SA/Rz 1322/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk /spr./ AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 24 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skarg G. Ś. i Z. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. odrzuca skargę G. Ś. reprezentowanego przez J. B. II. oddala skargę G. Ś. i Z. F. reprezentowanych przez M. Ś. SA/Rz 1322/02 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...].II.2002 r. Burmistrz Miasta ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą budowa chodnika o szerokości 2,5 m w S. przy ul. P. na działce nr ew. 672/2 powołując podstawę prawną art. 39, 40 ust. 1 i 3, art. 42, art. 46 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 15, poz. 139 z 1999r./. Jak wynika, z akt administracyjnych oraz uzasadnienia decyzji Gmina Miasta S. złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedsięwzięcia polegającego na budowie chodnika przewidzianego do realizacji w S. przy ul. P. na działce nr ew. 672/2. Stosownie do art. 39 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu polegająca w szczególności na wykonaniu dobudowie, rozbudowie i nadbudowie obiektu budowlanego wymaga ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka w drodze decyzji burmistrz miasta na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w trybie art. 40 ust. 1 i 3 cyt. ustawy. Jakie wymogi winna spełniać decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa art. 42 ustawy. Zgodnie z planem MPOZP dla miasta S. wnioskowane zamierzenie inwestycyjne planowane jest w obszarze oznaczonym symbolem A 77 MW, w którym określono "adaptacje istniejącej zabudowy mieszkaniowej oraz usług zabudowanych w parterze budynków". Przedmiotowy chodnik należy projektować zgodnie z przepisami rozdziału Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie chodnika w świetle ustaleń planu jest zgodne z jego ustaleniami. Budowa chodnika wzdłuż istniejącej drogi na terenie przeznaczonym w miejscowym planie pod zabudowę mieszkaniową zgodna jest z jego ustaleniami. Wobec tego organ I instancji stosownie do art. 43 ustawy nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. W jednobrzmiących odwołaniach G. Ś. i Z. F. - działający przez swoich pełnomocników – wskazali iż planowana inwestycja jest zupełnie zbędna, a pod jej pozorem zmierza się do budowy miejsc postojowych dla pojazdów samochodowych. Planowana inwestycja będzie przebiegała "niemal przy budynku odwołujących się, co spowoduje dla nich nadmierny hałas i zanieczyszczenie powietrza. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].V.2002 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję orzekając jedynie reformatoryjnie co do drugiego i trzeciego zdania pkt 2 (co do powołanej podstawy prawnej). W jej uzasadnieniu powołano identyczną argumentację jak w decyzji organu ją poprzedzającą. Odnosząc się do uwag zawartych w odwołaniach wskazało, iż w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ocenie podlega zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem o wydanie decyzji w świetle ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ właściwy w sprawie ustalenia warunków nie jest kompetentny do oceny celowości realizacji danej inwestycji, czy też potrzeby jej realizacji. Zarzut naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich jest bezzasadny. Ochrona interesów osób trzecich na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być zapewniona całościowo jak to musi mieć miejsce na etapie pozwolenia na budowę, nie może również rozstrzygać o okolicznościach przewidzianych w warunkach technicznych. Obawy skarżących, że zamiast chodnika powstaną miejsca parkingowe są przedwczesne. Zatem zarzut naruszenia § 19 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia o warunkach technicznych jest nieuzasadniony. Również zarzut naruszenia art. 48 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska jest bezpodstawny. W decyzji o warunkach zabudowy wyraźnie zaznaczono, że ewentualna wycinka drzew i krzewów wymaga zgody – w formie decyzji - właściwego organu administracji publicznej. Decyzję tą zaskarżył G. Ś. zaprezentowany przez J. B. oraz G. Ś. i Z. F. działający przez peł. matkę M. Ś. W motywach skargi podniesiono argumentację jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak wynika z akt administracyjnych G. Ś. w postępowaniu administracyjnym udzielił notarialnego pełnomocnictwa J. B. z dnia 30 maja 1997 r. do reprezentowania jego interesów we wszystkich sprawach dotyczących działki nr ew. 628 położonej w S. przed sądami, instytucjami ubezpieczeniowymi i organami administracji. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].V.2002 r. Nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu złożyła J. B. działająca im. G. Ś. Wezwaniem z dnia 28 czerwca 2002 r. została wezwana do wyjaśnienia czy jest adwokatem lub radcą prawnym względnie jaki stopień pokrewieństwa łączy ją z G. Ś. W aktach brak odpowiedzi na przedmiotowe wezwanie. Jak wynika z art. 35 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 53 poz. 1270 ze zm./ pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny (...) jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia. Skargę odrzuca się gdy nieuzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych. Z tych względów na zasadzie przepisów art. 58 § 1 pkt 3, § 3, w związku z art. 35 § 1 cyt. ustawy orzeczono jak w sentencji.