SA/Rz 1657/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie NSA Anna Lechowska AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi U. i L. W. oraz M. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala SA/Rz 1657/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r., [...] Starosta Powiatu [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] marca 2000 r., [...] udzielającą Gminie – Miasto [...] pozwolenia na budowę dla inwestycji p.n. kanalizacja sanitarna w rejonie ul. Ś. w S. W uzasadnieniu decyzji odmawiającej wznowienia postępowania Starosta wskazał, że wznowienie postępowania administracyjnego może nastąpić tylko wtedy, gdy łącznie zostaną spełnione przesłanki określone w przepisach prawa, czyli wniosek o wznowienie złożony zostanie w prawem przewidzianym terminie, z wnioskiem występuje strona postępowania i zaistniała co najmniej jedna z okoliczności wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1 k.p.a. Ponieważ w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją w sprawie pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej, której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania udział brali jako strony M. W. i U. W., a decyzja o pozwoleniu na budowę została im doręczona w 2000 r. to złożenie wniosku o wznowienie postępowania 1 kwietnia 2003 r. nastąpiło z uchybieniem ustawowego, miesięcznego terminu do złożenia żądania o wznowienie postępowania od chwili, gdy strona dowiedziała się o decyzji. Uchybienie terminowi stanowi podstawę do odmowy wznowienia postępowania. Z kolei wniosek L. W. nie może także prowadzić do wznowienia postępowania, gdyż wnioskodawca nie był stroną toczącego się postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Skoro wnioskodawca w tamtym postępowaniu nie uczestniczył jako strona, to brak jest podstaw do przyznania takich uprawnień w postępowaniu w sprawie wznowienia, gdyż nie będąc stroną w postępowaniu pierwotnym nie ma on interesu prawnego, a tym samym legitymacji do wznowienia postępowania. Od decyzji Starosty Powiatu [...] odwołanie wnieśli U. i L. W. oraz M. W. W odwołaniu wskazali, że od organów administracji domagają się wyjaśnienia i kontroli czynności prawnych dokonanych na podstawie ostatecznej decyzji – pozwolenia na budowę, zwłaszcza wyjaśnienia zagadnień związanych z realizacją przyłącza do kanalizacji wykonanego na rzecz nieruchomości A. D. Z tych powodów odwołujący wnieśli o ujawnienie decyzji wydanych bez wiedzy i ich udziału, wystąpienie o ich unieważnienie i ściganie z urzędu sprawców podjętych w tym zakresie działań. Rozpoznając odwołanie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2003 r. [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę udzielonego Gminie – Miasto [...] na realizację inwestycji budowa kanalizacji sanitarnej w rejonie ul. Ś. w D., w szczególności na działce nr 184 przy ul. W. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielił argumentację zawartą w decyzji Starosty Powiatu [...]. Z decyzją Wojewody [...] nie zgodzili się U., L. i M. W. W skardze do NSA OZ w Rzeszowie wnieśli o stwierdzenie nieważności tej decyzji, ewentualnie o stwierdzenie jej niezgodności z prawem lub uchylenia jej w całości albo w części. W uzasadnieniu skargi strony wskazały, że bez ich wiedzy i udziału na podstawie ostatecznej decyzji pozwolenie na budowę kanalizacji dokonano przyłącza kanalizacyjnego w ramach działki nr 184 będącej ich własnością. Takie działanie przy aprobacie organów państwa ma charakter przestępczy. Z tych względów, zdaniem skarżących, zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów prawa. Odpowiadając na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi i przywołał argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi U. W., L. W. i M. W., gdyż skarga wniesiona do NSA OZ w Rzeszowie nie została przez ten Sąd rozpoznana do dnia 1 stycznia 2004 r. Sąd administracyjny rozpoznając skargę zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami skargi, jej podstawą prawną, ani formułowanymi przez stronę wnioskami. Sąd rozpoznaje skargę w granicach danej sprawy biorąc pod uwagę zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z obowiązującym porządkiem prawnym. Tak wyznaczony zakres kontroli sprawowanej przez Sąd pozwala stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, zatem skarga nie mogła być uwzględniona. Z akt sprawy wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżący domagali się wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] marca 2000 r., [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla Gminy – Miasto [...] na budowę kanalizacji sanitarnej w rejonie ulicy Ś. w D. Skarżący U. W. i M. W. decyzję Starosty otrzymali w 2000 roku, a z akt sprawy wynika, że w toczącym się postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę brali udział, gdyż wyrazili zgodę na wejście na ich nieruchomość celem wykonania kanalizacji. Nawet wątpliwość co do doręczenia decyzji skarżącemu M. W. rozstrzygana na korzyść skarżącego wobec pojawienia się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji daty 6.10.2000 r. zmusza do uznania, że najpóźniej w październiku 2000 roku skarżący wiedział o decyzji o pozwoleniu na budowę. Ustalenie tej okoliczności ma dla sprawy zasadnicze znaczenie, gdyż pozwala jednoznacznie stwierdzić, że podanie o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] marca 2003 r. wpłynęło od skarżących U. i M. W. z uchybieniem 1-miesięcznego terminu od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Ponieważ strony wskazały jako podstawę brak udziału w postępowaniu czyli przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., to organy trafnie przyjęły, że termin 1 miesiąca należy liczyć od dnia, w którym skarżący otrzymali decyzję. Uchybienie tego terminu jest przesłanką negatywną do wznowienia, a to oznacza, że postępowanie wznowieniowe nie może zostać wszczęte. Z tego powodu Sąd uznaje, że organy poprawnie zastosowały art. 149 § 3 k.p.a. i orzekły o odmowie wznowienia postępowania. Także w stosunku do skarżącego L. W. odmowa wznowienia postępowania jest rozstrzygnięciem, które prawa nie narusza w takim stopniu aby naruszenie to mogło stanowić podstawę do wszczęcia postępowania wznowieniowego. Sąd podziela stanowiska nauki i orzecznictwa, które przyjmują, że odmowa wszczęcia postępowania wznowieniowego ze względu na brak po stronie wnioskodawcy przymiotu strony możliwa jest wyjątkowo i tylko w sytuacji, gdy podanie o wznowienie pochodzi od jednostki nie będącej stroną w sprawie /tak: B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz W-wa 1996 r., s. 653/. Z akt sprawy wynika, że skarżący L. W. nie był i nie mógł być stroną postępowania zwyczajnego, gdyż inwestycja realizowana na podstawie kwestionowanego pozwolenia na budowę nigdy nie naruszała jego interesu prawnego, bo z akt nie wynika, aby realizowano ją na działce, co do której skarżący miałby jakikolwiek tytuł prawny. Ten aspekt sprawy przesądził o uznaniu przez Sąd poprawności zaskarżonej decyzji, która odmówiła skarżącemu wszczęcia postępowania wznowieniowego. Zatem Sąd uznając co do zasady potrzebę rozstrzygania o przymiocie strony wnioskującej o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, dopiero w postępowaniu merytorycznym /wznowieniowym/ dopuszcza od niej wyjątki, w ramach których można odmówić wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. jeżeli wniosek pochodzi od podmiotu, który oczywiście nie był stroną postępowania zwyczajnego i z treści wniosku nie wynika, że stroną być powinien. Stanowisko swoje Sąd uzasadnia treścią art. 149 § 3 k.p.a., który nie ogranicza możliwości orzekania o odmowie wznowienia postępowania tylko do przesłanek przedmiotowych. Zdaniem Sądu stan taki prawa nie narusza i z tego względu Sąd nie dopatrując się naruszenia art. 149 § 3 k.p.a. nie mógł uznać żądań skargi. Mając na uwadze powyższe oraz treść art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd skargi oddalił.