SA/Rz 1838/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik Sędzia NSA Marian Ekiert AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr Protokolant ref. staż. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2004r. na rozprawie sprawy ze skargi J. Ż. na pismo Starosty [...] z dnia [...].11.2003 Nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu do ewidencji instruktorów prawa jazdy postanawia odrzucić skargę SA/Rz 1838/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją nr [...] z [...] listopada 2001 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Starosty z [...].09.2001 r. w przedmiocie odmowy wpisu na listę instruktorów prawa jazdy i umorzyło postępowanie I instancji. W uzasadnieniu wyjaśniło, że jeżeli osoba nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 105 ust. 2 pkt 1-6 ustawy o ruchu drogowym, to Starosta odmawia dokonania czynności materialno-technicznej. Wówczas strona zainteresowana może złożyć skargę do NSA, po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa. J. Ż. wniósł skargę do NSA zarzucając bezczynność SKO w przedmiocie wpisu na listę instruktorów prawa jazdy. Jego zdaniem spełnił wszystkie warunki z art. 105 ust. 2 pkt 1-6 prawa o ruchu drogowym do wpisania go na listę instruktorów, zdał egzamin weryfikacyjny, odmowa wpisu jest więc niezgodna z prawem. Mimo pisma złożonego do SKO o ponowne rozpoznanie sprawy w trybie art. 37 ust. 2 K.p.a. sprawa nie została załatwiona. NSA w wyroku SAB/Rz 54/02 z 19 września 2003 r. zważył, że treść skargi wskazuje, że skarżący domaga się, by organ zmienił ostateczną decyzję Starosty z dnia [...].09.2001 r. i wpisał go na listę instruktorów. Dokonania lub odmowy wpisu może dokonać właściwy Starosta. W takiej sytuacji SKO nie pozostaje w bezczynności, bowiem nie jest organem właściwym w sprawie. Nadto – wobec skasowania decyzji I instancji i umorzenia postępowania, kwestia wpisania, bądź nie wpisania skarżącego na listę instruktorów pozostaje otwarta, gdyż organ II instancji wypowiedział się jedynie co do formy ewentualnego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że jeżeli skarżący w dalszym ciągu podtrzymuje swoje żądanie, winien zwrócić się ponownie do Starosty o dokonanie czynności materialno-technicznej poprzez dokonanie wpisu do ewidencji instruktorów. W razie odmowy wpisu, po uprzednim wezwaniu Starosty do usunięcia prawa, służy skarga do NSA. W piśmie z dnia 5.11.2003 r. do Starosty Powiatowego, J. Ż. podtrzymał swoje stanowisko z pisma z dnia 10.08.2001 w sprawie wpisania go na listę instruktorów jazdy. Starosta, pismem z dnia 27.11.2003 r. poinformował J. Ż., że zgodnie z art. 105 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, instruktorem jest osoba, która spełnia warunki wymienione w pkt 1-7, z tym, że m. in. zdała egzamin teoretyczny i praktyczny przed komisją powołaną przez wojewodę. Biorąc pod uwagę, że do 1 lipca 1999 r. J. Ż. był instruktorem, nie obowiązuje go ukończenie kursu kwalifikacyjnego dla kandydatów na instruktorów, natomiast pozostałe wymogi nie uległy zmianie. Dodał też, że zgodnie z § 25 ust. 1 pkt 1-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 14 grudnia 2001 r. .... osoba ubiegająca się o wpis do ewidencji instruktorów składa stosowne dokumenty do komisji egzaminacyjnej powołanej przez wojewodę. Po uzyskaniu pozytywnego wyniku egzaminu przewodniczący komisji przesyła do starosty odpowiednie dokumenty w celu dokonania wpisu do ewidencji instruktorów. W związku z tym, że strona nie spełnia warunków wymienionych w art. 105 ust. 2 pkt 3,5,6 prawa o ruchu drogowym Starosta odmówił wpisu. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wniesionej w dniu 1 grudnia 2003 r. J. Ż. zarzucił, że jego zdaniem spełnia on wszelkie wymogi do uzyskania wpisu na listę instruktorów jazdy. Dodał też, że Starosta na pewno wiedział o istnieniu ustawy – Prawo o ruchu drogowym, a skoro tak, to znał również treść art. 145 ust. 2, art. 115 ust. 1 pkt 3 i art. 152, a mając na myśli osoby takie jak skarżący, jego obowiązkiem było powiadomienie przez 31.12.1997 r. o koniecznej weryfikacji określonej w tym ustępie i przed tym dniem powinien wpisać go do stosownej ewidencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone /a do takich należy niniejsza sprawa/ podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując w ramach postępowaniu sądowo-administracyjnego kontroli zaskarżonego aktu, Sąd bada jego zgodność z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem oceny w badanej sprawie jest pismo Starosty nr [...] z dnia [...] listopada 2003 r. skierowane do J. Ż., odmawiające mu wpisu do ewidencji instruktorów prawa jazdy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę ze skargi J. Ż. na bezczynność SKO w przedmiocie odmowy wpisania go na listę instruktorów nauki jazdy, w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 września 2003 r., sygn. akt SAB/Rz 54/02 stwierdził, że "jeżeli skarżący w dalszym ciągu podtrzymuje swoje żądanie, winien zwrócić się ponownie do Starosty o dokonanie czynności materialno-technicznej poprzez dokonanie wpisu do ewidencji instruktorów prawa jazdy. W razie odmowy dokonania tej czynności skarżącemu przysługuje, po uprzednim wezwaniu starosty do usunięcia prawa skarga do NSA. Jak wynika z akt sprawy, J. Ż., pismem z dnia 5 listopada 2003 r., skierowanym do Starosty, powołując się na powyższy wyrok NSA zwrócił się o wpisanie go na listę instruktorów nauki jazdy. W odpowiedzi Starosta zaskarżonym pismem z dnia [...] listopada 2003 r. odmówił wpisu do ewidencji. W piśmie tym zawarte zostało pouczenie, że na odmowę dokonania tej czynności przysługuje, po uprzednim wezwaniu Starosty do usunięcia naruszenia prawa, skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Art. 52 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. Stosownie do § 3 w/w przepisu, skargę na akty lub czynność można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14-tu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęcia innej czynności, a w przypadku innych aktów /§ 4/, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, a termin, o którym mowa wyżej, nie ma zastosowania. Po wyczerpaniu tego trybu, skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. J. Ż., mimo pouczenia o przysługującym mu prawie wezwania Starosty do usunięcia naruszenia prawa, w dniu 1 grudnia 2003 r. wniósł skargę bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pismem z dnia 6 lutego 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wezwał skarżącego do wyjaśnienia, czy w związku z odmową wpisu do ewidencji instruktorów, wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa. Pismem z dnia 12 lutego 2004 r. skarżący wyjaśnił, że wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa poprzez przesłanie mu kopii skargi wniesionej do Sądu, co oznacza, że nie wyczerpał przewidzianych prawem środków zaskarżenia, mimo pouczenia go przez Starostę o trybie postępowania. Mając powyższe na uwadze, uznając skargę za przedwczesną i wniesioną z naruszeniem przepisów o środkach odwoławczych, Sąd skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3.