SA/Rz 1092/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert /spr/ Sędziowie WSW Zbigniew Czarnik AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant ref.st. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2003r. na rozprawie sprawy ze skargi A. " s.j. na czynność Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] lipca 2003r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych postanawia Odrzucić skargę W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie strona skarżącą domagała się ustalenia, że nie istnieje obowiązek uiszczenia dodatkowej opłaty do kasy Urzędu Miasta [...] za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych oznaczonych numerami [...],[...] i [...] za okres od stycznia do listopada 1997 roku oraz zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. W motywach skargi skarżący naprowadził, iż Burmistrz Miasta pismem z dnia 10.12.1997r. nr [...] ustalił opłaty za korzystanie z przedmiotowych zezwoleń. W wyniku podjętych czynności sprawa trafiła na wokandę Naczelnego Sądu Administracyjnego i na rozprawie w dniu 7.11.2002r. zainteresowane strony oświadczyły, iż pismo to nosi znamiona decyzji administracyjnej. W sprawie tej w dniu 13.11.2002r. zapadł wyrok oznaczony sygn.akt SA/Rz 254/99. Kierując się wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu tegoż wyroku skarżący wystąpił w dniu 27.12.2002r. do Burmistrza Miasta z kolejnym wezwaniem o wyrażenie stanowiska co do istnienia po jego stronie obowiązku uiszczenia opłaty za korzystanie z tych zezwoleń, nadmieniając iż w razie zajęcia pozytywnego stanowiska domaga się wyliczenia wielkości tych opłat. W piśmie oznaczonym nr [...] Burmistrz Miasta zajął stanowisko, które w ocenie skarżącego "nie spełnia czynności materialno technicznej przewidzianej w art. 16 ust. l pkt 4 ustawy o NSA". W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie postanowieniem z dnia 4.06.2003r. sygn.akt SAB/Rz 5/03 odrzucił skargę strony skarżącej na bezczynność Burmistrza Miasta, uznając iż pismo to spełnia wymogi dotyczące zajęcia postulowanego stanowiska. Zdaniem skarżącego w sytuacjach wątpliwych co do istnienia samego obowiązku dotyczącego opłaty za okres od stycznia do listopada 1997r., jak i co do jej wysokości, na wniosek uprawnionego podmiotu Burmistrz zobowiązany jest do wyrażenia takiego stanowiska w formie przewidzianej przez kpa {decyzja}, przy czym realizacja powyższego jest czynnością materialne techniczną w rozumieniu art. 16 ust. l pkt 4 ustawy o NSA i czynność taka po uprzednim wezwaniu organu może być zaskarżona do NSA. Kierując się tą interpretacją skarżący skierował w dniu 27.12.2002r. pismo do Burmistrza Miasta w tym przedmiocie. Zaprezentowane przez Burmistrza stanowisko nie wypełnia przesłanek określonych w art. 16 ust. l pkt 4 ustawy o NSA. Z uwagi na to czynność ta została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wspomnianym wyżej postanowieniem skargę odrzucił. Bezspornym jest, że obliczenie należności za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest czynnością rachunkową czyli materialno techniczną i tego typu obowiązek spoczywa na podmiocie korzystającym z zezwolenia. W przypadkach jednak wątpliwych, co do istnienia samego obowiązku jak i co do wysokości należnej opłaty organ Gminy na wyraźne żądanie zainteresowanego zobowiązany jest do wyrażenia stanowiska na piśmie. W przedmiotowej sprawie w ocenie skarżącego ten sam Sąd orzekając w powołanych wyżej orzeczeniach zajął odmienne stanowisko, a skarżący akceptując stanowisko wyrażone w wyroku z dnia 13.11.2002r. kwestionuje stanowisko zaprezentowane przez Sąd w postanowieniu z dnia 4.06.2003r. Z uwagi na to, iż rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest niezaskarżalne skarżący raz jeszcze występuje w tej sprawie oczekując merytorycznego rozstrzygnięcia. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o oddalenie skargi i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego wywodząc, iż obowiązek uiszczenia opłat za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych oraz ich wysokość wynika z art. 111 ustawy z dnia 26.10.1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi [t.jedn. Dz.Ust. z 2002r. Nr 147 poz. 1231 z późn.zm.]. Powołany przepis prawa wprowadzony został ustawą z dnia 12.09.1996r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi [Dz.Ust. Nr 17 poz. 593] z mocą obowiązującą od dnia 1.01.1997r. Zgodnie zaś z art. 12 ustawy z dnia 1.08.1997r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi [Dz.Ust. Nr 113 poz. 732] obowiązek wnoszenia opłat za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych dotyczy również podmiotów posiadających zezwolenie wydane na podstawie art. 18 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi przed 29.12.1996r. z tym zastrzeżeniem, że te podmioty które nie dokonały opłaty za rok 1997 obowiązane są wnieść ją w terminie 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy tj. od dnia 10.10.1997r. Zezwolenie Nr [...] wydane zostało w dniu [...].07.1995r., zezwolenie Nr [...] oraz zezwolenie nr [...] wydane zostały w dniu [...].02.1996r., czyli wszystkie one wydane zostały przed 29.12.1996r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 97 § l i 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.Ust. Nr 153 poz. 1271] sprawy w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004r. i w których postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwy sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej w skrócie p.s.a., z tym że w tych sprawach stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach. Ta dyrektywa normatywna o charakterze intertemporalnym znajduje zastosowanie w mniejszej sprawie. Sąd zgodnie z zapisem zawartym w art. l § l i 2 ustawy z dnia 25.07.2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [Dz.Ust. 153 poz. 1269] oraz art. 3 § l p.s.a. w postępowaniu sądowo - administracyjnym uprawniony i zarazem zobowiązany jest do dokonania kontroli działalności organów administracji publicznej w aspekcie legalności, przy zastosowaniu ustawą przewidzianych środków, zaś kontrola ta obejmuje obok decyzji administracyjnych, postanowień administracyjnych oraz wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym postanowień także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa {§ 2 pkt 4 cyt. przepisu prawa}. Skarga w badanej sprawie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego jeszcze pod rządami ustawy z dnia 11.05.1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym [Dz.Ust. Nr 74 poz. 368 z późn.zm.], która również przewidywała możliwość zakwestionowania na tej drodze aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej {art. 16 ust. l pkt 4}, stanowiąc jednakże, że w tym przypadku skarga winna być poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa {art. 34 ust. 3} i wniesiona w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o podjęciu przez organ aktu lub czynności uzasadniającej wystąpienie ze skargą. W okolicznościach przedmiotowej sprawy poza sporem pozostaje, iż skarżący wystąpił do Burmistrza Miasta [...] z wnioskiem o zajęcie stanowiska co do obowiązku uiszczenia przez niego opłaty za korzystanie z trzech zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w okresie od stycznia do lutego 1997r. i że w dniu 22.01.2003r. otrzymał od organu odpowiedź na ten wniosek. Stąd też wystąpienie ze skargą na tą czynność nadaną w Urzędzie Pocztowym w dniu 11.07.2003r. nastąpiło z uchybieniem wymienionego wyżej terminu. Zgodnie zaś z art. 58 § l pkt 2 p.s.a. skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia Sąd odrzuca. Ubocznie jedynie należy zauważyć, iż w sprawie oznaczonej sygn.akt SAB/Rz 5/03, do której skarżący nawiązuje w uzasadnieniu skargi, po uprzednim sprecyzowaniu przez niego żądania w piśmie procesowym z dnia 20.02.2003r. Sąd orzekał o bezczynności Burmistrza Miasta, oceniając jedynie tę kwestię, a nie jak chce skarżący legalność podjętej przez organ czynności. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 58 § 3 p.s.a. w zw. z powołanym wyżej przepisem prawa należało postanowić jak w sentencji.