II SAB/Rz 8/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi mał. Ł. B., J. B. i A. B. działających przez przedstawiciela ustawowego T. B. oraz T. B., U. M., K. S., M. R., M. B. i M. B. na bezczynność Prezydenta Miasta [...] w sprawie zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych za granicą -postanawia- skargi odrzucić Syng. akt II SAB/Rz 8/04 U z a s a d n i e n i e Z treści skargi opatrzonej datą 9.02.2004 r., wniesionej bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wynika, iż jej przedmiotem jest bezczynność Prezydenta Miasta [...], który nie wydał zaświadczenia w sprawie zaliczenia wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste. Mówiąc inaczej chodzi o sprawę określoną w art. 212 ust. 1 ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami /tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., Nr 46, poz. 543 ze zm./. W motywach skargi skarżący m.innymi przytoczyli, iż Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9.12.2003 r., sygn. akt SA/Rz 1287/01 uchylił postanowienie Wojewody [...] i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta [...] w sprawie odmowy wydania zaświadczenia dotyczącego wartości nieruchomości pozostawionych za granicą. Wojewódzki Sąd Administracyjny, kierując się treścią art. 98 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm./ przekazał skargę w dniu 26.02.2004 r. Prezydentowi Miasta [...], który w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że akta sprawy wraz z wyrokiem kasacyjnym Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.12.2003 r. otrzymał od organu II instancji dopiero w dniu 26.01.2004 r. Z dniem 30.01.2004 r. weszła w życie ustawa z dnia 12.12.2003 r. o zaliczaniu na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego /Dz.U. z 2004 r., Nr 6, poz. 39/, nazwana dalej ustawą z dnia 12.12.2003 r., według której organem właściwym w tej sprawie stał się Wojewoda [...]. W związku z tym Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...].02.2004 r., Nr [...] przekazał przedmiotową sprawę do właściwości Wojewody [...]. Powyższe postanowienie jest postanowieniem ostatecznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarżący w skardze wnieśli o zobowiązanie Prezydenta [...] do wydania zaświadczenia określającego wartość nieruchomości pozostawionych za granicą. Skarżący przeoczyli, że z dniem 15.09.2001 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21.08.2001 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie sposobu zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalenia wartości tych nieruchomości /Dz.U. Nr 90, poz. 999/, które zmieniło treść § 5 ust. 1 pierwotnego rozporządzenia z dnia 13.01.1998 r. w ten sposób, że zaliczenie wartości nieruchomości pozostawionych za granicą stwierdzą właściwy starosta w drodze decyzji i zmiana ta objęła sprawy niezakończone przed dniem 15.09.2001 r. /§ 2 ust. 1 zmieniającego rozporządzenia/. Kwestia ta nie ma jednak istotnego znaczenia w sprawie, a została poruszona jedynie ze względów informacyjnych. Natomiast pryncypialne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy mają dwie kwestie, a mianowicie: Otóż z dniem 30.01.2004 r. weszła w życie powołana już ustawa z dnia 12.12.2003 r., która w art. 5 ust. 1 stwierdza, że organem właściwym w I instancji w tego rodzaju sprawach jest właściwy wojewoda. Natomiast z art. 15 tej ustawy wynika, że przepisy tej ustawy stosuje się do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia jej w życie. Oznacza to, iż Prezydent Miasta [...] z dniem 30.01.2004 r. stał się niewłaściwy rzeczowo w przedmiotowej sprawie. W takim stanie rzeczy skarga na jego bezczynność stała się niedopuszczalna, bowiem nie można organowi niewłaściwemu nakazywać wydania decyzji. Dodać też należy, iż skarga wpłynęła do Sądu już po wejściu w życie ustawy z dnia 12.12.2003 r. Po drugie skarżący nie wykazali, że przed wniesieniem skargi do Sądu wyczerpali tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., czyli nie wnieśli zażalenia do Wojewody [...] na niezałatwienie sprawy w terminie. Z przedstawionych względów i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6, art. 58 § 3 i 16 § 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, nazwanej dalej skrótem p.s.a. Sąd skargi odrzucił. Odrzucenie skarg nastąpiło po doręczeniu skargi Prezydentowi Miasta [...], przeto stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 litera a p.s.a. skarżącym nie przysługuje zwrot wpisów od skarg.