SA/Rz 1210/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lechowska Sędziowie NSA Ryszard Bryk /spr./ NSA Marian Ekiert Protokolant: sekr. sąd. M. Kołcz po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. M. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów -postanawia- I. umorzyć postępowanie sądowe II. zwrócić skarżącej M. M. połowę wpisu od skargi w kwocie 15 zł /słownie: piętnaście złotych/. SA/Rz 1210/03 U Z A S A D N I E N I E postanowienia z dnia 18.03.2005 r. Przedmiotem skargi M. M. była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...].07.2003 r., Nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną odwołaniem M. M. decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].05.2003 r., Nr [...] odmawiającą uwzględnienia zastrzeżeń wniesionych do danych przedstawionych w operacie opisowo-kartograficznym modernizacji ewidencji gruntów i założenia ewidencji budynków miasta [...] – obręb [...] w części dotyczącej przebiegu granicy działki nr 732 z działką nr 735. Wskazaną decyzję organ odwoławczy wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 20 ust. 1 i 2, art. 7b ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17.05.1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne /jednolity tekst Dz. U. z 2000 r., Nr 100, poz. 1086 z późn. zm./ i przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz. U. Nr 38, poz. 454/. Organ ten podzielił ustalenia i wnioski organu I instancji i przyjął, że granica pomiędzy działką nr 732 /własność skarżącej/, a działką sąsiednią nr 735 /własność A. i W. C./ jest sporna, zatem w zmodernizowanej ewidencji gruntów zgodnie z § 39 w zw. z § 36 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz. U. Nr 38, poz. 454/ przebieg tej granicy wykazano na podstawie danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, czyli na podstawie operatu pomiarowego podziału działki nr 42/11 /obręb [...]/ wykonanego w 1991 roku przez uprawnionego geodetę J. C., przekazanego do Wojewódzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej [...] za numerem [...]. Działka nr 42/11 została wówczas podzielona na działki o numerach 42/15 i 42/16. Działka nr 42/16 /obręb [...]/ odpowiada obecnej działce nr 735 /obręb [...]/, która graniczy z działką nr 732. Granica w terenie pomiędzy tymi działkami /732 i 735/ biegnie wzdłuż ogrodzenia, istniejącego od dawna i jest to granica potwierdzona w w/w postępowaniu podziałowym. Skarżąca w odwołaniu i w skardze kwestionowała istniejącą granicę i twierdziła, iż powinna przebiegać od punktu granicznego nr 2856 do punktu granicznego nr 2066, a nie do punktu 2855, czyli powinna być przesunięta w kierunku wschodnim i część powierzchni działki nr 735 w formie trójkąta powinna wchodzić w skład jej działki nr 732. Skarżąca M. M. w piśmie procesowym bez daty, które wpłynęło do tut. Sądu w dniu 15.03.2005 r. cofnęła skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Regułą jest, iż cofnięcie skargi wiąże Sąd i wynika to z art. 60 zdanie 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ nazwanej dalej skrótem p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm./, dalej jako przepisy wprowadzające. Art. 60 zdanie 3 p.s.a. przewiduje wyjątek od tej reguły, bowiem stanowi, że sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ona do obejścia prawa lub spowodowałaby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Sąd po przeanalizowaniu akt sprawy administracyjnej, nie dopatrzył się przyczyn nieważności zaskarżonej decyzji określonych w art. 156 § 1 k.p.a., ani też nie znalazł podstaw do przypisania skardze zamiaru obejścia prawa. Skoro zatem nie zaistniały okoliczności przemawiające za niedopuszczalnością cofnięcia skargi, przeto cofnięcie skargi jest skuteczne. Z tego względu i na podstawie art. 161 § 1 pkt 1, art. 161 § 2 w zw. z art. 60 i art. 16 § 2 p.s.a. Sąd umorzył postępowanie sądowe. O zwrocie połowy wpisu od skargi Sąd orzekł po myśli art. 36 ust. 1 pkt 2 litera a) ustawy z dnia 13.06.1967 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych /jednolity tekst Dz. U. z 2002 r., Nr 9, poz. 88 ze zm./ w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm./ i art. 97 § 2 powołanych wyżej przepisów wprowadzających. Cofnięcie skargi nastąpiło po doręczeniu stronie przeciwnej jej odpisu i przed rozprawą, zatem zgodnie z powołanymi przepisami zwraca się stronie z urzędu połowę wpisu od skargi.