SA/Rz 1357/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2002 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku przedemerytalnego skargę oddala SA/Rz 1357/02 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r., [...] Starosta Powiatu [...] przyznał Z. K. zasiłek przedemerytalny w wysokości 572,10 złotych od dnia 1 stycznia 2002 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Z. K. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 27 grudnia 2001 r. i spełniała w tej chwili warunki określone w ustawie do przyznania zasiłku przedemerytalnego. Ponieważ wnioskodawczyni miała wypłacone odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę to organ wskazał, że zasiłek wypłacany będzie od 1.01.2002 r. Od decyzji Starosty Powiatu odwołała się Z. K. i wskazała w odwołaniu, że uregulowania obowiązujące po 1 stycznia 2002 r. są dla niej korzystniejsze, gdyż dają podstawę do ubiegania się o świadczenie przedemerytalne. Z tego względu odwołująca się wniosła o zastosowanie do jej przypadku nowych przepisów obowiązujących od 1 stycznia 2002 r. i przyznania jej świadczenia przedemerytalnego. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2002 r., [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu wskazując, że organ I instancji poprawnie zastosował przepisy prawa. Zarejestrowanie się odwołującej w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 27 grudnia 2001 r. skutkuje tym, że do postępowania w sprawie Z. K. muszą mieć zastosowanie przepisy obowiązujące do 31 grudnia 2001 r., a te w chwili rejestracji nie dawały odwołującej prawa do domagania się świadczenia przedemerytalnego. Decyzją Wojewody zaskarżyła do NSA OZ w Rzeszowie Z. K. i w skardze zażądała zmiany decyzji organu II instancji. Podniosła, że przyjęty w decyzji odwoławczej sposób interpretacji prawa prowadzi do niekorzystnego dla niej i niesprawiedliwego rozstrzygnięcia. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1271 ze zm./. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi Z. K., bowiem skarga wniesiona do NSA OZ w Rzeszowie nie została przez ten Sąd rozpoznana do dnia 1 stycznia 2004 r. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz. 1270/ dalej: prawo o p.s.a., Sąd rozpoznając skargę orzeka w granicach danej sprawy nie będąc związany granicami skargi, wskazanymi w niej podstawami, czy sformułowanymi wnioskami orzeka w granicach danej sprawy. Kontrolując decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2002 r., [...] Sąd stwierdza, że decyzja ta nie narusza obowiązującego prawa, przez co skarga Z. K. nie mogła zostać uwzględniona. W ramach sprawowanej kontroli Sąd może uwzględnić skargę tylko wtedy, gdy zaistniały podstawy wskazane w art. 145 § 1 – 3 ustawy prawo o p.s.a. Zatem wykazane naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo naruszenie przepisów dające podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji mogłoby być podstawą do uwzględnienia skargi. W sprawie rozpoznawanej Sąd naruszeń takich nie dopatrzył się. Kwestią bezsprzeczną jest to, że skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 27 grudnia 2001 r., przy czym od tej daty nie mogła mieć orzeczonego zasiłku przedemerytalnego, gdyż biegł jej wówczas termin pobierania odszkodowania za skrócenie okresu wypowiedzenia z tytułu rozwiązania umowy o pracę z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy. Poza sporem pozostaje również stwierdzenie, że obowiązujący w dniu rejestracji przepis art. 37l ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu ustalonym na dzień 27 grudnia 2001 r. stanowił, że prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego przysługuje na wniosek osobie, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy posiadała lub spełniała warunki do nabycia jednego ze wskazanych uprawnień. W chwili rejestracji skarżąca spełniała warunki do nabycia zasiłku przedemerytalnego, nie spełniała zaś warunków dla przyznania świadczenia przedemerytalnego, które były określone w art. 37k ustawy. Dopiero nowela /do ustawy/ z 17 grudnia 2001 r. wprowadziła kryteria, które uprawniałyby skarżącą do uzyskania świadczenia przedemerytalnego. W takim stanie prawnym i faktycznym Sąd stwierdza, że organy obu instancji działające w sprawie skarżącej Z. K. nie naruszyły prawa ustalając dla skarżącej zasiłek przedemerytalny, a nie świadczenie przedemerytalne, gdyż organy te orzekały na chwilę rejestracji skarżącej w urzędzie pracy. Inną sprawą, która nie była i nie mogła być przedmiotem oceny Sądu jest to, czy skarżąca nie ma prawa do domagania się przekształcenia uprawnienia do zasiłku przedemerytalnego w świadczenie przedemerytalne w świetle treści art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy z 17 grudnia 2001 r. opublikowanej w Dz.U. nr 154, poz. 1793. Jednak ten problem nie mógł być przedmiotem oceny Sądu, gdyż skarga dotyczyła decyzji ustalającej zasiłek przedemerytalny, a nie świadczenie przedemerytalne. Decyzja dotycząca świadczenia przedemerytalnego z dnia [...] lipca 2002 r., [...] istnieje w obrocie prawnym i nie została przez skarżącą zakwestionowana. Poza sprawą pozostaje także ocena, czy skarżąca mogła racjonalnie działać w sytuacji zmieniającego się prawa, skoro nowela z 17 grudnia 2001 r. była opublikowana z datą 29 grudnia 2001 r., gdyż ta problematyka dla oceny decyzji zaskarżonej, wydanej na podstawie prawa obowiązującego do 31 grudnia 2001 r. nie ma znaczenia. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności i treść art. 151 ustawy prawo o p.s.a. Sąd skargę oddalił.