II SO/Rz 21/10

18 listopad 2010 r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. w zakresie zwolnienia od całości kosztów sądowych, w sprawie z wniosku wyżej wymienionej o wymierzenie grzywny z powodu nie przesłania w terminie ustawowym skargi M. K., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], wydaną w przedmiocie uregulowania stosunków wodnych na gruncie, - postanawia – zwolnić skarżącą od kosztów sądowych w ich pełnej wysokości. M. K. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wniosek ten złożono w sprawie o sygn. akt II SO/Rz 21/10, dotyczącej wniosku wyżej wymienionej o ukaranie Samorządowego Kolegium Odwoławczego grzywną z tytułu nieprzesłania w terminie ustawowym skargi do sądu administracyjnego. Sytuacja majątkowa i rodzinna strony skarżącej nie została dokładnie opisana w druku urzędowym PPF. Rozpoznający wniosek strony referendarz sądowy wezwał więc skarżącą o uzupełnienie informacji dotyczących jej stan rodzinnego i majątkowego. Z treści wniosku PPF oraz nadesłanych do Sądu oświadczeń i dokumentów wynika, że wnioskodawczyni żyje bardzo skromnie. Jedyny dochód, jaki uzyskuje stanowi renta w wysokości netto 496 zł miesięcznie. Skarżąca zamieszkuje w domu o pow. 90m², gdzie zajmuje pokój o pow. 12m². Wraz ze skarżącą zamieszkuje jej bliska rodzina. Miesięczne dochody wujka J. D. wynoszą 666,02 zł, żony wujka M. D. – 883,33 zł. Syn skarżącej R. K. utrzymuje się z prowadzonego gospodarstwa rolnego o pow. 3,3 ha. W uzasadnieniu wniosku podkreślono, iż M. D. jest osobą niepełnosprawną; porusza się na wózku inwalidzkim. Osoba ta wymaga całodobowej opieki oraz wydatkowania na leczenie. Także skarżąca nie cieszy się dobrym zdrowiem. Ze swej renty pokrywa zakup leków oraz dojazdy do lekarza specjalisty. Wnioskodawczyni jest inwalidką III grupy. Nie może pod względem prawnym poradzić sobie z sprawą administracyjną. Strona w bieżącym roku poniosła znaczne koszty badania technicznego budynku. Skarżąca z uwagi finansowe ciężary leczenia, popadła w długi. Obecnie nie może zrealizować wszystkich przepisanych jej recept. Stwierdzono, co następuje: Strona skarżąca decyzję SKO wykazała w wymaganym przez prawo stopniu zaistnienie warunków uzyskania prawa pomocy w częściowym zakresie tej instytucji. Zdaniem rozpoznającego wniosek, zarówno wnioskodawczyni jak i jej rodzina, nie posiada zasobów majątkowych z których można byłoby pokryć choćby część kosztów postępowania sądowo – administracyjnego. Do powyższego wniosku przekonuje brak wystarczających zasobów majątkowych. Łączne dochody osób zamieszkujących z wnioskodawczynią nie wystarczają do pełnego zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych czteroosobowego gospodarstwa. Potrzeby te, w świetle udokumentowanego stanu zdrowia M. D. jak i M. K., są znaczne. Ten i tak już zły obraz warunków życia M. K. pogarsza zbliżająca się pora zimowa, która spowoduje konieczność zdecydowanego zwiększenia wydatków na zakup opału czy cieplejszych ubrań. Strona skarżąca żyjąc na granicy utrzymania koniecznego nie jest w stanie podołać jakimkolwiek kosztom sądowym. Nie można w jej sytuacji majątkowej dopatrzeć się ewentualności zaoszczędzenia na wydatkach nie mających charakteru niezbędnego. Należy więc stwierdzić wypełnienie hipotezy art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). W myśl powołanego unormowania, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych ze względu na grożący jej uszczerbek w utrzymaniu koniecznym. Za utrzymanie konieczne uznaje się poziom, na którym rodzina jest w stanie, dzięki posiadanym zasobom i możliwościom ich powiększenia, zaspokajać swe potrzeby niezbędne w postaci żywności, opłat za lokal mieszkalny oraz wydatków na leczenie. Uiszczenie wpisu sądowego oraz pozostałych kosztów sądowych, zachwiałoby niestabilnymi podstawami majątkowymi M. K. Z tych względów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy w oparciu o art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.