SA/Rz 114/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski /spr./ Sędzia WSA Krystyna Józefczyk Sędzia NSA Stanisław Śliwa Protokolant: ref.staż. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. SA/Rz 114/02 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania E. S. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] września 2001 r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą "Budowa ulicy W. etap B-C" na działkach szczegółowo wymienionych w R. dla Gminy Miasta R., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1, art. 42 ust. 1 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 15 z 1999 r. poz. 139 ze zm./ - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że na decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji wyżej wymienionej odwołanie wniosła E. S. podnosząc, że nie wyraża zgody na poszerzenie ulicy W. ograniczonej istniejącymi ogrodzeniami. Nie wyraża też zgody na wywłaszczenie lub wykup części działki stanowiącej jej własność. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Kolegium przytoczyło przepis art. 3 pkt 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten jednak nie pozbawia możliwości realizacji inwestycji planowanej przez inwestora. Wynika to z przepisu art. 43 tej ustawy, zgodnie z którym organ nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z przepisu tego wynika również, że organ nie ma możliwości badać celowości zamierzeń inwestycyjnych, jak również uprawnień wnioskodawcy do terenu. Jeśli chodzi o samą inwestycję to położona jest ona w terenie wg oznaczenia zawartego w MPS Osiedla W. symbolem B 48 Dw: istniejąca ulica W. do modernizacji. Zgodnie z planem istniejąca szerokość w liniach rozgraniczających od 8 - 15 m wynika z zainwestowania terenów przyległych. Szerokość jezdni 5 m. Ponieważ przedmiotowa inwestycja mieści się w ustaleniach planu, dlatego też możliwa jest jej lokalizacja w obszarze określonym liniami rozgraniczającymi teren na załączniku graficznym. Końcowo Kolegium nadmieniło, że organy rozpatrujące sprawę są związane ustaleniami obowiązującego planu. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji. Na decyzję tą skargę wniosła E. S. zarzucając jej sprzeczność z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym. Przedstawiając stan istniejący na gruncie twierdziła, że realizacja decyzji wymusiłaby rozebranie ogrodzeń i naruszenie własności. Z tego powodu wniosła "o oddalenie w całości decyzji SKO". Odpowiadając na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest nieuzasadniona. Stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r., - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) zwaną dalej P.p.s.a - sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W sprawach, o których mowa w § 1, stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych. Sytuacja, o jakiej mowa w tym przepisie ma miejsce w niniejszej sprawie, zatem skarga wniesiona przed dniem 01.01.2004r., do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Stan faktyczny jest bezsporny, o ile dotyczy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji wyżej wymienionej, na wniosek Gminy Miasta R., która to decyzja obejmuje m.in. działkę nr 810 stanowiącą własność E. S. Poza sporem jest również, że skarżąca w trakcie postępowania konsekwentnie nie wyrażała zgody na przedmiotową inwestycję odwołując się do prawa własności podlegającego konstytucyjnej ochronie. Pomimo takich zastrzeżeń, rozpatrując po raz drugi złożony wniosek, Prezydent Miasta decyzją z dnia [...].09.2001r. ustalił warunki zabudowy zgodnie ze złożonym i uzupełnionym wnioskiem. Decyzja ta, po rozpatrzeniu odwołania E. S., utrzymana została w mocy rozstrzygnięciem stanowiącym przedmiot skargi. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 7.07.1994 o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 15 z 1999r. poz. 139 ze zm.). Stanowią one m.in., że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym (art. 7), ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią treść uchwały rady gminy, a integralną częścią planu jest rysunek planu stanowiący załącznik do uchwały rady gminy, który obowiązuje w zakresie określonym uchwałą (art. 8 ust. 1). Rozdział 4 ustawy reguluje zagadnienia dotyczące ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. I tak w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (...) (art. 40 ust. 1), na wniosek zainteresowanego (art. 41 ust. 1), przy czym z mocy art.43 nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2. (art.2 ust.2 reguluje sytuację, gdy brak jest planu). Przytoczony stan prawny w wyniku nowelizacji ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym dokonanej ustawą z dnia 13.07.2000r. (Dz. U. nr 14 z 2001r., poz.124) wszedł w życie z dniem 15 marca 2001r., a wiec obowiązywał w dacie orzekania przez organy obu instancji. Tymczasem Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przytoczyło art.43 ustawy w "starym" brzmieniu. Niemniej jednak naruszenie to nie ma to wpływu na treść rozstrzygnięcia, gdyż ustawa po nowelizacji wymagała, aby dla decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy zamierzenie było zgodne z ustaleniami planu (a nie "niesprzeczne"). W niniejszej sprawie właśnie taka zgodność zamierzenia inwestycyjnego z planem ma miejsce. Z akt wynika - i skarga okoliczności tej nie podważa, że dla terenu objętego postępowaniem uchwalony został miejscowy plan szczegółowy zagospodarowania przestrzennego Osiedla W. w R , (uchwała Miejskiej Rady Narodowej nr [...] - Dz. Urz. Woj. [...] nr 4 z 1987r., poz. 53). Zgodnie z tym planem teren objęty wnioskiem położony jest w konturze oznaczonym symbolem B 48 Dw z tekstem "istniejąca ulica W. do modernizacji. Zmienna szerokość w liniach rozgraniczających (od 8-15m) wynika z zainwestowania terenów przyległych. Szerokość jezdni 5m". Zatem tekst planu jednoznacznie przesądza o przeznaczeniu terenu pod inwestycję, której wniosek dotyczy, co w powiązaniu z art.43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym obligowało organy do wydania decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy. Odnosząc się z kolei do sformułowanego na rozprawie zarzutu sprowadzającego się do kwestionowania rozwiązań przyjętych w planie stwierdzić należy, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ani organy administracyjne, ani sąd administracyjny nie może oceniać planu, będącego z mocy art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przepisem prawa miejscowego. Stosownie do przepisu art.3 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, przy czym zaskarżony akt podlega uchyleniu w całości lub w części, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, względnie inne naruszenie prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie nie zostało naruszone. Z tych przyczyn skarga podlega oddaleniu, w oparciu o art. 151 P.p.s.a.