SA/Rz 1478/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak /spr./ AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. S. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2003 r. bez oznaczenia numeru w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania skargę oddala Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003 r [...] Wojewódzki Komendant Państwowej Straży Pożarnej działając na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdził o niedopuszczalności odwołania złożonego przez T. S. od aktu mianowania Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...](1) listopada 2002 r w sprawie mianowania na stanowisko Starszy Specjalista. W uzasadnieniu zostało wyjaśnione, że w dniu 12 sierpnia 2003 r. wpłynęło odwołanie kpt. T. S. od aktu mianowania Komendanta Miejskiego PSP z dnia [...] listopada 2002 r. w sprawie mianowania na stanowisko Starszy Specjalista. W uzasadnieniu tego odwołania z powołaniem się na treść art. 32 ust. l w związku z ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Tekst jednolity: Dz.U. z 2002 r., Nr 147, póz. 1230 ze zm/ odwołujący zarzuca, że w akcie mianowania nie wskazano terminu do wniesienia odwołania i wobec powyższego wnosi o przywrócenie terminu i rozpatrzenia złożonego odwołania. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, rozpatrując dopuszczalność złożonego odwołania od aktu mianowania Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej stwierdził, że jest ono niedopuszczalne i wyjaśnił, że decyzją Nr [...] z dnia [...](2) listopada 2002 r. Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej przeniósł i mianował Pana kpt. T. S. na stanowisko Starszy Specjalista w Wydziale Kwatermistrzowskim Komendy Miejskiej PSP w której to decyzji zawarte również zostało pouczenie o terminie i sposobie jej zaskarżenia. Wraz z w/w decyzją T. S. otrzymał angaż z dnia 26 listopada2002 r. oraz pismo w sprawie mianowania na stanowisko z dnia 27 grudnia 2002 r. Od w/w decyzji T. S. nie wniósł odwołania tym samym decyzja ta stała się ostateczna zaś skutkiem ostateczności tej decyzji jest fakt mianowania w/w na stanowisko służbowe starszego specjalisty w wydziale kwatermistrzowskim Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej W dniu 12 maja 2003 r. do Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej wpłynął wniosek kpt. T. S. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...](2) listopada 2002 r. Komendant Wojewódzki Państwowej Straży, po przeprowadzonym postępowania w tym zakresie decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] Komendanta Miejskiego PSP z dnia [...](2) listopada 2002 r. Z wyższą decyzją zainteresowany nie zgodził się i pismem z dnia 16 czerwca 2003r. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej. Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej decyzją Nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Tak więc decyzja w sprawie mianowania stała się ostateczna i prawomocna Rozpatrywanym obecnie wnioskiem - z zawartym w nim odwołaniem od aktu mianowania – T. S. faktycznie domaga się ponownego rozpatrzenia decyzji dotyczącej mianowania. Akt mianowania nie jest decyzją, lecz jest powtórzeniem istotnych postanowień zawartych w decyzji o mianowaniu, nie jest również aktem samodzielnym, lecz integralnie związanym z decyzją o mianowaniu. Strona niezadowolona z takiej decyzji, ma możliwość zaskarżenia wszystkich tych postanowień, które zostały zawarte w akcie mianowania, odwołując się od decyzji. Nie przysługuje więc od aktu mianowania odrębny środek zaskarżenia. Biorąc pod uwagę całość zebranego w sprawie materiału, Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej rozważył również, czy złożony przez T. S. wniosek może być potraktowany jako odwołanie od decyzji dotyczącej mianowania lecz akta sprawy wskazują, że w/w wyczerpał środki zaskarżenia tej decyzji, zatem orzeczenie o niedopuszczalności odwołania znajduje wsparcie w art. 134 k.p.a. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący T. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia [...] sierpnia 2003 r lub przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od aktu mianowania z dnia [...](1) listopada 2002 r. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że jego uprawnienie do złożenia odwołania od aktu mianowania wywodzi z przepisu art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r o Państwowej Straży Pożarnej/ Dz.U z 2002 r Nr 147 poz.1230 ze zm/ wskazując , że w akcie mianowania z dnia [...](1) listopada 2002 r nie został pouczony o przysługującym mu uprawnianiu wskazanym w przytoczonym przepisie . Dodatkowo wskazał na kolejny akt z dnia [...](2) listopada 2002 r Nr [...] ,którego treść wskazuje, że orzeczono ponownie w tej samem sprawie co do faktu przeniesienia i mianowania go na stanowisko starszego specjalisty w wydziale kwatermistrzowskim Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej. Zwrócił uwagę również na daty w decyzji o jego mianowaniu oraz datę angażu z porównania których wynika, że procedura nie została co do przeniesienia i mianowania zachowana, gdyż angaż winien być konsekwencją mianowania a nie odwrotnie. Chybione jest twierdzenie organu , że decyzja Głównego Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lipca 2003 r Nr [...] jest prawomocna wobec złożenia przez niego skargi w sierpniu 2003 r do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Niezależnie od wyżej wskazanych uchybień organu skarżący wskazał na nierozpoznany przez ten organ wniosek z dnia 23 lipca 2003 r o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożony w trybie art. 58 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W replice na zarzuty złożone w skardze organ wyjaśnił, że skarżący składa odwołanie i wniosek o przywrócenie terminu nie od decyzji o mianowaniu lecz od postanowień pisma Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...](1) listopada 2002 od którego nie przysługuje żaden środek odwoławczy dlatego wniosek o przywrócenie do jego rozpoznania został pozostawiony bez rozpoznania Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje ; skarga jest nieuzasadniona W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o posterowaniu przed sądami administracyjnymi / art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U z 2002 r Nr 153 poz. 1271/ Kontrola natomiast tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej./ art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz.U z 2002 r Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U, Nr 153 poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną , przy tej kontroli bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji. . W rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdził, że zaskarżone orzeczenie nie narusza prawa. Prawidłowość decyzji i postanowień podlega weryfikacji w drodze systemu kontroli opierającego się na środkach zaskarżania. Środkami zaskarżania są przewidziane w procedurze instytucje prawne, za pomocą których strona niezadowolona z wydanego rozstrzygnięcia stara się uzyskać jego zmianę lub uchylenie. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o przepis art. 134 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia o niedopuszczalności odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Wyjaśnienia wymaga, że przepis art. 127 § 1 k.p.a. przewiduje odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji . Decyzją natomiast w rozumieniu art. 104 § 2 k.p.a. kpa jest rozstrzygniecie indywidualnej sprawy administracyjnej, podjętej przez uprawniony organ administracji publicznej w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Inaczej mówiąc załatwienie sprawy przez organ w formie wydania decyzji następuje wówczas gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w formie decyzji. Organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania wraz z aktami sprawy poddaje odwołanie badaniu wstępnemu w aspekcie jego dopuszczalności, oraz terminowości jego wniesienia./ art. 134 k.p.a./ O niedopuszczalności odwołania z przyczyn przedmiotowych mamy do czynienia między innymi wówczas gdy odwołanie zostało wniesione od informacji udzielonej przez organ I instancji . Przepis art. 31 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r o Państwowej Straży Pożarnej/ Dz.U z 2002 r Nr 147 poz.1230 ze zm/ zwana dalej ustawą przewiduje uregulowanie stosunku służbowego strażaka z dniem mianowania na stanowisko służbowe wyrażone w formie decyzji. Akt mianowania strażaka natomiast określa 1/ stanowisko i miejsce służby, 2/ termin rozpoczęcia służby, 3/ rodzaj mianowania, 4/ uposażenie lub zasady jego ustalania. / art. 33 ustawy / W niniejszej sprawie akt mianowania skarżącego na stanowisko Starszy Specjalista w Wydziale Kwatermistrzowskim Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej zostało wyrażone w decyzji nr [...] Komendanta Miejskiego Straży Pożarnej z dnia [...](2) listopada 2002 r , która to decyzja uzyskała walor decyzji ostatecznej . Zarzuty podnoszone w skardze co do legalności tej decyzji wykraczają poza granice rozpoznawanej sprawy , której przedmiotem jest niedopuszczalność odwołania , zatem pozostają poza zakresem kontroli Sądu bowiem, Sąd ten jak już wyżej zaznaczono związany jest granicami sprawy. Zarzut skarżącego, że decyzja ta jest nieprawomocna nie znajduje wsparcia w materiale aktowym . O cenie Sądu organ prawidłowo ocenił, że odwołanie skarżącego złożone jest nie od decyzji Nr [...] z dnia [...](2).11.2002 roku o mianowaniu w/w, lecz od informacji z dnia [...](1) listopada 2002 roku udzielonej przez organ I instancji o jego mianowaniu . Tego rodzaju pismo informujące o mianowaniu nie jest aktem samodzielnym / art. 104 § 2 k.p.a. w zw. z art. 31 i 33 ustawy/ / nie podlega ono zaskarżeniu co w konsekwencji powoduje stwierdzenie o jego niedopuszczalności i o nie rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu do jego rozpatrzenia. W tym, stanie rzeczy skoro zaskarżone postanowienie nie narusza prawa Sąd skargę oddalił jako nieuzasadniona w oparciu o art. 151 P.p.s.a.