II SO/Rz 20/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2010r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku T. G. o wymierzenie Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego grzywny za nieprzekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie skargi T. G. na decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia [...] stycznia 2009r. Nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji waloryzacyjnych wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy - postanawia – odrzucić wniosek. Przedmiotem niniejszego postępowania jest wniosek T. G. z dnia 23 grudnia 2009r. o wymierzenie Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego grzywny w związku z nieprzekazaniem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie jego skargi na decyzję tego organu z dnia [...] stycznia 2009r. Nr [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji waloryzacyjnych świadczenia emerytalno-rentowego wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy. Stan faktyczny niniejszej sprawy przedstawia się następująco. W dniu 18 lutego 2009r T. G. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie skargę na wskazaną wyżej decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia [...] stycznia 2009r. Przy piśmie z dnia 20 lutego 2009r. skarga ta przekazana została powyższemu organowi w celu udzielenia na nią odpowiedzi i odesłania wraz z tą odpowiedzią oraz aktami sprawy. Doręczenie organowi wskazanej korespondencji nastąpiło w dniu 25 lutego 2009r. (data uwidoczniona na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru). W dniu 23 grudnia 2009r. T. G. złożył w tut. Sądzie wymieniony na wstępie wniosek o wymierzenie Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego grzywny, wobec niezastosowania się do obowiązków z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określanej dalej jako P.p.s.a. W związku z powyższym w dniu 4 stycznia 2010r. wezwano organ do nadesłania kompletnych akt administracyjnych wraz z odpowiedzią na wniosek, wyznaczając termin 7 dni na dokonanie tych czynności. Wezwanie to doręczone zostało adresatowi dnia 7 stycznia 2010r. W dniu 15 stycznia 2010r. Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego nadesłał żądaną odpowiedź na wniosek wraz z kserokopią odwołania T. G. od jego decyzji z dnia [...] stycznia 2009r. nr [...] znak: [...] o odmowie ponownego ustalenia wysokości świadczenia emerytalno-rentowego i wypłaty odsetek oraz kserokopią tej ostatniej decyzji. Organ wniósł o odrzucenie wniosku o wymierzenie mu grzywny podnosząc, że akta dotyczące niniejszej sprawy przekazane zostały Sądowi Okręgowemu Sądowi Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w R. razem z odwołaniem, którego kserokopię załączono do odpowiedzi na przedmiotowy wniosek. Sąd ten w dniu 26 maja 2009r. wydał wyrok ([...]) oddalający powyższe odwołanie. Natomiast w dniu 29 grudnia 2009r. ([...]) Sąd Apelacyjny w R. uchylił w części pkt I skarżonego orzeczenia, oddalając apelację strony w pozostałym zakresie. Powyższe uniemożliwiło zapoznanie się z aktami sprawy, która to czynność była konieczna do udzielenia odpowiedzi na skargę T. G. z dnia 18 lutego 2009r. Z tych samych przyczyn niemożliwym było i jest nadal przekazanie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu akt tej sprawy, które od dnia 26 lutego znajdują się w sądzie powszechnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Żądanie T. G. opiera się na art. 55 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, ze w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 tej ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Obowiązki, do których odnosi się powołany przepis to przekazanie Sądowi skargi wraz z odpowiedzią na nią oraz aktami sprawy w terminie 30 dni od dnia jej wniesienia. Merytoryczne rozpoznanie takiego wniosku musi jednakże poprzedzić ocena, czy sprawa, w której wniosek ten został złożony należy do właściwości sądu administracyjnego. Jak bowiem wynika z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej następnie P.p.s.a. brak właściwości sądu administracyjnego w sprawie objętej skargą skutkuje koniecznością jej odrzucenia. T. G. kwestionuje w swojej skardze decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego z dnia [...] stycznia 2009r. wydaną w oparciu o art. 32 ust. 2 z dnia 10 grudnia 1993r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004r. Nr 8, poz. 66 ze zm.). Przepis ten stanowi, że decyzje ostateczne, od których nie zostało wniesione odwołanie do właściwego sądu, mogą być z urzędu przez wojskowy organ emerytalny zmienione, uchylone lub unieważnione, na zasadach określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Wedle z kolei wcześniejszego przepisu tej ustawy, a to art. 31 ust. 4, od decyzji wojskowego organu emerytalnego ustalających prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeksu postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.). Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na art. 476 § 2 i § 3 k.p.c. stosownie do których, do objętych właściwością sądów powszechnych (art. 1 k.p.c.) spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych należą m. in. sprawy, w których wniesiono odwołanie od decyzji organów rentowych dotyczących ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia rodzinnego, emerytur i rent oraz sprawy wszczęte na skutek niewydania przez organ rentowy decyzji we właściwym terminie. Przy czym stosownie do art. 476 § 4 pkt 3 k.p.c. organem rentowym jest także wojskowy organ emerytalny. Wprawdzie powołany art. 32 ust. 2 będący podstawą prawną skarżonej przez T. G. decyzji nie wskazuje sądu właściwego do rozpoznania środka prawnego, przy pomocy którego zainteresowana strona kwestionuje tę decyzję, jednakże Sąd uznaje, iż z całokształtu przedstawionej wyżej regulacji wynika, iż właściwym jest w takiej sytuacji sąd powszechny. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 20 listopada 2007r. (I OSK 279/2007, ONSAiWSA 2008/6 poz. 94). W jego uzasadnieniu NSA podniósł, że rozstrzygnięcie w przedmiocie unieważnienia decyzji ostatecznej wydane na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym dotyczy prawa do zaopatrzenia emerytalnego w sprawie z zakresu ubezpieczenia społecznego. Oznacza to, iż także od tego rodzaju decyzji przysługuje skarga do sądu powszechnego. W ocenie NSA, błędna byłaby wykładnia wskazanego artykułu, która prowadziłaby do wniosku, że w sprawach dotyczących tego samego stosunku prawnego właściwy byłby bądź sąd powszechny bądź sąd administracyjny, w zależności od trybu, w jakim została wydana decyzja wojskowego organu emerytalnego. Skoro zatem sprawy dotyczące kwestii stwierdzenia nieważności decyzji waloryzacyjnych nie są objęte właściwością sądu administracyjnego, tym samym wniosek o wymierzenie organowi grzywny w związku z nieprzekazaniem sądowi administracyjnemu skargi w takiej sprawie, jako niedopuszczalny, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 64 § 3 i art. 55 § 1 P.p.s.a oraz w zw. z art. 32 ust. 2 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym.