SA/Rz 1705/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak /del./ Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: ref. staż. Anna Mazurek Ferenc po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. R., A. Ł., T. W., I. R. na postanowienie Wojewody z dnia [...] czerwca 2001 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego skargę oddala SA/Rz 1705/01 U z a s a d n i e n i e Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2001 r. Prezydent Miasta [...] działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie czterech boksów garażowych zrealizowanych jako obiekty tymczasowe z terminem do 31 grudnia 2000 r. położonych na działce nr 68/6 obr. [...] w P. przy ul. [...]. W uzasadnieniu zawieszenia postępowania organ wskazał, że jest ono podyktowane tym, że toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę, które było podstawą wzniesienia garaży objętych postępowaniem o zezwolenie na ich użytkowanie. Ponieważ ostateczne rozstrzygnięcie sprawy legalności tych garaży jest zagadnieniem wstępnym dla rozważania i orzekania o pozwoleniu na użytkowanie, to zdaniem Prezydenta Miasta postępowanie należało zawiesić. Na postanowienie Prezydenta Miasta zażalenie wniosła Wspólnota Mieszkaniowa "[...]". W zażaleniu, wspólnota zażądała pełnej realizacji postanowień wynikających z nieprzedłużenia umowy dzierżawy, wyburzenia garaży. Wojewoda rozpatrując zażalenie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2001 r., [...] uchylił zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta w całości. W uzasadnieniu organ wskazał, że uchylenie postanowienia podyktowane było koniecznością wyeliminowania postanowienia organu I instancji z obrotu prawnego, bowiem wydane zostało ono w postępowaniu, w którym nie może być wydana decyzja. Skoro więc, zdaniem Wojewody w sprawie pozwolenia na użytkowanie nie może zapaść pozytywna decyzja, bo pozwolenie na budowę garaży wyraźnie wskazuje, że są to obiekty tymczasowe, to nie może mieć miejsca rozstrzygnięcia, które podjął Prezydent Miasta w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2001 r. [...]. W konkluzji Wojewoda stwierdził, że skoro brak było przesłanek do wszczęcia postępowania to tym bardziej nie można było wydawać postanowienia o jego zawieszeniu. Na postanowienie Wojewody skargę do NSA OZ w Rzeszowie złożyli: M. R., A. Ł., T. W. i I. R. reprezentowani przez pełnomocnika radcę prawnego R. G. z Kancelarii Radcy Prawnego. Skarżący zarzucili postanowieniu Wojewody naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Z tych powodów wnieśli o stwierdzenie nieważności postanowienia Wojewody z dnia [...] czerwca 2001 r., [...] i zasądzenie na rzecz skarżących kosztów procesu, w tym zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi bowiem nie została ona rozpoznana przez NSA OZ w Rzeszowie do 1 stycznia 2004 r. Na zasadzie art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ dalej /p.s.a./ Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdza, że postanowienie prawa nie narusza, choć wymaga innej argumentacji w uzasadnieniu. Z tego powodu Sąd skargi nie uwzględnił stwierdzając, że nietrafna i podrzędna argumentacja uzasadnienia jest naruszeniem prawa procesowego, jednak nie ma ona w rozpatrywanym przypadku wpływu na istotę rozstrzygnięcia. Z tego względu, zdaniem Sądu skargę należało oddalić. W zaskarżonej sprawie faktem niewątpliwym jest to, że podaniem z dnia 2.01.2001 r. A. Ł., I. R., T. W. i M. R. wystąpili do Prezydenta Miasta z żądaniem wszczęcia postępowania o wydanie pozwolenia na użytkowanie garaży wybudowanych na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [...] sierpnia 1999 r., [...] jako obiekty tymczasowe z terminem ich usunięcia do dnia 31 grudnia 2000 r. Złożenie takiego wniosku wszczęło postępowanie administracyjne w sprawie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie garaży. Równolegle toczyło się postępowanie o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę garaży, które w dniu [...] lutego 2001 r. zakończyło się decyzją nieostateczną przed Wojewodą, który odmówił stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę garaży. Zatem w dniu [...] kwietnia 2001 r. Prezydent Miasta poprawnie, zdaniem Sądu zawiesił postępowanie, bo decyzja Wojewody odmawiająca stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę garaży została zaskarżona do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Oznacza to, że w dniu wydawania postanowienia o zawieszeniu postępowania w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie garaży decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę nie była ostateczna, a rozstrzygnięcie sprawy legalności wzniesionych garaży było dla postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie tych garaży kwestią wstępną /prejudycjalną/. Art. 59 prawa budowlanego uzależnia wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu od tego by obiekt był zgodny z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę. Zatem orzekanie o pozwoleniu na użytkowanie obiektu możliwe jest w sytuacji, gdy przesądzona jest sprawa pozwolenia na budowę tzn. jego ważności. Nie można co do zasady orzekać o pozwoleniu na użytkowanie obiektu, który został zrealizowany na podstawie nieważnego pozwolenia na budowę. Wyjątek od tej reguły jest sformułowany w art. 49 ust. 2 prawa budowlanego, ale on w rozpoznawanej sprawie nie ma miejsca. Konkludując poczynione wywody Sąd stwierdza, że w dniu wydania postępowania o zawieszeniu postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie garaży, rozstrzygnięcie o bycie, pozwolenia na ich budowę było zagadnieniem, od którego zależał wynik postępowania toczącego się przed Prezydentem Miasta. Dlatego w ocenie Sądu zawieszenie postępowania było z formalnego punktu widzenia poprawne i zgodne z prawem. Po wniesieniu zażalenia przez Wspólnotę Mieszkaniową "[...]", w dniu orzekania przez Wojewodę sytuacja w sposób zasadniczy zmieniła się. W obrocie prawnym pozostawała już ostateczna decyzja Generalnego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2001 r. [...], utrzymująca w mocy decyzję Wojewody odmawiającą stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę garaży. Zatem w dniu rozpatrywania przez Wojewodę zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta tj. [...] czerwca 2001 r. odpadła przyczyna zawieszenia, bo w obrocie prawnym była ostateczna decyzja potwierdzająca, że garaże wybudowano w sposób legalny, jako obiekty tymczasowe z terminem ich usunięcia do 31 grudnia 2000 r. Ten stan prawny skutkował konieczność usunięcia /uchylenia/ postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie czterech boksów garażowych. Ponieważ postępowanie to wszczął wniosek z 2.01.2001 r. to po uchyleniu postanowienia zawieszającego to postępowanie otworzyła się droga do załatwienia sprawy wszczętej przez skarżących. Sąd rozpoznając skargę nie wypowiadał się na temat sposobu zakończenia tego postępowania, zwracając tylko uwagę, że każde wszczęte postępowanie musi być zakończone decyzją, która załatwia sprawę lub kończy postępowanie w inny sposób. Jednak sposób załatwienia sprawy pozostaje rzeczą organu, przed którym toczy się postępowanie. Z powyższych względów Sąd nie podzielił zarzutów skargi, wskazujących na rażące naruszenie przepisów postępowania zwłaszcza art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., oraz pokrętnego wywodu odnoszącego się do niemożności wszczęcia postępowania w sprawie co do której brak przedmiotu. Sąd zwraca uwagę, że postępowanie wszczyna wniosek strony, a rzeczą organu jest ocenić istnienie przedmiotu postępowania i stosownie do tej oceny podjęcie określonej decyzji kończącej takie postępowanie. Zatem Sąd mając na uwadze treść art. 145 § 1 p.s.a., że uchylenie decyzji zaskarżonej do Sądu jest możliwe tylko w sytuacjach wskazanych w tym przepisie, skargi nie uwzględnił, gdyż wykazane w postępowaniu naruszenia prawa nie były naruszeniami, o których mowa w art. 145 § 1 p.s.a. Nieuwzględnienie skargi stosownie do treści art. 200 p.s.a. nie daje podstaw do orzekania o kosztach postępowania sądowego.