II SO/Rz 12/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Ewa Partyka po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2023 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku J.M. o wymierzenie Wójtowi Gminy [...] grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie w terminie skargi na niewykonanie wyroku - p o s t a n a w i a - I. wymierzyć Wójtowi Gminy [...] grzywnę w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych), II. zasądzić od Wójta Gminy [...] na rzecz J.M. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 2 października 2023 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynął wniosek J.M. (dalej jako: "wnioskodawca" lub "skarżący") o wymierzenie Wójtowi Gminy [...] (dalej jako: "Wójt" lub "organ") grzywny na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej: "P.p.s.a.") oraz art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej: "u.d.i.p.") za nieprzekazanie w terminie skargi na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 stycznia 2023 r. o sygn. II SAB/Rz 222/22 wydanego w sprawie, której przedmiotem była bezczynność ww. organu dotycząca udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że ww. wyrokiem tut. Sąd zobowiązał Wójta do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 24 września 2022 r., zaś wyrok ten stał się prawomocny w dniu 16 marca 2023 r. Skarżący wskazał, że w dniu 9 lipca 2023 r. za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej zwrócił się do organu z wezwaniem do wykonania powyższego wyroku. Pomimo wezwania organ w dalszym ciągu nie zrealizował swojego obowiązku, wobec czego w dniu 13 sierpnia 2023 r. skarżący wystąpił ze skargą na niewykonanie wyroku, którą przesłał organowi w dniu 13 sierpnia 2023 r. za pośrednictwem platformy ePUAP. Jak wyjaśnił skarżący, według informacji uzyskanych telefonicznie w Wydziale Informacji Sądowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, skarga na niewykonanie wyroku nie została przekazana do Sądu w ustawowym terminie, jak też później, do dnia sporządzenia przedmiotowego wniosku o wymierzenie grzywny. Skarżący zaznaczył, że w związku z faktem, że Wójt po raz kolejny nie stosuje się do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, wysokość grzywny powinna być odpowiednio wysoka, aby zmotywować organ do prawidłowej realizacji swoich obowiązków w zakresie udostępnianie informacji publicznej. Skarżący wniósł również o zasądzenie na jego rzecz od organu zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na wniosek Wójt wyjaśnił, że w związku z wnioskiem skarżącego z dnia 24 września 2022 r., dwukrotnie udzielono odpowiedzi skarżącemu i przesłano informację publiczną w oczekiwanym zakresie. Po raz pierwszy odpowiedzi w formie pisemnej udzielono w dniu 10 *października 2022 r., natomiast po raz kolejny przesłano skarżącemu odpowiedź na wniosek w formie elektronicznej w dniu 18 sierpnia 2023 r. Korespondencja została doręczona wnioskodawcy. Odnosząc się do wniosku o wymierzenie grzywny, organ podał, że "w terminie przekazywał skargi wnoszone przez wnioskodawcę, a które stały się przedmiotem orzeczeń WSA". W ocenie organu złożony wniosek o wymierzenie grzywny jest zatem bezzasadny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Jak natomiast stanowi art. 55 § 1 P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2023 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w 2022 r. (M.P. z 2023 r., poz. 171) przeciętne wynagrodzenie w gospodarce narodowej w 2022 r. wyniosło 6 346,15 zł. Podkreślenia wymaga, że celem grzywny, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a., jest nie tylko doprowadzenie do tego, aby organ przekazał sądowi administracyjnemu skargę wraz z aktami sprawy i swoim stanowiskiem, lecz jednocześnie ma ona być sankcją za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto ma ona również funkcję prewencyjną, której celem jest zapobieżenie naruszeniom prawa w przyszłości (uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r., II GPS 3/09, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Podstawą do wymierzenia grzywny z art. 55 § 1 P.p.s.a. jest niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. Wyłączną zatem przesłanką orzeczenia o wymierzeniu grzywny jest niedotrzymanie przez organ ustawowego terminu przekazania dokumentacji do sądu administracyjnego. Przekazanie sądowi administracyjnemu skargi jest bezwzględne i obligatoryjne. Już tylko samo złożenie skargi stanowi żądanie strony nadania skardze określonego biegu i obliguje podmiot, do którego skarga ta została skierowana, do uczynienia zadość temu żądaniu. Natomiast przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi w zakreślonym przez prawo terminie oraz okres uchybienia, nie mają znaczenia dla możliwości wymierzenia grzywny, a mogą jedynie rzutować na jej wysokość. W okolicznościach faktycznych sprawy nie ulega wątpliwości, że organ nie wywiązał się z ustawowego obowiązku przekazania do sądu administracyjnego skargi wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy w terminie określonym w art. 54 § 2 P.p.s.a. Udzielając odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, organ przesłał do Sądu akta sprawy, z których wynika, że w dniu 13 sierpnia 2023 r. skarżący wystąpił do Wójta ze skargą na niewykonanie wyroku wydanego w dniu 25 stycznia 2023 r. w sprawie o sygn. II SAB/Rz 222/22, na mocy którego organ został zobowiązany do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 24 września 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy organowi wraz z prawomocnym wyrokiem. Załączone do akt sprawy urzędowe poświadczenie przedłożenia pisma potwierdza, że skarga wpłynęła na elektroniczną skrzynkę podawczą organu w dniu 13 sierpnia 2023 r., przy czym należy dodać, że była to niedziela, a więc dzień ustawowo wolny od pracy. Wobec powyższego Wójt miał obowiązek przekazać ww. skargę wraz z aktami sprawy i udzieloną odpowiedzią do Sądu najpóźniej w dniu 13 września 2023 r. Ponieważ skarga została wniesiona do elektronicznej skrzynki podawczej organu w formie dokumentu elektronicznego, to w takiej samej formie organ winien przekazać ją do Sądu. Jak natomiast ustalono na podstawie analizy informacji zamieszczonych w urządzeniach biurowych tut. Sądu, na dzień wydania niniejszego postanowienia do Sądu nie wpłynęła przedmiotowa skarga. Na tą okoliczność została sporządzona notatka służbowa z dnia 16 listopada 2023 r. i załączona do akt sądowych. W przekazanych aktach sprawy za skargą znajdują się ponadto odpowiedź organu na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia 24 września 2023 r. wystosowana do skarżącego w dniu 18 sierpnia 2023 r., a więc po wniesieniu przedmiotowej skargi i najprawdopodobniej w reakcji na tą skargę. Natomiast brak jest w aktach śladu potwierdzającego, że organ przekazał przedmiotową skargę do Sądu. Zresztą wypowiedź organu w odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, że cyt.: "organ w terminie przekazywał skargi wnoszone przez wnioskodawcę, a które stały się przedmiotem orzeczeń WSA", wskazuje, że dotyczy to skarg, które zostały już przez Sąd rozpoznane. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd uznał wniosek J.M. za uzasadniony i działając na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 P.p.s.a., wymierzył organowi grzywnę w wysokości pięciuset złotych, o czym orzeczono w pkt I postanowienia. Ustalając wysokość grzywny Sąd miał na uwadze treść wniosku, charakter nieprzekazanej do Sądu skargi, a więc to, że dotyczy ona niewykonania wyroku, jak również fakt, że skarga ta na dzień wydawania niniejszego postanowienia w dalszym ciągu nie została do Sądu przekazana w sposób odpowiadający dyspozycji art. 54 § 2 P.p.s.a., pomimo wystosowania wniosku o wymierzenie grzywny z tego tytułu, do którego organ miał sposobność się odnieść. W ocenie Sądu grzywna w ww. wysokości pozwala na osiągnięcie celów, dla których środek ten został przewidziany. Jednocześnie należy wyjaśnić, że okoliczności, które organ podnosi w odpowiedzi na wniosek, a które dotyczą wywiązania się z obowiązku nałożonego na organ ww. wyrokiem tut. Sądu, pozostają irrelewantne dla oceny zasadności wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., ponieważ jak już wspomniano na wstępie, w tym wypadku wyłączną przyczyną nałożenia grzywny jest niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. Końcowo Sąd poucza, że na podstawie art. 55 § 2 P.p.s.a., jeżeli organ nie przekaże sądowi skargi pomimo wymierzenia grzywny, Sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości. Odnosząc się jeszcze do treści wniosku, Sąd wyjaśnia, że wskazany w art. 21 u.d.i.p. piętnastodniowy termin na przekazanie akt i odpowiedzi na skargę dotyczy skarg rozpatrywanych w postępowaniach sądowych dotyczących udostępnienia informacji publicznej. Natomiast wniosek dotyczył nieprzekazania skargi wniesionej na podstawie art. 154 § P.p.s.a. w związku z niewykonaniem wyroku. W tym wypadku brak jest więc podstaw do zastosowania ww. przepisu u.d.i.p. w miejsce art. 54 § 2 P.p.s.a. O zasądzeniu od organu na rzecz J.M. kosztów postępowania sądowego, które odpowiadają wysokości uiszczonego wpisu od wniosku w kwocie 100 zł, orzeczono w pkt II postanowienia na podstawie art. 64 § 3 w zw. z art. 200 w zw. z art. 205 § 1 w zw. z art. 209 P.p.s.a.