SA/Rz 1625/03

W IMIENIU RZECZPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 maja 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert Sędziowie WSA Robert Sawuła AWSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant: st.sekr.sąd. B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2003r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej Spółdzielni Mieszkaniowej w J. kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. SA/Rz 1625/03 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania U. i Z. J. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2003 r. Nr [...] odmawiającej udzielenia U. i Z. J. pozwolenia na wznowienie robót związanych z przebudową budynku usługowego, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i jednocześnie udzielił pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy budynku handlowo-usługowym, położonym na działce nr ewid. 1450/44 przy ul. B. w J., zgodnie z opieczętowanym projektem dokończenia budowy. Za podstawę prawną tego rozstrzygnięcia organ powołał art. 138 § l pkt 2 k.p.a. oraz art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r., Nr 106, póz. 1126, ze zm.). Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych sprawy wynika, że U. i Z. J. przystąpili do przebudowy budynku handlowo-usługowego na podstawie pozwolenia na budowę wydanego przez Starostę [...] decyzją z dnia [...] grudnia 1999 r. Nr [...]. W trakcie wykonywanych robót budowlanych inwestorzy odstąpili od warunków uzyskanego pozwolenia poprzez dobudowanie dodatkowego piętra, zmianę biegu schodów zewnętrznych oraz wykonanie słupów podpierających rozbudowę. Uznając te odstępstwa za istotne Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał roboty budowlane w trybie art. 50 ust. l pkt 3 ustawy Prawo budowlane, a następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2000 r. nakazał inwestorom doprowadzenie realizowanej przebudowy do stanu zgodnego z projektem budowlanym w terminie do 31.08.2000 r. Rozpatrujący sprawę w trybie odwoławczym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na uchylenie przez Starostę [...] decyzji z [...].12.1999 r. o pozwoleniu na budowę i wniesienie od niej odwołania. Odwołanie to zostało uwzględnione - Wojewoda uchylił decyzję Starosty [...] i umorzył postępowanie. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ponownie wydaną w dniu [...] grudnia 2000 r. decyzją nakazał rozbiórkę samowolnie wybudowanego piętra budynku, biegu schodów zewnętrznych oraz słupów podpierających rozbudowany poziom 0.00 oraz opracowanie i przedłożenie projektu budowlanego na zamierzoną przebudowę uwzględniającego ustalenia określone przez obowiązujące prawo, w tym prawo lokalne - w terminie do30.06.2001 r. Na skutek wniesionego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2001 r. uchylił decyzję organu I instancji i jednocześnie zobowiązał U. i Z. J. do opracowania projektu dokończenia oraz orzeczenia technicznego o prawidłowości wykonanych robót budowlanych przebudowanego budynku usługowego na działce 1450/44 w J., w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie w terminie do dnia 31 marca 2002 r. Decyzja ta była przedmiotem skargi Spółdzielni Mieszkaniowej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2003 r. sygn. akt SA/Rz 2672/01 Sąd oddalił skargę, uznając, iż zasadne było uchylenie przez organ odwoławczy decyzji pierwszoinstancyjnej. W uzasadnieniu stwierdził, że przepis art. 51 ust. l pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie zezwala na wydanie nakazu rozbiórki, dopiero niewykonanie przez inwestorów obowiązku nałożonego tym przepisem daje podstawę do wydania decyzji w oparciu o art. 51 ust. 2 o zaniechaniu dalszych robót bądź o rozbiórce obiektu lub jego części. Zaskarżona decyzja organu odwoławczego nie przesądza dalszych losów obiektu, gdyż dopiero po wykonaniu nałożonych nią obowiązków, tj. po przedłożeniu projektu dokończenia budowy i orzeczenia technicznego o prawidłowości wykonanych robót zostanie wydana decyzja o pozwoleniu na wznowienie robót lub odmowa ich wznowienia. U. i Z. J. wykonali obowiązek nałożony decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...].10.2001 r., przedkładając "projekt budowlany dokończenia budowy budynku handlowo-usługowego". Decyzją z dnia [...] maja 2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał U. i Z. J. zaniechanie dalszych robót, wskazując, że dobudowana kondygnacja wystaje poza obrys budynku, co narusza ustaloną linię zabudowy, a tym samym obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości a sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W jego ocenie w sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 51 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten przewiduje nakazanie przez właściwy organ zaniechania dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części w przypadku niewykonania obowiązków nałożonych decyzją wydaną na podstawie art. 51 ust. l pkt 2 cyt. ustawy. W przedmiotowej sprawie zobowiązani inwestorzy przedłożyli żądane dokumenty w terminie określonym przez organ, nie zachodzi więc okoliczność określona w art. 51 ust. 2. W nawiązaniu do kwestii zachowania linii zabudowy organ odwoławczy stwierdził, że realizowany budynek usytuowano zgodnie z projektem zagospodarowania, a jego wymiary pokrywają się z wymiarami istniejącego budynku przed przebudową. Ustalona w planie miejscowym linia zabudowy dotyczy lokalizowania nowych obiektów na działkach niezabudowanych oraz rozbudowy obiektów istniejących. W rozpatrywanym przypadku realizowany budynek usytuowany jest w miejscu istniejącego obiektu w czasie gdy uchwalony był plan zagospodarowania przestrzennego. Ponadto, jak wynika z akt sprawy, na sąsiednich działkach istnieją budynki usytuowane w odległości od ulicy mniejszej niż realizowany budynek. Przy ponownym przeprowadzeniu postępowania organ odwoławczy zalecił uwzględnienie wskazówek zawartych w wyroku NSA oraz przeanalizowanie, przy ocenie projektu dokończenia budowy pod kątem zgodności z obowiązującymi przepisami oprócz ustaleń szczegółowych również części ogólnej planu zagospodarowania przestrzennego miasta. Kolejną decyzją, z dnia [...] czerwca 2003 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił udzielenia U. i Z. J. pozwolenia na wznowienie robót związanych z przebudową budynku usługowego o pow. 101 m2 na budynek handlowo-usługowy o pow. 173 m2. W uzasadnieniu stwierdził, że zobowiązanie U. i Z. J. wynikające z decyzji organu II instancji z [...].10.2002 r. dotyczy opracowania projektu budowlanego odpowiadającego wymogom określonym w art. 34 ust. 3 pkt l w zw. z ust. 3a), 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, jak również rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 140, póz. 906). Przedłożony projekt nie spełnia wymogów projektu budowlanego określonych w powołanych przepisach, ponieważ nie zawiera projektu zagospodarowania działki lub terenu sporządzonego na aktualnej mapie obejmującej określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układ istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, itp. ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów rzędnych i wzajemnych odległości obiektów w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Dokonana samowolnie rozbudowa budynku i powiększenie zabudowy ze 101 m2 do 173 m2 i kubatury z 702 m3 do 1200 m3 niewątpliwie wymaga decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ponieważ następuje zmiana w istniejącym pierwotnie zagospodarowaniu terenu. Jeśli chodzi o projekt architektoniczno-budowlany, zarówno jego część opisowa, jak i rysunkowa nie spełniają warunków cyt. rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Ponadto przedłożone w projekcie rozwiązania naruszają przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, póz. 140, ze zm.), obowiązujące w dniu 17.04.2002 r. czyli w dniu złożenia przez pp. J. wniosku o pozwolenie na wznowienie robót budowlanych. Naruszenia dotyczą odległości od granicy działki, wymiarów schodów, wentylacji wyciągowej. Podkreślono przy tym, że przepisy rozporządzenia z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, stosownie do jego § 2 ust. l stosuje się przy budowie, odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie, modernizacji oraz zmianie sposobu użytkowania budynków i budowli podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 3. Od decyzji tej odwołanie złożyli U. i Z. J., polemizując z poszczególnymi sformułowaniami uzasadnienia. Generalnie odwołujący kwestionują potrzebę sporządzania odrębnego projektu zagospodarowania działki w przypadku wniosku o wznowienie robót budowlanych przy braku zmiany zagospodarowania terenu. Podnoszą też, że wcześniej organ I instancji nie wskazywał na taki brak formalny. Ponadto wykazują, że faktyczna powierzchnia zabudowy nie zmienia się i wynosi 173 m2, a inna wielkość (101 m2) podana w pierwotnym projekcie została błędnie wyliczona. Obecny plan przebudowy mieści się w granicach wyznaczonych decyzją z [...].02.1999 r. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż decyzja ta nie traktuje o ilości kondygnacji, a zresztą rozbudowa nie zmienia ilości kondygnacji, lecz dotychczasowe przeznaczenie strychu na kondygnację użytkową. Odwołujący wysuwają także zarzut przewlekłego prowadzenia postępowania oraz nie przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w sytuacji gdyby zapewniło to przyspieszenie i uproszczenie postępowania. Po rozpatrzeniu tego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję organu I instancji i udzielił U. i Z. J. pozwolenia na wznowienie robót budowlanych w budynku handlowo-usługowym położonym na działce nr ewid. 1450/44 przy ul. B. w J., zgodnie z opieczętowanym projektem dokończenia budowy. W uzasadnieniu wyjaśnił, że decyzją z dnia [...].10.2001 r. wydaną w trybie odwoławczym inwestorzy zobowiązani zostali do przedłożenia projektu dokończenia budowy i orzeczenia o prawidłowości wykonanych robót. Przepisy ustawy Prawo budowlane nie przewidywały możliwości żądania projektu zagospodarowania działki, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt l tej ustawy, jako że istotne odstępstwo dokonane przez inwestorów nie dotyczyło usytuowania obiektu. Podobnie konieczność przedłożenia decyzji o wzizt na obecnym etapie postępowania nie znajduje uzasadnienia, biorąc pod uwagę treść art. 39 ust. 2 pkt l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 41, póz. 412, ze zm.), który stanowi, ze nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu roboty budowlane polegające na remoncie, przebudowie oraz na zmianie przeznaczenia budynku lub jego części, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Organ odwoławczy stoi na stanowisku, że nie nastąpiła rozbudowa przedmiotowego budynku, ale jego przebudowa. Schody po zachodniej stronie budynku mieszczą się w jego obrysie były przewidziane do realizacji w projekcie budowlanym. Istotne odstępstwo polega na zmianie konstrukcji dachu i wykonaniu zamiast stropodachu dodatkowej kondygnacji użytkowej, przez co podwyższono wysokość budynku (zamiast ściany czołowej stropodachu o wysokości 120 cm wykonano ścianę o wysokości 375 cm). Nie spowodowało to ograniczeń w użytkowaniu działek, m.in. nie wpłynęło na zacienianie sąsiednich budynków, gdyż odległość miedzy przebudowanym budynkiem a budynkiem usytuowanym na sąsiedniej działce jest większa niż wysokość przebudowanego budynku. Natomiast odpowiedzialność za zgodność opracowanej dokumentacji projektowej z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi ponosi projektant. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271, ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, a taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Sądy te, w oparciu o art. l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji, obejmującą badanie zaskarżonych aktów pod względem ich zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 P.p.s.a. stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując takiej właśnie kontroli Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co zgodnie z art. 145 § l pkt l lit. c) skutkuje jej uchyleniem. Kluczowym zagadnieniem, będącym podstawą wszczęcia w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego jest odstąpienie przez inwestorów od warunków pozwolenia na budowę. Fakt odstąpienia jest niekwestionowany, a spór dotyczy wymiarów budynku i ustalenia, czy wykonane w ramach odstępstwa części budynku mieszczą się w pierwotnym obrysie budynku, czy też poza ten obrys wystają, powodując zbliżenie do granic z działkami sąsiednimi. Zgodnie z art. 36 a ustawy Prawo budowlane odstępstwo od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę wymaga zmiany pozwolenia na budowę, o ile zakwalifikowane zostanie jako istotne. Stwierdziwszy, iż dokonane przez inwestorów przy przebudowie budynku usługowego na działce nr 1450/44 w J. zmiany mają charakter istotny, organ nadzoru budowlanego wstrzymał postanowieniem z [...].04.2000 r. prowadzone roboty budowlane i zawiadomił o tym fakcie Starostę [...]. Ten zaś decyzją z [...].06.2000 r. uchylił wydane pozwolenie na budowę. Rozstrzygnięcie to zostało z kolei uchylone, a postępowanie umorzone przez Wojewodę. W takiej sytuacji organy nadzoru budowlanego w dalszym ciągu stosowały procedurę z art. 50 i 51 ustawy Prawo budowlane. Decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego inwestorzy zostali zobowiązani w trybie art. 51 ust. l pkt 2 tej ustawy do opracowania projektu dokończenia robót oraz orzeczenia technicznego o prawidłowości już wykonanych celem doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem i uzyskania pozwolenia na ich wznowienie (decyzja z [...].10.2001 r.). Decyzja ta była przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, który oddalił skargę. W dalszym toku postępowania organ I instancji wydał nakaz zaniechania dalszych robót, a po jego uchyleniu przez organ odwoławczy, decyzją z [...].06.2003 r. odmówił udzielenia U. i Z. J. pozwolenia na wznowienie robót. W uzasadnieniu stwierdził, że nakaz opracowania projektu dokończenia budowy zawarty w decyzji organu II instancji z [...].10.2001 r. dotyczył opracowania projektu budowlanego odpowiadającego wymogom art. 34 ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Tymczasem przedłożony przez inwestorów projekt nie czyni zadość tym wymogom, a zawarte w nim rozwiązania naruszają przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ I instancji wskazał na szereg niezgodności projektu z przepisami wymienionego rozporządzenia, akcentując szczególnie niespełnienie warunków z § 12 ust. 4, dotyczących odległości zabudowy od granicy z działkami sąsiednimi, w tym także ściany osłonowej schodów. Ściana ta wykonana w ramach odstępstwa od pierwotnego projektu wykracza poza obrys istniejącego wcześniej i przewidzianego do rozbudowy budynku i oddalona jest 0,4 m od granicy południowej działki. Wymiary schodów również nie odpowiadają przepisom cyt. rozporządzenia - szerokość zarówno biegu (bez balustrad), jak i spocznika wynosi 1,15 m, podczas gdy w budynkach użyteczności publicznej minimalna szerokość biegu schodów to 1,2 m. Organ I instancji zwrócił też uwagę na naruszenie § 141 rozporządzenia, który zabrania stosowania indywidualnych wentylatorów wyciągowych w pomieszczeniach, w których znajdują się wloty do przewodów spalinowych (taką wentylację posiada pomieszczenie nr 02 połączone z pomieszczeniem nr 03). Uchylając decyzję pierwszoinstancyjną i orzekając merytorycznie organ odwoławczy stanął na stanowisku, że nie nastąpiła rozbudowa budynku, ale jego przebudowa. W zaskarżonej decyzji stwierdził, że schody mieszczą się w obrysie budynku i były przewidziane do realizacji w projekcie budowlanym, natomiast istotne odstępstwo polega na zmianie konstrukcji dachu i wykonaniu zamiast stropodachu dodatkowej kondygnacji użytkowej. Zadaniem organów nadzoru budowlanego było sprawdzenie, czy stwierdzone istotne odstępstwa naruszają uzasadnione interesy osób trzecich. W ocenie organu odwoławczego istotne odstępstwa nie spowodowały ograniczeń w użytkowaniu sąsiednich działek, m. in. nie wpłynęły na zacienianie sąsiednich budynków, zaś odpowiedzialność za zgodność opracowanej dokumentacji projektowej z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi ponosi projektant. Z powyższego wynika, że dysponując tymi samymi dowodami organy nadzoru budowlanego dokonały różnej ich interpretacji i oceny. Uwzględniając zasadę swobodnej oceny dowodów jaka obowiązuje w postępowaniu administracyjnym, jest to sytuacja dopuszczania. Rzecz w tym, by swoje stanowisko należycie i przekonywująco uargumentować. Służy temu uzasadnienie faktyczne decyzji, które zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. powinno zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie jako integralna część decyzji ma zatem wyjaśniać rozstrzygnięcie, co wiąże się zwykle z zasadą przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz z wyrażoną w art. 8 k.p.a. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli. "Jeśli w sprawie występują sprzeczne interesy stron, obowiązkiem organów administracji i sądu jest przeprowadzenie analizy tych interesów i stwierdzenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, jakie to względy (zarówno prawne jak i społeczne) zostały przy podejmowaniu rozstrzygnięcia wzięte pod uwagę, dlaczego pewne argumenty zostały przedłożone nad inne i w jaki sposób interesy strony, dla której rozstrzygnięcie jest negatywne, zostały wzięte pod uwagę" (patrz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 1997 r., sygn. akt III RN 94/96, OSNP 1997/19/366). Skoro organ I instancji szczegółowo wskazał przyczyny odmowy pozwolenia na wznowienie robót wynikające z naruszenia przepisów prawa, przywołując konkretne pomiary i odwołując się do przedłożonej przez inwestorów dokumentacji, obowiązkiem organu odwoławczego, jeśli zakwestionował to rozstrzygnięcie, było odniesienie się do wskazanych uchybień i stwierdzenie, że albo ustalenia organu I instancji są błędne, albo, chociaż rzeczywiście naruszenia te miały miejsce, to nie skutkują odmową pozwolenia na wznowienie robót i z jakich przyczyn. W zaskarżonej decyzji ograniczono się do stwierdzenia, że schody mieszczą się w obrysie budynku i były przewidziane do realizacji w pierwotnym projekcie, a wykonanie dodatkowej kondygnacji użytkowej nie spowoduje ograniczeń w użytkowaniu sąsiednich działek, bez wskazania na czym oparte jest takie stanowisko. Jest to istotny mankament tej decyzji, która ma przecież charakter reformatoryjny i orzeka merytorycznie. Nie budzi bowiem wątpliwości, że obowiązek budowy (w tym przebudowy i rozbudowy) obiektu budowlanego w zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi wynika z zasady ogólnej prawa budowlanego, sformułowanej w art. 5 ustawy, a skonkretyzowany został w § 2 wymienionego rozporządzenia, zgodnie z którym przepisy tegoż rozporządzenia stosuje się przy budowie, odbudowie, rozbudowie, nadbudowie, przebudowie, modernizacji oraz zmianie sposobu użytkowania budynków. Brak analizy materiału dowodowego pod kątem zgodności z warunkami technicznymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, jest szczególnie istotny, jeśli weźmie się pod uwagę, iż pozwolenie na budowę przedmiotowego budynku zostało uchylone ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. (k.75 akt administracyjnych sprawy I instancji). Fakt ten organ II instancji zupełnie pominął, a przecież ma on w sprawie podstawowe znaczenie. W sytuacji uchylenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 36 a ust. 2 ustawy Prawo budowlane zastosowanie powinien znaleźć art. 37 ust. 2 tej ustawy, który to przepis wymaga wydania nowej decyzji o pozwoleniu na budowę lub decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót. Istniejące w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wątpliwości dotyczące wzajemnej relacji i stosowania art. 36 a, art. 37 ust. 2 i art. 51 ust. l a ustawy oraz ustalenia który organ, architektoniczno-budowlany, czy nadzoru budowlanego uprawniony jest do wydania decyzji zezwalającej na wznowienie robót, rozstrzygnęła uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 26 listopada 2001 r., OPS 9/01. Stanowi ona, iż decyzję o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, na podstawie art. 51 ust. l a ustawy Prawo budowlane podejmuje organ nadzoru budowlanego także wówczas, gdy organ administracji architektoniczno-budowlanej, na podstawie art. 36 a ust. 2 tej ustawy, uchylił ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie orzekały zatem organy właściwe. Jako materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji powołano art. 51 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w brzmieniu uwzględniającym zmiany dokonane ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, póz. 718). Ustawa ta weszła w życie 11 lipca 2003 r., obowiązywała więc w dniu orzekania przez organ II instancji. Z jej przepisu przejściowego - art. 7 ust. l wynika jednak, że do spraw wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z wyjątkiem postępowań dotyczących art. 48 ustawy Prawo budowlane. Wyjątek ten nie dotyczy przedmiotowego postępowania, w związku z tym podstawą wydania decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót winien być nie art. 51 ust. 3, lecz art. 51 ust. l a) ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu sprzed noweli z 27.03.2003 r., w związku z art. 37 ust. 2 tej ustawy. Rozpatrując sprawę ponownie organ zwróci szczególną uwagę na aspekt zgodności z przepisami technicznymi, mając przy tym na względzie, iż decyzja o pozwoleniu na budowę została uchylona, a następnie wyda decyzję, uwzględniając uwagi Sądu dotyczące jej uzasadnienia. Z przytoczonych wyżej względów, Sąd w oparciu o art. 145 § l pkt l lit. c P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 tej ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271, ze zm.).