SA/Rz 1460/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła /spr./ Sędziowie NSA Stanisław Śliwa AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 15 września 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi D. P. na decyzję Wojewody z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego -postanawia- I. umorzyć postępowanie sądowe II. zwrócić skarżącej D. P. kwotę 10 zł /słownie: dziesięć złotych/ tytułem uiszczonego wpisu sądowego SA/R 1460/02 Uzasadnienie Prezydent Miasta [...] decyzją z dn. [...].04.2002r. Nr [...] rozpoznając wniosek W. i K. S. orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego D. P. z domu mieszkalnego przy ul. O. w S. W obszernym uzasadnieniu tej decyzji odwołano się do wcześniejszej decyzji kasacyjnej Wojewody, a także innych orzeczeń wydanych w tej sprawie oraz opisano ujawniony stan faktyczny sprawy. Wynika z niego, że D. P. opuściła lokal przy ul. O. w S. w 1997r. i od tej pory nie zamieszkuje pod tym adresem. Lokal ten stanowi własność W. i K. S., którzy zakupili go od D. P., która kwestionować miała prawidłowość aktu notarialnego umowy kupna-sprzedaży nieruchomości wraz z domem, ale na żądanie organu I instancji nie przedstawiła żadnych dokumentów, mogących poddawać w wątpliwość tej umowy. Ustalono także, że D. P. mieszka przy ul. O., w domu, który jest jej własnością i tam jest zameldowana na pobyt czasowy. Prezydent Miasta [...] uznał zatem, że zachodzą przesłanki do wydania decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego, o jakich mowa w art.15 ust.2 ustawy z dn.10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednol. Dz.U. Nr 32 z 1984r., poz.174 ze zm.) albowiem D. P. utraciła uprawnienie do przebywania w domu przy ul. O., opuściła ten lokal i nie wymeldowała się. Od tej decyzji D. P. wniosła odwołanie zarzucając iż dokonano błędnych ustaleń, albowiem nie miała utracić uprawnień do przebywania w lokalu przy ul. O. w S. Wojewoda decyzją z dn. [...].06.2002r. Nr [...] utrzymał zaskarżoną odwołaniem decyzję organu I instancji w mocy. Organ odwoławczy podzielił argumentację I instancji, że w przypadku D. P. nastąpiła utrata uprawnień do przebywania w domu przy ul. O. w S. Odwołująca nie wykazała, by toczyło się jakiekolwiek postępowanie prawne, którego przedmiotem miałoby być stwierdzenie nieważności aktu notarialnego sprzedaży lokalu. Organ przyjął, że D. P. dobrowolnie opuściła ten lokal, nie uczestniczyła ponadto w jego oględzinach z własnej woli. Wojewoda przyjął, że centrum życiowe odwołującej skoncentrowało się w lokalu przy ul. O. w S., co dodatkowo uzasadniać miało prawidłowość wydanej decyzji przez I instancję. Skargę na powyższą decyzję wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie D. P., zarzucając iż została ona wydana z rażącym naruszeniem art.15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności..., a ponadto "dokonano sprzecznych ustaleń ze stanem rzeczywistym". W konkluzji wniesiono o uchylenie decyzji wojewody. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, odwołując się do uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Za bezpodstawne uznano stwierdzenia skargi jakoby organy dokonały sprzecznych ustaleń ze stanem faktycznym, podkreślając, że skarżąca biorąc udział w czynnościach wyjaśniających, nie kwestionowała ich ustaleń. Pismem z dn.6.09.2004r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego D. P. złożyła oświadczenie, iż "nie wnosi żadnej sprawy przeciwko Wojewodzie [...]" o wymeldowanie z pobytu stałego. Wskazała ponadto, że osobiście wymeldowała się już z tego lokalu, gdzie nie mieszka, a sprawę "uważa za zakończoną i nie podlegającą żadnej dalszej". Wojewódzki sąd administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarga została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., dlatego też z mocy art.97 § 1 ustawy z dn.30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dn.30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz.1270, zwana dalej Ppsa), zaś podstawowym kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu, z prawem. Oceniając oświadczenie D. P. zawarte w piśmie skierowanym do sądu przed rozprawą, skład orzekający doszedł do przekonania, iż jest w rzeczywistości cofnięcie skargi. Skoro skarżąca dobrowolnie wymeldowała się i złożyła oświadczenie, że "nie wnosi żądnej skargi przeciwko Wojewodzie o wymeldowanie", to w praktyce uznać należy to oświadczenie za cofnięcie skargi na decyzję w przedmiocie wymeldowania. W myśl art. 6 Ppsa skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wada nieważności. Zdaniem sądu cofnięcie skargi jest dopuszczalne. Z tych przyczyn, sąd działając na podstawie art.161 § 1 pkt 1 Ppsa postanowił umorzyć postępowanie. O zwrocie wpisu postanowiono na zasadzie art.97 § 2 Pwsa w zw. z art.46 ust.2 ustawy z dn. 11.05.1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz.368 ze zm.).