SA/Rz 1585/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędzia NSA Anna Lechowska AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant ref. staż. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi E. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2002 r Nr [...] w przedmiocie anulowania zameldowania 1. Uchyla zaskarżoną decyzję 2. Stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do prawomocności wyroku SA/Rz 1585/02 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] lipca 2002 r., [...] Wojewoda działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /Dz. U. Nr 43 z 2001 r., poz. 476 ze zm./ uchylił decyzję Wójta Gminy z [...] maja 2002 r. odmawiającą anulowania materialno-technicznej czynności zameldowania na pobyt stały w miejscowości S. – W. J., W. J., K. J. i K. J. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że uchylenie nastąpiło ze względu na naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania administracyjnego zwłaszcza art. 6, art. 7, art. 8 K.p.a. Uchybienia te doprowadziły do wydania decyzji w sprawie, której stan faktyczny nie został wyjaśniony w sposób wyczerpujący. Zwłaszcza organ I instancji nie ustalił, czy odwołująca się E. W. wyraziła zgodę na zameldowanie na pobyt stały W. J. wraz z rodziną w lokalu /budynku/ w miejscowości S. nr [...]. Organ odwoławczy wykazał także uchybienia w postępowaniu dowodowym prowadzonym przez Wójta Gminy, a wreszcie podniósł, że organ ten nie wykonał zaleceń wskazanych we wcześniejszej decyzji kasacyjnej z [...].12.2001 r., [...]. Z tych względów Wojewoda uznał, że uchylenie decyzji Wójta Gminy i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia jest w pełni uzasadnione. Z decyzją Wojewody nie zgodziła się E. W., która w skardze do NSA OZ w Rzeszowie zarzuciła decyzji Wojewody naruszenie przepisów prawa. W swojej skardze sprecyzowała, że w istocie nie zgadza się z uzasadnieniem decyzji, które jej zdaniem narusza art. 156 § 1 K.p.a. Podniosła także, że odmowa anulowania zameldowania na pobyt stały W. J. wraz z rodziną jest niezgodna z prawem, gdyż ona nie wyraziła zgody na zameldowanie. Brak dokumentów dotyczących tego zameldowania i tłumaczenie w uzasadnieniu decyzji, że ich nieposiadanie jest skutkiem zniszczenia nie może być podstawą do odmowy anulowania czynności zameldowania skoro czynności tej dopełniono bez jej zgody jako właściciela. Skarżąca odniosła się polemicznie do stwierdzenia organu, że wniesienie odwołania uniemożliwia stwierdzenie nieważności decyzji, co do której odwołanie zostało wniesione. Z tych wszystkich względów skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi E. W., gdyż skarga złożona do NSA OZ w Rzeszowie nie została przez ten Sąd rozpoznana do 1 stycznia 2004 r. Sąd rozpoznaje sprawę, w jej granicach, nie będąc jednak związany zarzutami skargi, jej podstawą prawną i wskazanymi przez stronę wnioskami. Mając na uwadze tak wyznaczony zakres kontroli sprawowanej przez Sąd należy stwierdzić, że skargę należy uwzględnić aczkolwiek z innych powodów niż w niej podniesione. Głównym zarzutem podniesionym przez organ II instancji, który legł u podstaw uchylenia decyzji było niewyjaśnienie okoliczności związanych z zameldowaniem na pobyt stały W. J. z rodziną w lokalu /budynku/ w S. pod nr [...]. W istocie Wojewoda uchylił decyzję z tego powodu, że Wójt Gminy nie wyjaśnił i nie ustalił, czy skarżąca wyraziła zgodę na zameldowanie na pobyt stały. Sąd dokonując oceny zaskarżonej decyzji w tym zakresie stwierdza, że z treści przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, dalej prawo o p.s.a., wynika dla Sądu obowiązek uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji jeżeli w postępowaniu pojawia się naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Sytuacja taka występuje w sprawie rozpoznawanej przez Sąd. Potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu i zgoda na zameldowanie osoby w lokalu to konsekwencje art. 9 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Stan prawny ukształtowany tym przepisem uległ zmianie na skutek orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r., K 20/01 /Dz. U. Nr 78, z 2002 r. poz. 716, publ. OTK-A2002 nr 3, poz. 34/, w którym Trybunał stwierdził, że art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest niezgodny z Konstytucją RP. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją stanowić może przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego. Tak stanowi art. 145 a K.p.a., który wprost wskazuje na taką możliwość przyjmując, że orzeczenie o niezgodności aktu normatywnego z konstytucją jest swoistą przesłanką wznowieniową. Zaistnienie takiej sytuacji przed rozpoznaniem skargi przez Sąd musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, gdyż art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy prawo o p.s.a. nie daje podstaw do różnicowania przesłanek wznowienia postępowania jako kryterium uchylenia decyzji. Z tych powodów Sąd orzekł jak w sentencji.