku skarżącego, zgodnie zaś z art. 52 p.s.a. skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Do tej kategorii środków zaliczyć należy także przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. zażalenie na co zasadnie zwrócił uwagę Starosta [...] w odpowiedzi na skargę. Jeżeli zatem w okolicznościach sprawy poza sporem pozostaje, iż skarżący nie wykorzystał tego środka przysługującego mu w ramach postępowania administracyjnego, to tym samym skarga jest przedwczesna i jako taka niedopuszczalna. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądem administracyjnym należało postanowić jak w sentencji.