II SAB/Rz 91/26

11 maja 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu 11 maja 2026 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi MD na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę W skardze do s Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, MD jako przedmiot zaskarżenia wskazał bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Rzeszowie, w przedmiocie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego względem funkcjonariuszy Policji. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do podjęcia czynności w ramach postępowania dyscyplinarnego, zasądzenie kosztów postępowania oraz o przyznanie na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej odrzucenie, jako niepodlegającej kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 Ppsa). Zgodnie z wyrażoną w art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą domniemania właściwości sądów powszechnych, sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Oznacza to, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, obejmujący katalog aktów, względnie czynności lub bezczynności organów administracji podlegających kontroli sądowoadministracyjnej, został szczegółowo określony obowiązującymi przepisami prawa. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (decyzji administracyjnych, określonego rodzaju postanowień oraz aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa). Ponadto, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 9 Ppsa, sądy administracyjne są właściwe w sprawie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie dyscyplinarne funkcjonariuszy policji, prowadzone w oparciu o przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r. poz. 636 z późn. zm.), nie jest postępowaniem administracyjnym, które kończy wydanie decyzji administracyjnej lub postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty. Orzeczenia dyscyplinarne organów policji nie stanowią również aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, gdyż – co wskazano wyżej – nie są one wydawane w postępowaniu administracyjnym. Z powyższych względów nie sposób uznać, że w świetle obowiązujących przepisów prawa określających właściwość rzeczową sądów administracyjnych, skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania dyscyplinarnego przez organ policji mieści się w kategorii skarg, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 lub 9 Ppsa. Wskazać należy, że właściwość rzeczowa sądów administracyjnych nie zamyka się jedynie w katalogu zawartym w art. 3 § 2 Ppsa, gdyż zgodnie z art. 3 § 3 Ppsa, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W przypadku orzeczeń wydawanych w postępowaniu dyscyplinarnym funkcjonariuszy policji, przepisem szczególnym, dopuszczającym kontrolę sądu administracyjnego tych orzeczeń, jest przepis art. 138 ustawy o Policji. Zgodnie ze wskazaną regulacją, od orzeczenia i postanowienia kończących postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Oznacza to, że kontroli sądu administracyjnego podlegają jedynie orzeczenia wydane w postępowaniu dyscyplinarnym, a podmiotem legitymowanym do wniesienia skargi jest wyłącznie funkcjonariusz policji, wobec którego prowadzono takie postępowanie. Przepis ten, jak również inne przepisy ustawy o Policji, nie przewiduje natomiast prawa wniesienia skargi na bezczynność organu policji w przedmiocie prowadzenia postępowania dyscyplinarnego, względnie przewlekłe prowadzenie takiego postępowania. Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 Ppsa, orzekł, jak w sentencji postanowienia.