II SO/Rz 1/21

Dnia 27 lipca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2021 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J. S. o wymierzenie grzywny Staroście [...] z tytułu nieprzekazania w terminie skargi na bezczynność w przedmiocie rozpoznania wniosku o przebudowę drogi powiatowej postanawia: I. wymierzyć Staroście [...] grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych), II. zasądzić od Starosty [...] na rzecz skarżącego J. S. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 21 maja 2020 r. do Starostwa Powiatowego w [...] wpłynął wniosek m. in. J. S. (skarżący) o przebudowę drogi powiatowej. Następnie w dniu 16 lipca 2020 r. do Rady Powiatu [...] wpłynęła skarga m. in. skarżącego na działalność Starosty [...] (Starosta) w przedmiocie rozpoznania powyższego wniosku. W dniu 1 grudnia 2020 r. Rada Powiatu [...] podjęła uchwałę Nr [...] o uznaniu skargi za bezzasadną. W dniu 23 października 2020 r. do tut. Sądu wpłynęła skarga skarżącego (opatrzona datą 21 października 2020 r.) na bezczynność Starosty w rozpoznaniu wniosku o przebudowę drogi powiatowej. Skarga ta została przekazana przez Sąd do Starostwa Powiatowego w [...] w dniu 28 października 2020 r. W dniu 9 kwietnia 2021 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek o wymierzenie Staroście grzywny za nieprzekazanie skargi z dnia 21 października 2020 r. do Sądu. W odpowiedzi na wniosek z dnia 28 kwietnia 2021 r. Starosta wniósł o odstąpienie od wymierzenia grzywny. Starosta wyjaśnił, że w dniu wpłynięcia do organu skargi przekazanej przez Sąd, tj. w dniu 28 października 2020 r., pracownik organu błędnie uznał, że skarga jest bezprzedmiotowa, gdyż procedowana wówczas była skarga na działalność Starosty [...]. Starosta zaznaczył, że skarżący nie poniósł żadnej szkody z tytułu nieprzekazania skargi do Sądu. W wykonaniu wezwania Sądu z dnia 19 maja 2021 r., Starosta w dniu 25 maja 2021 r. przekazał do tut. Sądu skargę z dnia 21 października 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei art. 54 § 2 p.p.s.a. stanowi, że organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Wymierzenie organowi grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. uzależnione jest więc od spełnienia dwóch przesłanek: stwierdzenia uchybienia przez organ terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, oraz złożenia stosownego wniosku przez stronę. Sąd wskazuje, że wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. nie jest obligatoryjne, o czym świadczy użycie przez ustawodawcę słów "może orzec". Oznacza to, że Sąd powinien, nawet przy przekroczeniu terminu, uwzględniać specyfikę i charakter danej sprawy, a także przyczyny i rozmiary zwłoki w przekazaniu skargi (zob. postanowienie NSA z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt I OZ 381/20). W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie w dniu 23 października 2020 r. Następnie skarga została doręczona Staroście w dniu 28 października 2020 r., zatem stosownie do art. 54 § 2 p.p.s.a., organ ten miał obowiązek przekazać skargę do tut. Sądu wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy najpóźniej w dniu 27 listopada 2020 r. Tymczasem organ przekazał skargę w dniu 25 maja 2021 r. po doręczeniu mu przez Sąd odpisu wniosku o wymierzenie grzywny, a także po wezwaniu o jej przekazanie, a więc z blisko 6- miesięcznym opóźnieniem. W ocenie Sądu argumentacja organu przedstawiona w odpowiedzi na wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Błędne przekonanie pracownika o tym, że skarga jest bezprzedmiotowa nie usprawiedliwia niewykonania obowiązku przekazania jej do sądu. Obowiązek przewidziany w art. 54 § 2 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, a w szczególności organ nie jest uprawniony do kontroli formalnej skargi, czy też oceny jej dopuszczalności. Również to, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, pozostaje bez znaczenia w sprawie samego wymierzenia grzywny, a może mieć jedynie wpływ na jej wysokość. Z tych powodów sąd uwzględniając okoliczności sprawy uznał, że grzywna w kwocie 500 zł jest adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego na organie i jednocześnie spełni cele, dla których została ustanowiona. Przekroczenie terminu do przekazania skargi do Sądu było znaczne, zaś samo przekazanie skargi nastąpiło dopiero po wpłynięciu do organu wniosku o wymierzenie grzywny oraz kolejnego wezwania. Sąd podkreśla, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 p.p.s.a. pełni bowiem również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy więc także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. (pkt II postanowienia). Na koszty te składa się uiszczony wpis od wniosku.