SA/Rz 1141/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski /spr./ Sędzia WSA Robert Sawuła AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: ref. staż. Anna Mazurek Ferenc po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. M. na decyzję Wojewódzkiego Komendanta Policji z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska oddala skargę SA/Rz 1141/03 U Z A S A D N I E N I E Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...].05.2003r. Komendant Miejski Policji w P. działając na podstawie art. 6f, art. 32 ust. 1 art. 38 ust. 2 pkt 4 oraz art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 6.04.1990r. o Policji (Dz.U. Nr 7 poz. 58 z 2002r. ze zm.) zwolnił z dniem 30.04.2003r. J. M. – zastępcę Naczelnika Sekcji Kryminalnej KMP w P. z zajmowanego stanowiska i jednocześnie z dniem 1.05.2003r. mianował go na stanowisko specjalisty Referatu do walki z przestępczością przeciwko życiu i zdrowiu oraz mieniu Sekcji Kryminalnej KMP w P., przyznając uposażenie zasadnicze w 8 grupie z prawem do zachowania 11 grupy uposażenia zasadniczego, z zachowaniem stopnia etatowego podinspektora i dodatku służbowego w dotychczasowej wysokości. Uzasadniając rozkaz personalny Komendant Miejski Policji podał m.in., że rozkazem organizacyjnym z dnia [...].03.2003r. zlikwidowane zostało stanowisko zastępcy Naczelnika Sekcji Kryminalnej od dnia 1.05.2003r. Wobec braku możliwości zapewnienia nadkomisarzowi J. M. równorzędnego stanowiska służbowego zaproponowano mu mianowanie na niższe stanowisko służbowe, z zachowaniem art. 103 ust. 2 ustawy o Policji grupy dotychczasowego uposażenia zasadniczego i stopnia etatowego podinspektora. Na powyższe wymieniony wyraził zgodę składając podpis i odpowiednią adnotację na protokole z dnia 16.04.2003r. w rozmowie kadrowej w sprawie mianowania na niższe stanowisko służbowe. Na skutek odwołania J. M. Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia [...].06.2003r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na niższe stanowisko służbowe i w tym zakresie orzekł o zwolnieniu nadkomisarza J. M. ze stanowiska zastępcy Naczelnika Sekcji Kryminalnej z dniem 21.05.2003r. i z dniem 22.05.2003r. mianował J. M. na stanowisko specjalisty referatu do walki z przestępczością przeciwko życiu i zdrowiu oraz mieniu sekcji kryminalnej KMP. W pozostałym zakresie decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu Komendant podał, że J. M. złożył w dniu 28.05.2003r. odwołanie od doręczonego mu 21.05.2003r. rozkazu personalnego nr [...], któremu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu tym zarzucono organowi I instancji naruszenie przepisów ustawy o Policji oraz przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym stwierdzono, że w Komendzie Miejskiej Policji w P. na podstawie rozkazu organizacyjnego nr [...] z dnia [...].03.2003r. dokonano zmian organizacyjnych skutkujących m.in. likwidację niektórych stanowisk kierowniczych, w tym stanowiska kierownika referatu i zastępcy naczelnika. Utworzono natomiast z dniem 1.05.2003r. stanowisko robocze specjalisty. Skutkiem tego - wobec likwidacji stanowiska zajmowanego przez nadkomisarza J. M. - przeprowadzono z wymienionym rozmowę kadrową, która odbyła się 16.04.2003r. Z protokołu wynika, że J. M. wyraził zgodę na mianowanie na niższe stanowisko służbowe specjalisty. W tej sytuacji Komendant Miejski Policji rozkazem personalnym z dnia [...].04.2003r. nr [...] zwolnił J. M. z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianował go z dniem 1.05.2003r. na niższe stanowisko służbowe. Ze względu na to, że przedmiotowy rozkaz nie mógł zostać wykonany w terminie, na skutek odwołania J. M. decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...].05.2003r. rozkaz ten został uchylony. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Komendant Miejski Policji w dniu [...].05.2003r. wydał kolejny rozkaz personalny nr [...] zachowując prawidłowo grupę zaszeregowania wraz z mnożnikiem kwoty bazowej, dodatkiem służbowym oraz stopień etatowy gwarantując odwołującemu się prawo do awansowania w stopniu policyjnym i mnożniku wynikającym z 11 grupy zaszeregowania. Prawidłowo więc organ I instancji przeniósł policjanta stosując art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Nie można przy tym zgodzić się z zarzutem odwołania, że przeniesienie na niższe stanowisko służbowe nastąpiło w trybie art. 38 ust. 1 ustawy, bowiem przepis ten ma zastosowanie do policjanta, któremu wymierzono karę dyscyplinarną. W takim zaś przypadku przełożony jest uprawniony do wydania decyzji bez zgody policjanta i działa z urzędu. Jeśli chodzi o kolejny zarzut odwołania dotyczący pominięcia przy mianowaniu na stanowisko bezpośrednio niższe tj. eksperta stwierdzić należy, że zgodnie z treścią rozmowy kadrowej udokumentowanej protokołem z 16.04.2003r. odwołujący się wyraził zgodę na stanowisko specjalisty. Podkreślić przy tym należy, że od 1.05.2003r. nie figuruje już w Komendzie Miejskiej Policji w P. stanowisko zastępcy naczelnika Sekcji Kryminalnej. Zwiększyła się natomiast liczba specjalistów w referacie do walki z przestępczością. Wobec tego mianowanie J. M. zostało dokonane zgodnie ze zmianami organizacyjnymi. Wprawdzie organ I instancji przewidując uwolnienie w wyniku zwolnień policjantów wyższych stanowisk służbowych mógł w drodze awansu przeznaczyć takie stanowisko dla J. M. ale podkreślić należy, że nie miał takiego obowiązku. Dokonana zmiana nie rodzi ujemnych skutków finansowych i nie powoduje blokady awansu. Zgodzić natomiast należy się z zarzutem odwołania dotyczącym naruszenia przepisów K.p.a. w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska i rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji. Skoro żaden z przepisów ustawy o Policji nie pozwala na regulowanie spraw osobowych policjanta z datą wsteczną to koniecznym stało się dokonanie zmiany decyzji organu I instancji w części dotyczącej daty zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na nowe stanowisko służbowe. Na decyzję tą skargę złożył J. M. wnosząc o jej uchylenie wraz z utrzymanym decyzją tą w mocy rozkazem personalnym nr [...], jako niezgodnych z prawem. Przestawiając szczegółowo okoliczności związane z reorganizacją i jej skutkami stwierdził, że Komendant Miejski Policji złamał art. 7 i art. 33 Konstytucji. Podał, że w czasie rozmowy kadrowej z dnia 16.04.2003r. uzyskał nieprawdziwą informację, iż wszystkie etaty eksperta i kierownika są zajęte. Tymczasem 15 maja został uwolniony etat eksperta w sekcji kryminalnej, gdzie w rzeczywistości po porównaniu zakresu obowiązków było to stanowisko zastępujące stanowisko zastępcy naczelnika. Przedstawiając dalszy tok postępowania Komendanta Miejskiego Policji w P. oraz wskazując na decyzję organu odwoławczego wywodził, że zmiana stanowiska rodzi dla niego ujemne skutki finansowe, gdyż pozbawiono go dodatku funkcyjnego. Zarzucił też wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia twierdząc przy tym, że istniała możliwość zaproponowania mu niższego stanowiska służbowego eksperta, które zostało uwolnione 15.04.2003r. Końcowo wskazał, że skoro decyzja objęta przedmiotem skargi została wydana [...].06.2003r., to i tak reguluje wstecz przeniesienie na niższe stanowisko służbowe. Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie i ponownie przedstawił stan sprawy konkludując, że zaskarżona decyzja nie narusza ani przepisów ustawy o Policji ani przepisów proceduralnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest nieuzasadniona. Poza sporem pozostaje okoliczność, że na podstawie rozkazu organizacyjnego nr [...] z dnia [...].03.2003r. w Komendzie Miejskiej Policji w P. dokonano zmian organizacyjnych skutkujących m.in. likwidacją stanowiska zastępcy Naczelnika Sekcji Kryminalnej KMP w P., zajmowanego przez J. M.. Nie jest kwestionowane również, iż w dniu 16.04.2003r. przeprowadzona została ze skarżącym rozmowa kadrowa udokumentowana protokołem z którego wynika, że J. M. wyraził zgodę na mianowanie na niższe stanowisko służbowe specjalisty. Na tej podstawie rozkazem personalnym z dnia [...].05.2003r. nr [...] skarżący został zwolniony z zajmowanego stanowiska i mianowany od dnia następnego na stanowisko specjalisty, przy czym zgodnie z decyzją organu odwoławczego odwołanie nastąpiło z dniem 21.05.2003r., a mianowanie z dniem 22.05.2003r. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 38 ust.2 ustawy z dnia 6.04.1990r. o Policji (Dz. U. nr 101 z 2000r., poz.1092 ze zm.). Przepis ten enumeratywnie wskazuje sytuacje, w których policjanta można przenieść na niższe stanowisko. I tak przeniesienie może nastąpić w razie: 1) orzeczenia trwałej niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku przez komisję lekarską, jeżeli nie ma możliwości mianowania go na stanowisko równorzędne, 2) nieprzydatności na zajmowanym stanowisku, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej, 3) niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy, 4) likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. W odniesieniu do J. M. zastosowanie ma sytuacja objęta punktem 4, a to likwidacja dotychczas zajmowanego stanowiska zastępcy Naczelnika Sekcji Kryminalnej KMP. Do rozważenia pozostaje więc, czy w dacie likwidacji tego stanowiska nie było możliwości mianowania skarżącego na inne równorzędne stanowisko. Z protokołu z rozmowy kadrowej przeprowadzonej w dniu 16.04.2003r. jednoznacznie wynika, że wobec braku możliwości zapewnienia wszystkim policjantom w nowych strukturach organizacyjnych dotychczasowych stanowisk, zaproponowano J. M. mianowanie na niższe stanowisko służbowe, z zachowaniem 11 grupy uposażenia i stopnia etatowego. Jednocześnie poinformowano skarżącego o treści art.38 ust.4 ustawy o Policji który to przepis stanowi, że policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. W opisanej protokołem sytuacji – skoro brak było możliwości zapewnienia równorzędnego stanowiska, a nadto z uwagi na zgodę na mianowanie na niższe stanowisko służbowe, zaistniała sytuacja objęta dyspozycją art.38 ust.2 pkt 4 ustawy o Policji. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi należy zauważyć, że w dacie prowadzenie rozmowy kadrowej, jak również w dacie likwidacji stanowiska zajmowanego przez skarżącego, a to w dniu 31.05.2003r. – jak sam skarżący podaje - nie było innego wolnego równorzędnego stanowiska. Opierając się na skardze można jedynie przyjąć, że jedno stanowisko eksperta – czyli stanowisko niższe od dotychczas zajmowanego a wyższe od zaproponowanego skarżącemu - zwolniło się z dniem 15 kwietnia 2003r., a drugie zwalniało się z dniem 15 maja 2003r. Jednakże wobec faktu, iż nie były to stanowiska równorzędne z dotychczas zajmowanym stanowiskiem, a o takim mówi art.38 ust.2 pkt 4 ustawy, okoliczności te nie podważają podstawy prawnej decyzji. Natomiast kwestia mianowania policjanta na określone stanowisko, bo tego w istocie skarżący oczekiwał od przełożonych w związku z reorganizacją, jest aktem z zakresu sfery dyspozycyjności policjanta wobec jego władzy służbowej, o jakiej mowa w art.5 pkt 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. nr 153, poz.1270 – zwaną dalej Ppsa) i nie podlega właściwości sądu administracyjnego (zob. postanowienie NSA z 16.01.2001r. sygn. II SA 2754/00 - LEX nr 54759). Zatem zarzut naruszenia prawa materialnego, a to art.38 ust.2 pkt 4 ustawy o Policji nie może być uwzględniony. Jeśli chodzi natomiast o zarzut dotyczący natychmiastowej wykonalności decyzji to zgodzić należy się ze stanowiskiem organu odwoławczego, że rygor ten nie może mieć mocy wstecznej, a więc nie może dotyczyć zdarzeń sprzed daty rozkazu personalnego. Korekta więc dat (zwolnienia i mianowania) przez Komendanta Wojewódzkiego spowodowała, że orzeczony rygor natychmiastowej wykonalności odnośnie do rozkazu personalnego z dnia [...].05.2003r. nie narusza art.108 § 1 Kpa. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga zakres kognicji sądu administracyjnego. Stosownie do przepisu art.1 ustawy z dnia 25.07.2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że aby skarga odniosła skutek w postaci uchylenia zaskarżanej decyzji Sąd musi stwierdzić naruszenie prawa materialnego, które miało wpływu na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, względnie inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § Ppsa). Ponieważ w niniejszej sprawie prawo nie zostało naruszone, dlatego skarga podlega oddaleniu, w oparciu o przepis art.151 ustawy z dnia 30.08.2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.