SA/Rz 1271/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lechowska Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi H. M., J. Ć. i R. Ć. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala SA/Rz 1271/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] po rozpatrzeniu odwołań J. i R. Ć. oraz H. M. od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. ustalającej warunki nadbudowy i zagospodarowania terenu dla działek nr, nr ew. 685/2, 686, 685/1, 684, 683 pod budowę odcinka kanalizacji sanitarnej utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, powołując jako podstawę prawną przepis art. 40 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm./. Jak ustalono na podstawie akt administracyjnych, wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu złożyła Gmina [...]. Zamierzenie inwestycyjne objęte decyzją przebiega przez teren, którego dotyczą uregulowania Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] uchwalonego uchwałą Rady Gminy Nr [...] z 30 lipca 1993 r. Planowana inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem AM2, a planowane zamierzenie jest zgodne z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...]. Zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ rozważył również mocy obowiązującej miejscowego planu. W dacie orzekania organu odwoławczego /[...] lipca 2003 r./ ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym już nie obowiązuje została ona uchylona na mocy art. 88 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 171/, która weszła w życie 11 lipca 2003 r. Zgodnie z art. 85 ust. 1 tej nowej ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 III 2003 r. stosuje się przepisy dotychczasowe. W świetle zaś zapisu zawartego w art. 67 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 7 VII 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, wg którego miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego obowiązujące w dniu wejścia w życie tej ustawy /1 I 1995 r./ tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie /w naszej sprawie miejscowy plan uchwalono 30 VII 1993 r., a więc wg tego do 31 XII 2002 r./. Natomiast wg ust. 1a jeżeli w terminie /tych 8 lat/ rada gminy uchwali studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy i przystąpi do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo jego zmiany, plan o którym mowa zachowuje ważność w granicach objętych uchwałą do czasu uchwalenia nowego planu jednak nie dłużej niż 9 lat od dnia wejścia w życie tej ustawy. W odwołaniu od decyzji wszyscy skarżący podnieśli, iż warunki zabudowy i zagospodarowania terenu ustalono dla Gminy [...] ale faktycznie ustalono je dla osób fizycznych. Odwołujący zgodnie wskazują, że nie wyrażali zgody na przejście z kanalizacją przez ich działki oraz na to, że istnieją faktyczne warunki do poprowadzenia kanalizacji sanitarnej inną trasą. Po rozpoznaniu odwołania organ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie I instancji. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ stwierdził iż nie są zasadne na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż celem tego postępowania jest ustalenie czy projektowana inwestycja zgodna jest z uregulowaniem obowiązujących miejscowych planów. Niezasadny jest zarzut, że zaskarżoną inwestycją ustalono warunki zabudowy dla osób fizycznych powinno, że wniosek złożyła gmina. Ustalenie tych warunków właśnie dla Gminy [...] stało się koniecznością w świetle wyroku NSA OZ w Rzeszowie o sygn. akt SA/Rz 2071/01 z dnia 8 IV 2002 r. Decyzję tą zaskarżyli do NSA wnosząc o jej uchylenie z przyczyn wywiedzionych w odwołaniach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Celem decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest określenie, czy projektowana inwestycja zgodna jest z uregulowaniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zamierzenie inwestycyjne objęte zaskarżoną decyzją przebiega przez teren, którego dotyczą uregulowania Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] uchwalonego Uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...] z dnia 30 lipca 1993 r. /Dz. Urz. Województwa [...] Nr [...], poz. [...]/. Planowana inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym symbolem AM2 – obszar mieszkaniowy o pow. 123,00 ha. Zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /tj. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego. Zauważyć wypada, iż ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym już nie obowiązuje w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy. Uchylona została na mocy art. 88 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717/, która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Zaś przepis art. 85 ust. 1 tej ustawy stanowi, iż do spraw wszczętych a niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. stosuje się przepisy dotychczasowe. Nie budzi wątpliwości iż Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...]o uchwalony został uchwałą Rady Gminy z 30 lipca 1993 r., zaś ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym będąca podstawą rozstrzygnięcia weszła w życie z dniem 1 stycznia 1995 r. W świetle zapisu przepisu art. 67 ust. 1 i 1a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym plany zagospodarowania przestrzennego sprzed daty wejścia w życie ustawy zachowały swą moc, ponieważ Rada Gminy [...] uchwałą nr [...] z dnia 17 grudnia 1999 r. uchwaliła studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], zaś uchwałą z dnia 28 lutego 2002 r. nr [...] przystąpiła do sporządzenia zmiany Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...]. Zarzuty skarżących nie zasługują na uwzględnienie ponieważ nie są one zasadne na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, ponieważ celem tego postępowania jest określenie, czy projektowana inwestycja zgodna jest z uregulowaniami obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Z tych też względów bez znaczenia dla sprawy jest to, czy strony wyraziły zgodę na lokalizację inwestycji oraz czy istnieją techniczne możliwości przeprowadzenia inwestycji w inny sposób. Z tych względów na zasadzie przepisów art. 43, art. 67 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 15, poz. 139 ze zm./ w związku z art. 85 ust. art. 87 z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717/ oraz art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargę oddalił.