SA/Rz 1443/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 14 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. i C. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia I. uchyla zaskarżoną decyzję II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących C. i M. W. solidarnie kwotę 10 zł /słownie: dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. SA/Rz 1443/02 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z [...] czerwca 2002 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego umarzającą postępowanie w sprawie zmiany sposobu użytkowania pomieszczenia gospodarczego w budynku garażowo-gospodarczym stanowiącym własność C. i M. W. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że uchylenie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest następstwem przyjęcia poglądu, że przetrzymywanie niewielkich ilości drobnego inwentarza /17 sztuk/ w pomieszczeniu gospodarczym wymaga uzyskania decyzji o zmianie sposobu użytkowania takiego pomieszczenia. Z decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie zgodzili się C. i M. W. W skardze do NSA OZ w Rzeszowie skarżący wnieśli o dokładne zbadanie sprawy, gdyż uzależnianie przetrzymywania drobnego inwentarza w budynku gospodarczo-garażowym od decyzji zmieniającej sposób użytkowania części budynku jest niezrozumiałe, zwłaszcza, że nie zagraża to stanowi sanitarno-epidemiologicznemu oraz jest zgodne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi przywołując argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi C. i M. W., bowiem skarga wniesiona do NSA OZ w Rzeszowie nie została przez ten Sąd rozpoznana do 1 stycznia 2004 r. Sąd rozpoznając sprawę stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawą prawną i formułowanymi przez stronę skarżącą wnioskami, a rozstrzyga sprawę w jej granicach. Mając na uwadze tak określony zakres sprawowanej przez Sąd kontroli stwierdzić należy, że skarga C. i M. W. zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie podziela poglądu organu II instancji, który legł u podstaw zaskarżonej decyzji, którego istota sprowadza się do stwierdzenia, że hodowanie nieznacznej liczby drobnego inwentarza /kury i króliki/ w budynku gospodarczo-garażowym jest możliwe po wcześniejszym uzyskaniu decyzji zmieniającej sposób użytkowania takiego budynku lub jego części. Sąd podziela wątpliwość organu II instancji sformułowaną w zaskarżonej decyzji, że zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub części takiego obiektu /budynku/ możliwa jest co do zasady po uzyskaniu stosownej decyzji organu wydanej na podstawie art. 71 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Jednak Sąd twierdził, że istnienie takiej reguły nie może oderwane od konkretnego przypadku, gdy w każdej indywidualnie określonej sytuacji należy badać, czy spełnione zostały warunki określone w art. 71 ust. 2 prawa budowlanego. Odwołanie się do określonych w tym przepisie przesłanek musi wychodzić z założenia generalnego, że przepisy prawa budowlanego są regulacją w sposób zdecydowany ingerującymi w prawo własności. Taki charakter tej regulacji wymaga od organów stosujących prawo ostrożności w wykładaniu pojęć ogólnych czy niedookreślonych, a w sytuacjach wątpliwych zawsze jako prawnie dopuszczalna i poprawna powinna być uznana ta wykładnia, która prowadzi do uszanowania uprawnień płynących z własności, a nie uprawnienia te ograniczająca. zatem stosując art. 71 prawa budowlanego, wobec posługiwania się ogólnymi pojęciami przez ten przepis, należy działać na rzecz dopuszczenia do innego sposobu użytkowania obiektu lub pomieszczenia, o ile koliduje taka zmiana z warunkami wynikającymi z art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy, przy czym Sąd stoi na stanowisku, że warunki wynikające z tego przepisu muszą być odnoszone do szerszego interesu /ogólnego/, a nie interesu sąsiada, który jeżeli uważa, że wykonywanie prawa własności godzi w jego prawo, to ma otwartą drogę sądowej ochrony płynącą z własności lub innego przysługującego prawa podmiotowego. Z tych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego, a to jest podstawą do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy prawo o p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 ustawy prawo o p.s.a.