SA/Rz 1414/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lechowska Sędziowie NSA Marian Ekiert /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. M. i M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lipca 2003 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala Po rozpatrzeniu wniosku M. W. i K. M. Prezydent Miasta [...] działając na podstawie art. 40 ust. 1 i 3 i art. 42 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym [ t.jedn. z 1999 r. Dz.Ust. Nr 15 poz. 139 z późn.zm. ] oraz art. 104 kpa, a także zgodnie z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Zespołu Miast [...] zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej [...] z dnia 29.06.1977 r. z późn.zm. wyszczególnionym w obwieszczeniu Wojewody [...] z dnia 18.12.1990 r. oraz uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia 19.12.1990 r. w sprawie obowiązujących aktów prawa miejscowego [ Dz.Urz. Woj. [...] Nr 24 poz. 261 z późn.zm. ] decyzją z dnia [...].06.2003 r. nr [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji dotyczącej budowy garażu wolnostającego na działkach nr nr 631/19 i 631/69, położonych w T. przy ul. P., w obrębie konturu oznaczonego w Planie symbolem 024.3MN " Teren Projektowanej zabudowy jednorodzinnej, intensywnej, wyłącznie szeregowej – część zachodnia osiedla D. " .Wedle przytoczonego zapisu, zamierzona inwestycja nie narusza ustaleń Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta [...]. Poza tym organ zalecił, aby przy projektowaniu inwestycji uwzględnić warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a w szczególności odpowiednie zabezpieczenie skarpy w powiązaniu z projektowanym garażem oraz odprowadzenie wody deszczowej w sposób nie naruszający interesów osób trzecich. Projekt budowlany należy opracować zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3.11.1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego [ Dz.Ust. Nr 140 poz. 906 ] i uzgodnić w Zespole Uzgadniania Dokumentacji Projektowej [...]. Zamierzoną inwestycję należy zaprojektować w sposób uwzględniający ochronę interesów osób trzecich, a ponadto organ określił linie rozgraniczające teren zamierzonej inwestycji odwołując się załącznika nr 1. Ważność decyzji organ określił na 24 miesiące od dnia jej uprawomocnienia się o ile nie nastąpi stwierdzenie jej wygaśnięcia inna decyzją administracyjną. Nadto dodał, iż decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wreszcie zawarł stosowne pouczenia dotyczące dalszych skutków prawnych tej decyzji oraz terminu i warunków ubiegania się o pozwolenie na budowę. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdza, że po analizie lokalizacji przedmiotowych działek doszedł do wniosku, że w świetle ustaleń powołanego wyżej Planu istnieje możliwość realizacji przedmiotowej inwestycji. Zgodnie bowiem z opinią [...] Biura Planowania Przestrzennego, wyrażoną w piśmie z dnia 5.09.2002 r. nr [...] interpretacja ustaleń Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego należy do właściwości organu stanowiącego. Dodać przy tym należy, że w powołanym Planie brak jest zapisu dotyczącego zakazu lokalizacji budynków garażowych i gospodarczych na terenach zabudowy jednorodzinnej. W toku postępowania zastrzeżenia w tym przedmiocie zgłosił właściciel sąsiedniej działki, jednakże ich zasadność zostanie rozstrzygnięta w ramach postępowania o pozwolenie na budowę tegoż garażu. Decyzję tę zaskarżyli odwołaniem skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego L. i S. S. wnosząc o jej uchylenie jako niezgodnej z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego, a także naruszającej interesy osób trzecich. Uzasadniając odwołanie odwołujący się wywodzą, iż wnioskodawcy są ich bezpośrednimi sąsiadami i posiadają już garaż w swoim domu.. Pomimo tego ubiegają się o budowę garażu wolnostojącego na swojej posesji przy skarpie w bezpośrednim sąsiedztwie budynku Muzeum Miasta [...] oraz należącej do nich nieruchomości. Zarówno dom należący do nich jak i dom należący do wnioskodawców usytuowane są poniżej skarpy Muzeum i dlatego wybudowanie garażu spowodowałoby przysłonięcie widoku na jedyny obiekt architektoniczny. Uprzednio już Prezydent Miasta decyzją z dnia [...].07.2002(1) r. odmówił wydania ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji opierając się na zapisie w Planie dotyczącym wyłączności zabudowy szeregowej na tym terenie. Dodać należy, że przy al. L. zespół zabudowy jednorodzinnej, zaprojektowany został z uwzględnieniem wytycznych Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody i sąsiaduje on bezpośrednie z zabytkowym spichlerzem oraz aleją L. stanowiącą pomnik przyrody. Stąd też obowiązujący Plan nie przewiduje lokalizacji na tym terenie garaży wolnostojących. W związku z powyższym nie wyrażają oni zgody na lokalizację przedmiotowego garażu, gdyż jest ona niezgodna z prawem i narusza ich interesy. Po rozpatrzeniu tegoż odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa decyzją z dnia [...].07.2003(2) r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i odmówiło K. M. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującego działki nr nr 631/19 i 631/69 położone w T., dla inwestycji polegającej na budowie garażu wolnostojącego. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy stwierdza, iż w wyniku wydania zakwestionowanej decyzji doszło do naruszenia prawa, a w szczególności Planu Zagospodarowania Miasta, będącego przepisem gminnym, ponieważ dla terenu oznaczonego w obowiązującym Planie konturem 024.3 MN obowiązuje zapis " teren projektowanej zabudowy jednorodzinnej, intensywnej wyłącznie szeregowej projektowanej w uzgodnieniu Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i Woj. Konserwatora Przyrody. Ze względu na bezpośrednie sąsiedztwo zabytkowego spichlerza przeznaczonego do adaptacji i modernizacji na muzeum historyczne m. [...] oraz starej al. L. stanowiącej pomnik przyrody " . Przytoczony zapis stanowi o wyłącznej funkcji przedmiotowego terenu. Funkcji tej nie zmienia oznaczenie szczegółowe Planu – 0.24.3 MN " teren projektowanej zabudowy jednorodzinnej na gruntach własności indywidualnej. Wymagane opracowanie planów realizacyjnych zabudowy. Dla zabudowy przy al. L. wymagane uzgodnienie planu z Woj. Konserwatorem Przyrody. Dopuszczalna wysokość zabudowy do 2 ½ kondyg. Dach spadzisty " . Z załączonego wyrysu z mapy ewidencyjnej wynika, że na tym terenie poza zabudową w zabudowie szeregowej nie przewiduje się obiektów gospodarczych wolnostojących. W tej sytuacji uprawniona jest konstatacja, iż zaskarżoną decyzją ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego nie dopuszczonego Planem, a zatem naruszono art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten stanowi bowiem, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak zatem zapisu dotyczącego zakazu lokalizacji budynków garażowych i gospodarczych nie uzasadnia uwzględnienia wniosku. Niezależnie od tego zaskarżona decyzja podlega uchyleniu również z powodu naruszenia przez organ I instancji zasad postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 61 § 1 kpa wszczęcie postępowania administracyjnego następuje z urzędu lub na żądanie strony. Oznacza to, że żądanie strony identyfikuje ten podmiot i określa przedmiot wywołanego wnioskiem postępowania. Organ administracji publicznej nie może wszcząć postępowania administracyjnego na wniosek dowolnego podmiotu. W konsekwencji zatem decyzja administracyjna wydana w wyniku tak wszczętego postępowania byłaby aktem wydanym z rażącym naruszeniem prawa. I z taką właśnie decyzją mamy do czynienia w rozstrzyganej sprawy. Wszczęcie w niej postępowania nastąpiło na wniosek K. M., zaś decyzję organ I instancji skierował do niego i M. M. M. M. nie była w tej sprawie wnioskodawcą, natomiast otrzymała zawiadomienie o toczącym się w niej postępowaniu jako współwłaściciel nieruchomości objętej wnioskiem. Poza tym decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 107 § 1 kpa. Przepis ten nakłada na organ administracji publicznej obowiązek uzasadnienia decyzji, które jest jej integralną częścią i winno ono zawierać motywy natury faktycznej i prawnej. W rozstrzyganej sprawie uzasadnienie decyzji miało bardzo istotne znaczenie. Na wniosek bowiem K. M. Prezydent Miasta przeprowadził już postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla nieruchomości, położonych w T., oznaczonych jako działki nr nr 631/29 i 631/70. Decyzją z dnia [...].07.2002(1) r. nr [...] organ ten odmówił wnioskodawcy wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie garażu na działkach nr nr 631/29 i 631/70, stwierdzając, że obowiązujący Plan nie przewiduje lokalizacji garaży wolnostojących. Decyzją z dnia [...].07.2002(2) r. nr [...] Prezydent Miasta, po rozpatrzeniu odwołania K. M., działając w oparciu o art. 132 kpa uchylił wydaną przez siebie decyzję z dnia [...].07.2002(1) r. Organ uznał, że odwołanie zasługuje w całości na uwzględnienie, z uwagi na zaistnienie w decyzji omyłki dotyczącej oznaczenia działek. W ponownym postępowaniu organ zajął odmienne stanowisko. Tego rodzaju zmiana wymagała szczegółowego komentarza w uzasadnieniu decyzji, która go nie zawiera, a ponadto w uzasadnieniu tym organ nie odniósł się do zastrzeżeń zgłoszonych w toku postępowania przez L. i S. S. Ciężar gatunkowy wymienionych wad występujących w zaskarżonej decyzji oraz w postępowaniu ją poprzedzającym, stanowią o konieczności wyłączenia jej z obrotu prawnego. Decyzję tę zaskarżyli skargą skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. W. i K. M. wnosząc o jej uchylenie z powodu rażącego naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 8 i 9 tj. zasad postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego, a zwłaszcza art. 43 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Uzasadniając skargę skarżący polemizują ze stanowiskiem organu II instancji w zakresie dotyczącym utożsamienia Planu z przepisem gminnym, twierdząc iż takową rangę posiada uchwała wprowadzająca Plan w życie i kwestionują ustalenia jakoby decyzja organu I instancji naruszała ustalenia Miejscowego Planu Ogólnego i prawa osób trzecich, odwołując się w tym względzie do stanowiska Konserwatora Zabytków i [...] Biura Planowania Przestrzennego i twierdząc, że interpretacja ustaleń MPO należy do właściwości organu stanowiącego. Ponadto podnoszą oni, iż Prezydent Miast wydał szereg decyzji dotyczących pozwoleń na budowę garaży i budynków wolnostojących [ odnosi się to do działek nr nr 631/10, 639/9, 631/40 i 631/41 } oraz budynków wolnostojących { nr 2 do 26 przy ul. P. }, a także zezwolił na budowę garażu usytuowanego przy samej Al. L. { dz. nr 633/33 i stacja Trafo dz.nr 630/28 } nie zawsze zinwentaryzowanych geodezyjnie. W tym kontekście twierdzą oni, że stanowisko organu II instancji opierające się na odmiennej interpretacji ustaleń Planu nie opiera się na przepisach prawa i mija się ze stanem faktycznym, prowadząc w efekcie do nierównomiernego traktowania stron. W ich ocenie wykładnia autentyczna pochodząca od organu stanowiącego winna być uwzględniona. Kwestionują oni również pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego dotyczący naruszenia art. 61 § 2 kpa, albowiem według nich nie można tutaj mówić o wszczęciu postępowania, lecz o wydaniu decyzji w trybie tz. " samokontroli " { art. 132 }. Bezpodstawną w ocenie skarżących jest rola jaką przewidziało w postępowaniu Kolegium dla M. W. Wyżej wymieniona jest małżonką K. M., a tym samą stroną w tym postępowaniu, a jeżeli organ II instancji stwierdził gdziekolwiek brak jej podpisu, to winien wezwać ją o uzupełnienie wniosku. Chybionym jest także twierdzenie o braku uzasadnienia decyzji organu I instancji, a w każdym razie nie powinno to samo przez się stanowić o konieczności uchylenia decyzji organu I instancji. Zważyć bowiem należy, że organ II instancji jest organem powołanym do merytorycznego rozpoznania sprawy, a jeżeli tak to błąd ten można naprawić przez powołanie właściwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia zawartego w decyzji. Wreszcie twierdzą oni, iż Kolegium jest wysoce niekonsekwentne, skoro zarzuca organowi I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a samo te błędy popełnia i powiela. Wydając bowiem zaskarżoną decyzje dopuściło się naruszenia art. 8 i 9 kpa. W uzasadnieniu posłużono się ogólnikowymi sformułowaniami, a zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle tych samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji, { przy czym w podstawie prawnej decyzji organu II instancji nie wskazano przepisów prawa materialnego }, wymagała bliższego uzasadnienia. Jego brak godzi w postanowienia art. 8 kpa. Dodać należy, iż organ II instancji nie przeprowadził żadnego postępowania wyjaśniającego i nie zebrał żadnych dowodów, a tym już zebranym nie poświęcił uwagi, czym dopuścił się naruszenia art. 7 kpa. Naruszenia zaś art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wyraża się w tym, iż ich zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami Planu, skoro w Planie brak jest zakazu dotyczącego lokalizacji garaży na tym terenie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a odnosząc się do podniesionych zarzutów dodało, iż interpretacja przedstawiona przez Biuro Planowania Przestrzennego nie jest w żaden sposób wiążąca dla organu orzekającego, wchodzi natomiast w skład materiału dowodowego i podlega stosownej ocenie. Plan zagospodarowania przestrzennego uchwala natomiast rada gminy i jako przepis prawa miejscowego wiąże on organy orzekające na podstawie jego dyspozycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie jest uzasadniona, a podniesione w niej zarzuty stanowią li tylko nieuzasadnioną polemikę z dokonanymi w toku postępowania administracyjnego ustaleniami, a raczej interpretacją obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa w szerokim tego słowa znaczeniu. Przedmiotem oceny w badanej sprawie pozostaje legalność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].07.2003 r. , wydanej w trybie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, mocą której organ ten działając na szczeblu II instancji, po uprzednim uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2003 r. odmówił K. M. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującego działki nr nr 631/19 i 621 położone w T. dla zamierzenia inwestycyjnego, polegającego na budowie garażu wolnostojącego. Kwestionując tę decyzję skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa formalnego, a to art. 7 i 8 kpa oraz wadliwość i niekompletność uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, a nadto naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności naruszenie art. 43 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. Zaistniała zatem w sprawie pomiędzy stronami kontrowersja sprowadza się najogólniej rzecz biorąc do tego czy na opisanym wyżej terenie dopuszczalna jest lokalizacja obiektu budowlanego, wolnostojącego, w postaci garażu. Podejmując się próby rozstrzygnięcia tego sporu na wstępie należy zauważyć, iż w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji już po wejściu w życie ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym [ Dz.Ust. Nr 80 poz. 717 z późn.zm. ], stosownie do zapisu zamieszczonego w 85 ust. 1 cyt. ustawy, w sprawie w dalszym ciągu znajdą zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, jako że postępowanie w tej sprawie wszczęte zostało przed dniem wejścia, powołanej wyżej ustawy i nie zakończone decyzją ostateczną przed tą datą. Jeżeli zaś tak, to zgodnie z art. 43 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w wersji obowiązującej od dnia 15.03.2001 r. { po nowelizacji } nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem wynikającym z art. 2 ust. 2 ustawy. Oznacza to, że dla uzyskania decyzji umożliwiającej lokalizację oznaczonego obiektu na danym terenie decydujące znaczenie posiada zgodność planowanego zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego. W tym przypadku tak określone normatywnie kryterium po nowelizacji powołanej ustawy obowiązujące od dnia 15.03.2001 r. uległo znacznemu zaostrzeniu w relacji do stanu prawnego uprzednio obowiązującego. Przed tą datą bowiem dla skutecznego ubiegania się o uzyskanie tego typu decyzji wystarczającym był brak sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami obowiązującego planu. Wbrew zawartym w skardze wywodom nie jest to bynajmniej różnica natury kosmetycznej, a wręcz przeciwnie nader istotna. Skoro zatem obowiązujący w chwili wydania zaskarżonej decyzji Miejscowy Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego, w odniesieniu do terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym skarżącego, przewidywał dla konturu oznaczonego symbolem 024.3 MN ustalenia wyrażające się treścią zapisu " teren projektowanej zabudowy jednorodzinnej, intesywnej, wyłącznie szeregowej, projektowanej w uzgodnieniu.... "to brak jest wszelkich podstaw do dokonywania wykładni rozszerzającej tego zapisu, który w swej istocie stanowi normę prawa miejscowego, posługując się w tym przypadku wykładnią autentyczną, czy quasi autentyczną. Tak zwana bowiem wykładnia autentyczna pochodząca od organu stanowiącego daną normę prawną, z czym w okolicznościach rozstrzyganej sprawy nie do końca mamy do czynienia, może być jedynie instrumentem pomocniczym dla organu rozstrzygającego sprawę. Nie wiąże ona zatem organu decyzyjnego, zwłaszcza wówczas gdy popada ona w wyraźną kolizję z literalnym brzmieniem tekstu Planu. Takie stanowisko zaprezentowano już wcześniej w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego { vide : wyrok z dnia 3.03.1999 r. sygn.akt IV SA 1960/98 – Lex 47297 }. W rozstrzyganej sprawie owa sprzeczność jest wyraźnie widoczna, skoro na przedmiotowym terenie zgodnie z literalnym brzmieniem zapisu odnoszącego się do konturu oznaczonego symbolem 024.3 MN możliwa jest jedynie zabudowa, jednorodzinna, intensywna, wyłącznie szeregowa. Garaż natomiast o budowę którego ubiegają się skarżący jest obiektem wolnostojącym, a zatem nie mieszczącym się w pojęciu zabudowy szeregowej. Konstatacja ta jest o tyle bardziej przekonywująca, że w ramach istniejącej na tym terenie zabudowy przewidziano możliwość budowy garaży wkomponowanych w każdy z segmentów tej zabudowy i takim garażem dysponują skarżący. Odnosząc się do kolejnego zaprezentowanego w skardze zarzutu, tyczącego się diametralnej różnicy pomiędzy treścią rozstrzygnięcia orzekających w tej sprawie organów obydwu instancji, wypadnie zauważyć, iż z woli ustawodawcy wyrażonej w art. 138 § 1 pkt 2 kpa organ odwoławczy nie tylko uprawnionym, ale i zobowiązanym jest do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, jeżeli zebrany w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy, umożliwia podjęcie w tym przedmiocie decyzji. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozstrzyganej sprawie, a wspomniana wyżej rozbieżność, co do treści wydanych w sprawie decyzji na szczeblu obydwu instancji jest wynikiem li tylko odmiennej interpretacji obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa miejscowego. Innymi słowy stwierdzić należy, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając w ramach prawem określonych kompetencji władne było merytorycznie rozstrzygnąć sprawę, w sposób odmienny niż uczynił, to organ I instancji. Natomiast rację przyznać należy skarżącym, iż orzekając merytorycznie organ odwoławczy winien był w podstawie prawnej swojej decyzji powołać stosowny przepis prawa materialnego i pominięcie go stanowi uchybienie formalne, jednakże nie tej rangi, że samo przez się mogłoby stanowić ono o konieczności wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego, zwłaszcza gdy zważy się że w jej uzasadnieniu powołano art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Nie może również się ostać zarzut, iż mimo takiego zapisu w części opisowej Planu, odnoszącej się do przedmiotowego terenu wybudowano na nim obiekty wolnostojące, a w tym garaże i stację " trafo " . Po pierwsze bowiem okoliczności te naprowadzone przez skarżących nie znajdują potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale, a po drugie co jest bardziej istotnym, obiekty te mogły uzyskać " decyzję lokalizacyjną " , a nawet zostać wybudowane jeszcze przed dniem 15.03.2001 r. tj. jest przed dniem nowelizacji ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, kiedy to przepisy odnoszące się do tej materii były bardziej liberalne, czemu zresztą wyżej poświęcono komentarz. Stąd też wbrew twierdzeniom skarżących trudno w tym przypadku mówić o nierównym traktowaniu stron w postępowaniu administracyjnym. Dodać przy tym należy, iż poza kognicją Sądu orzekającego w tej sprawie leżą wszelkie inne względy wynikające z klauzul generalnych takich jak zasady słuszności, celowości czy zasady współżycia społecznego o czym stanowi art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych [ Dz.Ust. Nr 153 poz. 1269 ] opierający kontrolę sądową jedynie o kryterium legalności. Za chybiony uznać należy kolejny eksponowany w skardze zarzut, jakoby w toku postępowania administracyjnego w tej sprawie naruszone zostały generalne zasady postępowania administracyjnego, skoro wbrew niemu materiał dowodowy zgromadzono w sprawie w sposób wyczerpujący i kompletny, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji czyni zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 140 kpa. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ Dz.Ust. Nr 153 poz. 1270 z późn.zm. ] w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ Dz.Ust. Nr 153 poz. 1271 z późn.zm. ] należało orzec jak w sentencji.