II SAB/Rz 7/22

Sygn. akt II SAB/Rz 7//22 [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 kwietnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi małoletniej W. C. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego – ojca T. C. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w przedmiocie udzielenia informacji publicznej I. stwierdza, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. oddala skargę w części dotyczącej wymierzenia organowi grzywny; IV. zasądza od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego na rzecz małoletniej W. C. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego – ojca T. C. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W skardze z dnia 30 grudnia 2022 r. przedstawiciel ustawowy małoletniej W.C. – ojciec T.C. (dalej: "Wnioskodawca"/"Skarżący"), zarzucił Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...] (dalej: "PPIS") bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowania, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej zgodnie z treścią części złożonego wniosku, 2. art. 10 ust.1 w zw. z art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm., dalej: "ustawa"/ "u.d.i.p."), w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na nie udostępnieniu informacji publicznej odnośnie pytań zawartych w puntach 2,3,4 złożonego wniosku a w szczególności brak w tym względzie wydania wymaganej prawem administracyjnej decyzji odmownej. W związku z tym Skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do załatwienia części wniosku w punktach 2, 3, 4; 2) stwierdzenie, że organ dopuścił się w tym zakresie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, poprzez brak wydania decyzji odmawiającej udzielenia informacji zgodnie z treścią żądania pkt 2,3 oraz 4 wniosku; 3) stwierdzanie, że bezczynność organu oraz brak wydania wymaganej prawem decyzji odmownej miały charakter rażącego naruszenia prawa; 4) wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; 5) zasądzenie od organu kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu Skarżący podał, że pismem z dnia 10 stycznia 2022 r. poprzez platformę ePuap zwrócił się wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej szczegółowo wskazanej we wniosku. Domagał się w punkcie 2 – "wskazanie imienia i nazwiska oraz stopnia służbowego osoby, która dokonała wskazanego telefonu i nałożyła opisane wyżej ograniczenia. Proszę podać również o przesłanie posiadanych upoważnień tej osoby do działania imieniem PPIS oraz zakresu kompetencji". W punkcie 3 - "wskazanie imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która zdecydowała przez nią upoważnień tej osoby do działania imieniem PPIS". W punkcie 4 - "w celu umożliwienia odniesienia się do niezasadnie nałożonych na moją córkę ograniczeń proszę o wskazanie z imienia i nazwiska danych osoby zarażonej, z którą rzekomo moja córka miała bliski kontakt i kiedy ten kontakt miał miejsce". Organ w odpowiedzi do punktu 2. poinformował, że "nie widzi w tym sensu", odnośnie do punktu 3 nie udzielił informacji w sposób zgodny z żądaniem wniosku, natomiast do ostatniego pytania stwierdził, że "żądane informacje odnośnie danych osoby zakażonej, której kontakt był powodem nałożenia obowiązku kwarantanny na Pana córkę, nie mogą być udostępnione ze względu na ochronę danych osobowych". Skarżący naprowadził, że z naruszeniem Konstytucji PPIS odebrał córce wolność a powoływanie się na § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wprowadzeniem stanu epidemii i wynikający z tego przepisu brak konieczności wydawania decyzji, jest ponurym żartem. Organ z mocy art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, nakładając kwarantannę, miał obowiązek wydać decyzję. Powołując orzecznictwo sądów administracyjnych Skarżący stwierdził, że skoro zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy, termin do udostępnienia informacji publicznej upłynął po 14 dniach od złożenia wniosku, tj. w dniu 24 grudnia 2021 r., a organ nie udzielił wyczerpującej odpowiedzi co do wskazanych pytań ani nie wydał decyzji administracyjnej odmawiającej lub umarzającej postępowanie, to skarga jest zasadna. W odpowiedzi na skargę PPIS wniósł o: 1) umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania decyzji administracyjnej odmawiającej udzielenia informacji publicznej; 2) stwierdzenie, że w sprawie miała miejsce bezczynność; 3) stwierdzenie, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4) oddalenie wniosku o wymierzenie organowi grzywny. Potwierdzając otrzymanie w dniu 10 grudnia 2021 r. wniosku o udzielenie informacji publicznej PPIS przedstawił treść wszystkich pytań i stwierdził, że posiadane informacje w zakresie pytań nr 1, nr 3 i nr 5 (błędna, podwójna numeracja pytania nr 4), zostały udostępnione. Natomiast odmowa odpowiedzi na pytania 2 oraz nr 4 podyktowana była ochroną danych osobowych i ochroną prywatności osób, których pytania dotyczyły. Niezależnie od tego PPIS zwrócił uwagę, że Skarżący, jako strona postępowania, miał dostęp do żądanych informacji na podstawie art. 73 K.p.a., co wykluczało możliwość ich uzyskania w trybie dostępu do informacji publicznej. Jednocześnie PPIS wskazał, że pomimo tych wątpliwości, w sprawie wydana została decyzja odmowna, aby zakończyć stan bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest uzasadniona. I. Stan sprawy jest następujący. Wnioskiem z dnia 10 grudnia 2021 r. Wnioskodawca poprzez platformę ePuap, zwrócił się o udostępnienie publicznej szczegółowo wskazanej we wniosku domagając się jednocześnie, aby żądana informacja udzielona została na piśmie na podany adres. Pismem z dnia 23 grudnia 2021 r. PPIS odniósł się do wszystkich postawionych pytań, numerując odpowiedzi od Ad. 1 do Ad. 5.; pismo to doręczono Wnioskodawcy za pośrednictwem poczty w dniu 28 grudnia 2021 r. Odpowiedź organu w części dotyczącej pytania zawartego w punkcie 2 wniosku, tj. "wskazanie imienia i nazwiska oraz stopnia służbowego osoby, która dokonała wskazanego telefonu i nałożyła opisane wyżej ograniczenia. Proszę podać również o przesłanie posiadanych upoważnień tej osoby do działania imieniem PPIS oraz zakresu kompetencji", w punkcie 3 wniosku - "wskazanie imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby, która zdecydowała przez nią upoważnień tej osoby do działania imieniem PPIS" oraz w punkcie 4 wniosku - "w celu umożliwienia odniesienia się do niezasadnie nałożonych na moją córkę ograniczeń proszę o wskazanie z imienia i nazwiska danych osoby zarażonej, z którą rzekomo moja córka miała bliski kontakt i kiedy ten kontakt miał miejsce", nie usatysfakcjonowała Skarżącego, który za pośrednictwem platformy ePuap, w dnu 30 grudnia 2021 r., złożył skargę na bezczynność organu. Z akt administracyjnych przedstawionych przez organ wynika, że PPIS w dniu 14 stycznia 2022 r., na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy, wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji w zakresie wskazania imienia i nazwiska oraz stopnia służbowego pracownika, który telefonicznie przekazał informację o nałożeniu kwarantanny (pkt 2 wniosku), z uwagi na ochronę interesu prywatnego osoby niepełniącej funkcji publicznych (pkt I decyzji) oraz o odmowie udostępnienia informacji na temat imienia i nazwiska osoby zakażonej, z którą kontakt był powodem nałożenia kwarantanny na córkę wnioskodawcy (pkt 4 wniosku), z uwagi na ochronę danych osobowych dotyczących stanu zdrowia osoby fizycznej (pkt II decyzji). II.1. Dane, których udostępnienia domagał się Skarżący zostały przedstawione w części I uzasadnienia. Dokonując oceny statusu tych danych, jako źródła informacji publicznej Sąd wskazuje, że o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, a więc treść i charakter informacji. W orzecznictwie wskazuje się z kolei, że nawet w sytuacji, w której istnieje pewna wątpliwość, co do tego czy określone dane powinny być ujawnione w trybie u.d.i.p. - wykładnia przepisów ustawy z 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w tym przede wszystkim art. 1 ust. 1 u.d.i.p statuującego definicję informacji publicznej powinna być dokonana w taki sposób, aby udostępnić informacje (zob. np. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2021 r. sygn. III OSK 317/21, z dnia 15 lipca 2021 r. sygn. III OSK 1448/21). Treść informacji, której dotyczą pytania 2, 3 i 4 odnosi się do działania PPIS, który jest niewątpliwie podmiotem, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wobec tego, skoro pytania wniosku (2, 3 oraz 4) odnoszą się działań podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji i stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.i.d.p., to PPIS miał obowiązek albo udostępnić informację, albo wydać decyzję, o jakiej mowa w art. 16 ust. 1 u.i.d.p. III. Analizując treść odpowiedzi zawartej w piśmie PPIS z dnia 23 grudnia 2021 r. Sąd stwierdza, że w zakresie pytania nr 3 wniosku odpowiedź została udzielona i w tej części skarga jest niezasadna. Natomiast w odniesieniu do pytań wniosku oznaczonych numerem 2 i 4, organ nie udzielił odpowiedzi. Oznacza to, że w dacie wnoszenia skargi, tj. w dniu 30 grudnia 2021 r., PPIS pozostawał w bezczynności. Niemniej jednak, wobec wydania w dniu 14 stycznia 2022 r., a więc już po wniesieniu skargi, decyzji w oparciu o art. 16 ust. 1 ustawy w odniesieniu do części wniosku (pytania 2 oraz 4), bezczynność organu ustała. Wskazać należy, że oceny bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia wnioskowanej informacji publicznej dokonuje się według stanu faktycznego na dzień orzekania przez sąd administracyjny. Sąd zobowiązany jest badać, czy w dacie wniesienia skargi, a następnie w dacie zamknięcia rozprawy adresat wniosku pozostawał w bezczynności. Ma zatem obowiązek uwzględniania zdarzeń, które powodują, że ewentualne zobowiązanie do wyeliminowania bezczynności staje się zbędne lub nawet niedopuszczalne. Jeżeli więc przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność w zakresie dostępu do informacji publicznej podmiot zobowiązany udzielił informacji publicznej, choćby z przekroczeniem ustawowego terminu, lub odmówił jej udzielenia w formie decyzji, oznacza to, że nie pozostaje on w stanie bezczynności i sąd nie może zobowiązać adresata wniosku do podjęcia czynności, która została podjęta przed dniem rozpoznania przez sąd skargi. Celem bowiem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność jest doprowadzenie do podjęcia przez podmiot zobowiązany do określonego w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej działania. Jak już wyżej Sąd stwierdził, w rozpoznawanej sprawie zaistniała sytuacja tego rodzaju, że w dacie orzekania, tj. w dniu 5 kwietnia 2022 r., stan bezczynności organu już nie istniał (wydana została decyzja). W takim przypadku rozpoznanie skargi na bezczynność organu, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "P.p.s.a."), polega na stwierdzeniu, że organ dopuścił się bezczynności, co stanowi uwzględnienie skargi. Stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności obliguje Sąd do oceny czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.), a także stwarza możliwość wymierzenia organowi grzywny lub przyznania na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a.) (zob. np. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2019 r. sygn. I OSK 2660/18). W realiach sprawy Sąd stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, skoro w terminie ustawowym PPIS na część wniosku udostępnił informację publiczną, a w pozostałym zakresie, po wniesieniu skargi, wydał decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W konsekwencji, brak jest podstaw do wymierzenia organowi grzywny. Z tych przyczyn Sąd orzekł, jak wyroku, na podstawie wskazanych przepisów. Orzeczenie o kosztach ma oparcie w art. 200 P.p.s.a.