II SAB/Rz 8/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Ewa Wojtyna po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2009r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. B. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego - postanawia - odrzucić skargę. B. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na "bezczynność Komendanta Miejskiego Policji i Komendanta Wojewódzkiego Policji" polegającą na niewydaniu przez te organy decyzji administracyjnej w przedmiocie przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za lata 2006 – 2008. Wobec treści powyższej skargi (wskazanie jako jej przedmiotu bezczynności dwóch organów) oraz faktu, że została ona złożona za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji, poinformowano skarżącego (w piśmie z dnia 7 kwietnia 2009r.), iż stosownie do art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność stanowią jej przedmiot. Wskazano wobec tego, że skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji zarejestrowano pod sygnaturą II SAB/Rz 8/09, natomiast celem wszczęcia postępowania, które zmierzałoby do oceny bezczynności Komendanta Miejskiego Policji, należy złożyć skargę za jego pośrednictwem, zgodnie z brzmieniem powołanego art. 54 § 1 P.p.s.a. Wezwano także B. B. do wyjaśnienia czy przed złożeniem niniejszej skargi wnosił zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji , przewidziane w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), określanej następnie jako k.p.a. W odpowiedzi, skarżący wniósł o "objęcie postępowaniem sądowym bezczynności organu I instancji, to jest bezczynności Komendanta Miejskiego Policji, w stosunku do którego spełniony jest wymóg wniesienia zażalenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a.". Nadto podniósł, że nie składał przedmiotowego zażalenia w związku z bezczynnością Komendanta Wojewódzkiego Policji i zwrócił się o "odstąpienie od żądania dowodu" na jego złożenie. Poza tym powołał się na wyrok, który zapadł przed tut. Sądem w sprawie zarejestrowanej pod sygnaturą II SA/Rz 1015/04, gdzie Sąd objął zakresem swego orzekania nie tylko działanie organu I instancji, ale też organu drugoinstancyjnego, nie wymagając równocześnie złożenia zażalenia z art. 37 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określa art. 3 P.p.s.a. wskazujący prawne formy działania organów administracji publicznej, które podlegają zaskarżeniu. Stanowi on w art. 3 § 2 pkt 8, iż przedmiotem skargi może być m. in. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a tj. w razie niepodejmowania przez organy wymienionych w tych punktach aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. . W przypadku skargi na bezczynność organu, zakresem sądowej kontroli objęty jest nie określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Aby skarga mogła zostać merytorycznie rozpoznana, przed jej wniesieniem należy wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 k.p.a., tzn. wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Obowiązek taki wynika z art. 52 § 1 P.p.s.a., według którego skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, przy czym zgodnie z § 2 cytowanego przepisu pod pojęciem wyczerpania środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, gdy stronie nie służy żaden środek zaskarżenia m. in. zażalenie. Odnosząc powyższe do okoliczności sprawy należy stwierdzić, iż przedstawiony wyżej tryb składania skargi nie został w niniejszej sprawie dotrzymany. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych, jak też z oświadczenia samego skarżącego, nie korzystał on ze środka prawnego, o którym mowa we wspomnianym wyżej art. 37 § 1 k.p.a. Nie jest zaś możliwe, aby Sąd – stosownie do wniosku składającego skargę - mógł nie zastosować w tym konkretnym przypadku regulacji w nim zawartej, wobec jej bezwzględnie obowiązującego charakteru. Tym samym należy uznać, że złożona skarga jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6, a w związku z tym podlega odrzuceniu. Odnosząc się do argumentu B. B., iż w sprawie sygn. akt II SA/Rz 1015/04 Sąd objął zakresem swej kontroli tak działanie organu I, jak też II instancji oraz, iż nie wskazał na obowiązek wyczerpania trybu przewidzianego w art. 37 k.p.a., trzeba zaznaczyć, że sprawa ta dotyczyła decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2004 Nr [...] w przedmiocie zwolnienie ze służby. W takiej zaś sytuacji, po myśli art. 135 P.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Oznacza to, iż Sąd uprawniony jest objąć zakresem swego orzekania w oparciu o art. 145 P.p.s.a. także akt wydany przez organ pierwszej instancji, jeżeli jest on obarczony wadami przewidzianymi w tym przepisie. Przepisu tego (art. 135 P.p.s.a.) jednak Sąd w wymienionej sprawie nie zastosował, uchylając jedynie zaskarżoną decyzję tj. decyzję z dnia [...].09.2004r. Przedmiotu niniejszej sprawy nie stanowi natomiast jakikolwiek akt podjęty przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, ale jego brak. W takiej zaś sytuacji, o czym była mowa wyżej, ustawodawca przewidział obowiązek wyczerpania przed zaskarżeniem tej bezczynności środka prawnego w postaci przedmiotowego zażalenia, składanego do organu wyższego stopnia. Organem tym w przedmiotowej sprawie jest w świetle art. 6a ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2007r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) Komendant Główny Policji, do którego jednak, jak już wyżej zaznaczono, nie kierowano takiego środka prawnego. Mając to na uwadze orzeczono jak w sentencji, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 k.p.a. W odniesieniu zaś do żądania skarżącego dotyczącego objęcia zakresem niniejszej skargi także bezczynności Komendanta Miejskiego Policji Sad wskazuje, że w piśmie z dnia 7 kwietnia 2009r. (doręczonym adresatowi w dniu 10 kwietnia 2009r.) poinformowano wyżej wymienionego o sposobie zaskarżenia bezczynności tego organu (tj. o konieczności wniesienia skargi za jego pośrednictwem).