SA/Rz 1586/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski Sędziowie NSA Ryszard Bryk NSA Stanisław Śliwa /spr./ Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. M. i W. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] września 2003 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżących Z. M. i W. P. solidarnie kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. do wyroku z dnia 22 kwietnia 2005 r. Decyzją z dnia [...] września 2003 r. , Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] po rozpoznaniu odwołania W. M. od decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...].07.2003 r., Nr [...] odmawiającej cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu gastronomicznym "[...]" w Ł., ul. R. prowadzonym przez Z. M. i W. P. działając na zasadzie art. 138 § 2 KPA w zw. z art. 18 ust. 10 pkt 1, 2 i 3 ustawy z dnia 26.10.1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j. Dz.U. z 2002 r., nr 147, poz. 1231 ze zm.) uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu podano, że W. M. domagał się cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych w lokalu gastronomicznym "[...]" w Ł. prowadzonym przez Z. M. i W. P. z uwagi na spełnienie przesłanek zawartych w art. 18 ust. 10 pkt 1, 2 i 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Decyzją z [...].07.2003 r. Burmistrz Miasta [...] odmówił cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w lokalu gastronomicznym "[...]" w Ł. Od decyzji odwołanie złożył W. M. zarzucając, iż organ I instancji nie dokonał wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, dokonał błędnej wykładni art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, jak też pominął okoliczności sprzedaży alkoholu poza lokalem, na terenie ogródka piwnego. Organ II instancji uznał, że odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja wydana została przedwcześnie, gdyż nie zbadano w sposób wyczerpujący wszystkich dowodów w sprawie. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż postępowanie wyjaśniające w sprawie cofnięcia zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych zmierzało do oceny przesłanki z art. 18 ust. 10 pkt 3 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zgodnie z tym przepisem organ zezwalający cofa zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w przypadku powtarzającego się co najmniej dwukrotnie w okresie 6 miesięcy w miejscu sprzedaży lub najbliższej okolicy zakłócanie porządku publicznego w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych przez dany punkt sprzedaży, gdy prowadzący ten punkt nie powiadamia organów powołanych do ochrony porządku publicznego. Z informacji sporządzonej w dniu 17.07.2003 r. przez Komendanta Powiatowego Policji [...] wynika, iż w obrębie restauracji "[...]" w Ł. lub w związku z funkcjonowaniem tego lokalu przeprowadzono w okresie od 1.08.2001 r. do 17.07.2003 r. 49 interwencji (41 w porze nocnej tj. od 22.00 do 6.00) z czego w 41 przypadkach powodem wezwań było zakłócenie ciszy nocnej, ładu i porządku publicznego. Dane te ustalono na podstawie książek zgłoszonych i wykonanych interwencji przez KPP [...]. Z treści tej informacji nie wynika, jak sugeruje się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że przeprowadzone interwencje nie pozostawały w związku ze sprzedażą napojów alkoholowych w "[...]". Należy więc takie ustalenia, w porozumieniu z Komendą Powiatową Policji [...] uczynić, jak też należy ustalić kto powiadomił Policję o potrzebie przeprowadzenia interwencji. Organ I instancji nie ustosunkował się w ogóle do oceny przesłanek dot. cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawartych w art. 18 ust. 10 pkt 1 i 2 tj. nieprzestrzeganie określonych w ustawie zasad sprzedaży napojów alkoholowych i nieprzestrzeganie określonych w ustawie warunków sprzedaży. Z wydanych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych wydanych w dniu 1 .08.2001 r. wynika, iż sprzedaż może odbywać się wyłącznie w lokalu gastronomicznym "[...]" w Ł., ul. R. Z akt sprawy wynika natomiast, iż sprzedaż alkoholu odbywa się także poza lokalem, na terenie ogródka piwnego. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu należy, więc dokładnie wyjaśnić stan faktyczny sprawy (art. 7 KPA), dopuścić wszystkie dowody mające znaczenie dla jej wyjaśnienia (art. 75 § 1 i art. 78 § 1 KPA), wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 KPA) i dokonać jego wszechstronnej, kompleksowej oceny (art. 80 KPA). Uzasadnienie wydanej decyzji sporządzić należy w sposób wykazujący dopełnienie wymienionych wcześniej obowiązków, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 107 § 3 KPA. Zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wydaje się oddzielnie na poszczególne asortymenty (art. 18 ust. 3 ustawy). Przepis ten dotyczy także wydania decyzji w sprawie cofnięcia lub odmowy cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżyli Z. M. i W. P. i zarzucając jej brak podstawy prawnej domagali się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi zarzucili, że w pierwszej kolejności domagający się cofnięcia zezwolenia na sprzedaż alkoholu W. M. nie ma w niniejszym postępowaniu przymiotu strony w rozumieniu art. 28 KPA. Odwołali się tutaj skarżący do orzeczenia - Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z 5 stycznia 2001 r. (II SA/Ka 564/99). Z tej przyczyny nie posiadał on również uprawnienia do wniesienia odwołania. Z przepisu art. 18 ust. 6 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wynika z niego między innymi, że strona postepowania w sprawie o cofnięcie zezwolenia jest adresat t.j. przedsiębiorca który wcześniej uzyskał pozwolenie i prowadzi sprzedaż napojów alkoholowych. To czy W. M. posiada przy-miot strony w takim postępowaniu można ustalić posługując się kategorią interesu prawnego sformułowaną w art. 28 k.p.a. Skoro W. M. nie ma w sprawie interesu prawnego określonego w art. 28 k.p.a. lecz interes faktyczny należało umorzyć postępowanie odwoławcze. Odnosząc się do merytorycznej strony orzeczenia stwierdzono, że zarzuty W. M. jakoby w Restauracji dochodziło do nagminnego łamania porządku publicznego nie są prawdziwe. Nigdy podczas częstych kontroli Policji wzywanych każdorazowo przez W. M. nie stwierdzono przypadków łamania porządku publicznego przez klientów restauracji. Podczas wielu kontroli Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych nie stwierdzono przypadków łamania ustawy o wychowaniu w trzeźwości. Nigdy, przez okres ponad 6-letniej działalności skarżący nie musieli wzywać Policji w związku z zakłócaniem porządku publicznego przez klientów. Wyroki Sądu Grodzkiego na które powołuje się W. M. dotyczyły wyłącznie zarzutów odtwarzania muzyki w ogródku gastronomicznym w okresie od maja do września 2002 r. Muzyka (głównie instrumentalna) odtwarzana od 6 lat z głośników bardzo małej mocy nikomu nigdy nie przeszkadzała. Dopiero w ubiegłym roku w związku z konfliktem sąsiedzkim W. M. wykorzystał fakt odtwarzania muzyki kierując wniosek o ukaranie. Pomimo że tylko 2 z ponad 20 przesłuchiwanych policjantów zaznało że muzyka mogła sąsiadowi przeszkadzać Sąd Grodzki ukarał skarżących symbolicznymi kwotami. Z uwagi na narastającą agresję i złośliwość sąsiada w bieżącym roku zrezygnowali z odtwarzania muzyki w ogródku gastronomicznym. W. M. nie mając żadnego pretekstu o wzywania Policji płacił miejscowym pijaczkom aby w obrębie ogródka gastronomicznego zaczepiali klientów, krzyczeli i śpiewali. Informacja przekazana przez Komendę Powiatową Policji [...] jakoby w związku z funkcjonowaniem restauracji przeprowadzono w okresie 2 lat aż 49 interwencji jest nie do końca prawdziwa gdyż wykazuje ilość wszystkich interwencji przeprowadzonych na zlecenie W. M. i dotyczy wszystkich zdarzeń jakie miały miejsce na terenie rynku w obrębie posesji sąsiada. Ostatnia informacja przekazana w tym miesiącu koryguje ilość interwencji do 31 i dotyczy odtwarzania muzyki w roku 2002 od których Sąd Grodzki ich uniewinnił. Interwencje nie miały żadnego związku ze sprzedażą alkoholu w lokalu. Również nieliczne przypadki interwencji nam przypisanych dotyczą osób trzecich nie pisanych dotyczą osób trzecich nie będących klientami lokalu. Restauracja [...] położona jest w centrum miasta. Ogródek gastronomiczny usytuowany jest na terenie pasażu dla pieszych. W sezonie turystycznym przez pasaż przewija się bardzo dużo osób. W godzinach nocnych już po zamknięciu ogródka na terenie pasażu przebywają osoby nie będące klientami restauracji. W centrum miasta znajduje się kilka restauracji, których klienci niewątpliwie muszą przechodzić obok posesji W. M. W rynku miasta znajduje się wiele lokali mieszkalnych. 50 m od ogródka gastronomicznego i lokalu znajduje się blok mieszkalny. Nikt z mieszkańców Rynku nie skarży się na jakąkolwiek uciążliwość związaną z działalności restauracji. Restauracja [...] prowadzi działalność gastronomiczną od 1997 r. Lokal cieszy się bardzo dobrą opinią. Alkohol nigdy nie był wiodącym towarem sprzedawanym w lokalu. Główną sprzedaż stanowią potrawy wydawane z kuchni. Skarżący dbają o estetykę i czystość zarówno ogródka gastronomicznego jak i samego lokalu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że z mocy przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak, więc niniejsza sprawa, mimo złożenia jej do Naczelnego Sądu Administracyjnego zostanie rozpoznana w trybie wskazanej ustawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Kontrola zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny sprowadza się do badania go pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269) przy czym sąd - z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli aktu administracyjnego we wskazanym wyżej zakresie stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przepisem materialnoprawnym regulującym cofnięcie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży jest art. 18 ust. 10 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r., Nr 147, poz. 1231 z późn. zm.). Przepis ten wymienia okoliczności stanowiące przyczyny cofnięcia zezwolenia. Z brzmienia przepisu art. 18 powołanej ustawy wynika, że stroną postępowania w sprawie o cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu jest przedsiębiorca, który wcześniej uzyskał zezwolenie na sprzedaż alkoholu. To czy przymiot strony w takim postępowaniu mają inne osoby ustalić należy posługując się kryterium interesu prawnego określonym w art. 28 KPA. Według art. 28 KPA stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Treścią pojęcia interesu prawnego jest publiczne prawo podmiotowe rozumiane, jako przyznanie przez przepis prawa jednostce konkretnej korzyści, które może realizować w postępowaniu administracyjnym. Wnoszący odwołanie od decyzji organu I instancji W. M. jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z restauracją [...]. W objętych kontrolą decyzjach nie orzeka się o prawach lub obowiązkach właściciela nieruchomości sąsiedniej do nieruchomości, na której jest prowadzona przedmiotowa działalność gospodarcza. W sprawie tej właściciel nieruchomości sąsiedniej nie może wywodzić swego interesu prawnego z uprawnień właścicielskich określonych w art. 140 kc. Ewentualne naruszenia porządku publicznego mogą zakłócać sferę spraw osobistych właściciela nieruchomości sąsiedniej, a nie sferę uprawnień wynikających z własności nieruchomości. Nie są to więc naruszenia interesu prawnego określonego w art. 28 KPA, lecz interesu faktycznego. Naruszenie interesu faktycznego nie daje osobie przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym. Skoro organ rozpoznał odwołanie pochodzące najprawdopodobniej od osoby, której przymiot strony w niniejszym postępowaniu nie przysługuje należało zaskarżoną decyzję uchylić. Rozpatrując ponownie sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze zbada w pierwszej kolejności, czy W. M. ma interes prawny w rozumieniu art. 28 KPA wywodzący się z prawa podmiotowego. Zgodnie z zaprezentowanym wyżej stanowiskiem interes ten nie może wywodzić się z uprawnień właścicielskich. W przypadku stwierdzenia, że nie ma on takiego interesu należy postępowanie odwoławcze umorzyć, jako że odwołanie nie pochodzi od osoby będącej stroną postępowania. Dopiero, gdyby organ ustalił, że W M. posiada w sprawie interes prawny w rozumieniu art. 28 KPA odwołanie może zostać rozpoznane merytorycznie. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.