SA/Rz 140/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert Sędziowie NSA Stanisław Śliwa AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi I. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie rozbiórki linii telefonicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2002 r. Nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej I. C. kwotę 10 zł /słownie: dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. SA/Rz 140/03 UZASADNIENIE Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] grudnia 2002r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 2002r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania I. C. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2002r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie rozbiórki linii telefonicznej przebiegającej przez działkę nr 261/11 w D., stanowiącej własność I. i W. C. Wnioskiem z 9 lipca 2002r. I. C. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o nakazanie rozbiórki linii telefonicznej przebiegającej przez działkę nr 261/11 w D. Właścicielką tej działki wspólnie z mężem W. C. została w 1993r. i wtedy na tej działce znajdował się słup z 3 kablami, a aktualnie tych kabli jest 10, w tym 4 o znacznej grubości. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że linia telefoniczna przebiegająca przez działkę nr 261/11 została wybudowana na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę przez Naczelnika Miasta i Gminy D. decyzją z [...].06.1987r. W wyniku porównania trasy linii naniesionej w dokumentacji projektowej z trasą uwidocznioną na projekcie zagospodarowania działki nr 261/11 I. i W. C. organ stwierdził, że trasy te pokrywają się, a lokalizacja budynku na tej działce została uzgodniona przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w K. warunkowo, zobowiązując inwestora do wystąpienia z wnioskiem o techniczne warunki przebudowy linii telefonicznej napowietrznej, kolidującej z projektowanym budynkiem. Linia została wybudowana w okresie ważności pozwolenia na budowę, zgodnie z wydanym pozwoleniem, w związku z czym organ umorzył postępowanie w sprawie rozbiórki tej linii. W odwołaniu od tej decyzji I. C. zarzuciła, że nie jest możliwym, aby w 1987r. została wybudowana linia telefoniczna do nieistniejących budynków mieszkalnych i użyto do jej budowy niedostępnych wtedy materiałów, gdyż zwisające nad działką kable są nowe, grube i nie prowadzą tylko do budynku p. S. Prace związane z modernizacją i rozbudową tej linii zostały wykonane w latach 1996-1997 i od tego czasu nad działką zawisły sporne kable, czyniąc z tej działki nieużytek. Skarżąca zakwestionowała nowowybudowaną i modernizowaną w latach 90-tych linię telefoniczną, a nie pojedynczy kabelek prowadzący do budynku p. S., który nad działką już nie istnieje. Organ II instancji stwierdził, że zaskarżona decyzja została podjęta prawidłowo, gdyż udowodniono fakt wybudowania napowietrznej linii telefonicznej, przebiegającej przez działkę odwołującej na podstawie pozwolenia na budowę w 1987r. Wymiana podwieszonych kabli, czy też zwiększenie ich ilości przy nie zmienionej trasie linii na istniejących słupach nie wymagało uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, gdyż nie stanowiło to robót budowlanych w rozumieniu ustawy Prawo budowlane. Wobec wykazania, że trasa linii została wykonana zgodnie z udzielonym pozwoleniem na budowę postępowanie administracyjne w sprawie rozbiórki zostało zasadnie umorzone. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca I. C. wyjaśniła, że wspólnie z mężem w 1993r. nabyła działkę nr 261/11 położoną w D., która nie była obciążona żadnym prawem na rzecz innych osób i nie znajdowały się na niej żadne budowle. W tym czasie tylko kabel oznaczony przez skarżącą nr 3 (na rysunku dołączonym do skargi) kolidował z narożnikiem projektowanej budowy. Dopiero później zostały podwieszone kable, które poprowadzono przez środek działki. Zdaniem skarżącej na słupie po 1994r. bezprawnie została zamontowana nowa wielka skrzynka bez żadnych uzgodnień z właścicielami działki, a przecież pozwolenie wydane 7 lat wcześniej określało inny zakres robót do wykonania. W 1997r. stare kable zastąpiono nowymi kablami również bez żadnych uzgodnień z właścicielami działki, ani nie zostały przedstawione żadne pozwolenia ze strony TP S.A. Skarżąca zarzuciła też brak możliwości zapoznania się z pozwoleniem z 1987r., dokumentacją przebudowy i rozbudowy linii, bark uzgodnień z właścicielem nieruchomości, zniszczenie ogrodzenia w wyniku wykonania tych robót. Organy prowadzące postępowanie nie uwzględniły zeznań świadków, pominięto dokumenty przedstawione przez skarżącą takie, jak akty notarialne, wypisy z ksiąg wieczystych. Obecnie na działce istnieje rozdzielczy słup telefoniczny z nową skrzynią i prowadzą od niego linie do wielu abonentów we wszystkich kierunkach, tym samym skarżąca została pozbawiona możliwości korzystania ze swojej własności zgodnie z przeznaczeniem i zamiarem, dla którego działka została zakupiona. Końcowo skarżąca zarzuciła naruszenie art. 32 i 64 Konstytucji RP oraz art. 222 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w niósł o jej oddalenie z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu decyzji. Materiał dowodowy nie wykazuje budowy po 1995r. nowej linii lub jej części co zostało zarzucone przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Z mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.w.u.p., sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone (a do takich należy niniejsza sprawa), podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Art. 1 wspomnianej ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), zwanej dalej w skrócie u.s.a. stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej (§ 1). Kontrola ta sprawowana jest, co do zasady pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwana dalej w skrócie P.p.s.a., stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§1). Według art. 135 tej ustawy Sąd stosuje przewidziane prawem, środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Poddawszy takiej właśnie kontroli zaskarżoną decyzję, Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy i z tego względu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję organu I instancji. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2002r.nr [...], mocą której została utrzymana decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2002r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie rozbiórki linii telefonicznej przebiegającej przez działkę nr 261/11 w D., stanowiącej własność I. i W. C. Bezspornym w przedmiotowej sprawie jest fakt wybudowania linii telefonicznej wzdłuż ulicy P. w D. do budynku K. i K. S. zlokalizowanego na działce 751 w D. na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] czerwca 1987r. nr [...] wydanej przez Naczelnika Miasta i Gminy D. według trasy uzgodnionej protokołem nr [...] z 14 kwietnia 1987r. przez Zespół Uzgadniania Dokumentacji w K. Bezspornym jest też, że uzgodnienie dokumentacji projektowanego obiektu dla inwestorów I. i W. C. na działce nr 261/11 zlokalizowanej w D. nastąpiło warunkowo, poprzez zobowiązanie inwestora do wystąpienia z wnioskiem o techniczne warunki przebudowy linii telefonicznej napowietrznej kolidującej z projektowanym budynkiem. Uzgodnienie to nastąpiło w protokole nr [...] z 25 kwietnia 1995r. przez Zespól Uzgadniania Dokumentacji Projektowych przy Urzędzie Wojewódzkim. Na załączniku graficznym (karta nr 2 akt adm. I instancji) przebieg linii telefonicznej został oznaczony kolorem zielonym, a projektowany budynek I. i W. C. został wrysowany ołówkiem. Organ I instancji w swojej decyzji porównał trasę linii naniesionej na dokumentacji projektowej, stanowiącej załącznik do pozwolenia na budowę z [...].06.1987r. z trasą uwidocznioną na projekcie zagospodarowania działki nr 261/11 i stwierdził, że trasy te pokrywają się, a zatem postępowanie o likwidację linii telefonicznej znano za bezprzedmiotowe i na tej podstawie zostało umorzone. Podstawą wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie był wniosek skarżącej, który dotyczył zbadania legalności przeprowadzenia dodatkowych kabli, które jak wynika z uzasadnienia wniosku nastąpiło po zakupieniu działki przez skarżącą. Na okoliczność przeprowadzenia dodatkowych kabli skarżąca przedstawiła świadków, a to H. P. i W. K., którzy stwierdzili, wykonanie podwieszenia dodatkowych kabli nad budowanym przez I. C. budynkiem już po zakupie działki. Natomiast w piśmie z 16 września 2002r. (karta akt adm. I instancji nr 15), skarżąca stwierdziła, że kable wiszące nad środkiem budowanego domu nie są kablami prowadzącymi do domu K. i K. S. oraz podała nazwiska abonentów, których podłączenia jej zdaniem nastąpiły po 1995r., a więc bez uzgodnienia z aktualnym właścicielem działki, a przebieg tych kabli nie pokrywa się z przebiegiem linii telefonicznej zaznaczonej w załączniku do projektu zagospodarowania jej działki. Argumenty te zostały również podniesione w odwołaniu i na dowód tego dołączone kserokopie z książek telefonicznych celem porównania zwiększenia ilości abonentów podłączonych do tego słupa, a tym samym nielegalnych podłączeń. Organ II instancji podzielił argumentacją zaprezentowaną w uzasadnieniu decyzji przez organ I instancji, wskazując dodatkowo, że wymiana kabli, czy też zwiększenie ich ilości przy nie zmienionej trasie linii, na istniejących słupach nie wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest właśnie istnienie kabli podłączonych do słupa linii telefonicznej, zlokalizowanego na działce skarżącej, które jak twierdzi skarżącą uczyniły z jej działki nieużytek. Inna bowiem była sytuacja, gdy wisiały trzy kable, a inna powstała, gdy tych kabli jest około 10 sztuk i przebiegają w różnych kierunkach i nie pokrywają się z przebiegiem linii ustalonym w pozwoleniu na jej budowę z 1987r. Dokonując oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie przez organy I i II instancji, Sąd doszedł do przekonania, że organy nie wyjaśniły jednoznacznie stanu faktycznego sprawy i nie rozpoznały sprawy zgodnie z żądaniem strony zawartym we wniosku, a następnie powtórzonym w odwołaniu i skardze do Sądu. Stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a więc przy podjęciu wszelkich niezbędnych kroków dążyć do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku koniecznego do wydania decyzji o przekonującej treści. Organy bowiem nie przeprowadziły postępowania wyjaśniającego, celem ustalenia, czy wskazane przez skarżącą fakty są uzasadnione, czy też nie zasługują na uwzględnienie. Lakoniczne stwierdzenie, że wymiana kabli i zwiększenie ich ilości, gdy pokrywają się z trasą ustaloną pozwoleniem nie wymaga pozwolenia na budowę, prowadzi do wniosku, że ustalenia te są dość dowolne, gdyż nie zostały poparte żadnym postępowaniem wyjaśniającym, a są sporne z twierdzeniami skarżącej. Wreszcie też nie została wyjaśniona kwestia wymiany na słupie telefonicznym skrzynki, kiedy miało to miejsce i ilu obsługuje abonentów. Organy też nie odniosły w żaden sposób do zeznań złożonych przez świadków wnioskowanych przez I. C., bowiem nie ustosunkowały się do ich treści, a tym samym nie wskazały przyczyn na podstawie których odmówiły tym zeznaniom wiarygodności, czym naruszyły przepis art. 80 k.p.a. w związku z art. 107 § 3 k.p.a. W ponownie prowadzonym postępowaniu koniecznym będzie ustalenie, czy były dokonywane dodatkowe podłączenia kabli telefonicznych po 1995r., czy trasy ich pokrywają się z pozwoleniem udzielonym na budowę tej linii telefonicznej, czy też zostały poprowadzone po innej trasie niż wynikało to z pozwolenia na budowę linii telefonicznej udzielonego w 1987r. oraz kwestię wymiany skrzynki na słupie telefonicznym zlokalizowanym na działce nr 261/11. Postępowanie wyjaśniające należy przeprowadzić z poszanowaniem reguł postępowania dowodowego określonych w art. 77 i następnych kodeksu postępowania administracyjnego, a przed wydaniem decyzji organ winien wezwać stronę do zapoznania się ze gromadzonym w sprawie materiałem i wypowiedzenia się w tym przedmiocie na podstawie art. 10 k.p.a. Wydana decyzja winna czynić zadość warunkom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. Reasumując należy stwierdzić, że organy prowadząc postępowanie naruszyły zasadę prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. Niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych stanowi takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, z tego też względu Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.c. P.p.s.a orzekł jak w sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 200 P.p.s.a