SA/Rz 1911/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak Sędziowie NSA Ryszard Bryk WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi B. i W. W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2003 r., Nr [...]; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. na rzecz skarżących solidarnie kwotę 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. SA/Rz 1911/03 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r., [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2003 r., [...] odmawiającą udzielenia B. i W. W. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na działce nr 1016/11 poł. w P. przy ul. Z. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że utrzymanie w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] jest konsekwencją stwierdzenia, że organ ten odmawiając pozwolenia na użytkowanie budynku postąpił zgodnie z prawem. W szczególności organ odwoławczy wskazał, że wykonanie przez B. i W. W. budynku w sposób odbiegający od warunków określonych w pozwoleniu na budowę i zbliżenie tego obiektu ścianami z otworami dziennymi do granic działek sąsiednich z naruszeniem odległości wskazanej w § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki /Dz. U. Nr 17, poz. 62 ze zm./, zwłaszcza od niezabudowanej działki nr 1016/11 nie daje podstaw do wydania decyzji pozytywnej. Zdaniem organów brak zabudowy na działce nr 1016/2 nie daje podstaw do zastosowania § 12 ust. 3 rozporządzenia, a więc wyklucza możliwość zbliżenia budynku ścianą z otworami na odległość mniejszą niż 4m od granicy przy zachowaniu odległości nie mniejszej niż 8m między istniejącymi budynkami. Nie zachowanie tych warunków nie pozwala na użytkowanie budynku wnioskodawców, gdyż udzielenie takiego pozwolenia w warunkach wskazanych byłoby równoznaczne z legalizacją sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w świetle obowiązującego prawa. Z decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. nie zgodzili się B. i W. W. W skardze do NSA OZ w Rzeszowie wnieśli o ponowne rozpoznanie ich sprawy przez Sąd i wydanie korzystnego dla nich rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi wskazali, że zaskarżona decyzja narusza prawo, gdyż przyjmuje, że w stosunku do działki nr 1016/2 i ich budynku nie można zastosować przepisów zezwalających na zbliżenie budynku do granicy nieruchomości wobec nie spełnienia warunku odległości 8m między budynkami wynikającego z § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych z 1980 roku. Takie zastosowanie powołanego przepisu jest błędne, gdyż odległość między ich budynkiem, a budynkiem znajdującym się na działce nr 1016/11 jest większa niż 8m. Dla oceny prawnej sytuacji, w której znaleźli się skarżący nie może ich zdaniem mieć znaczenia okoliczność, że na wysokości ich domu działka nr 1016/11 jest niezabudowana. Odpowiadając na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. wniósł o oddalenie skargi i przywołał argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga B. i W. W. zasługuje na uwzględnienie dlatego też, Sąd uwzględniając skargę uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą tę decyzję, decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]. Dokonując merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że decyzja ta jest przedwczesna i z tego względu powinna być usunięta z obrotu prawnego. Z tych powodów należało skargę uwzględnić i to nie tylko z przyczyn w niej podniesionych. Dla Sądu podstawowym powodem uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] września 2003 r. było stwierdzenie, że przed złożeniem wniosku o pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego zostało wszczęte postępowanie w sprawie legalizacji odstępstw, które zostały dokonane w trakcie realizacji budynku przez skarżących. Zdaniem Sądu to postępowanie warunkuje orzekanie o użytkowaniu, czyli nie rozstrzygnięcie sprawy dopuszczalności "legalizacji" stwierdzonych odstępstw nie dawało podstaw do orzekania o pozwoleniu na użytkowanie. W sytuacji, która zaistniała w rozpoznawanej sprawie organy powinny zawiesić postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie do czasu, gdy nie zostanie rozstrzygnięta kwestia dopuszczalności istnienia budynku skarżących w świetle obowiązujących przepisów i nie zostanie określony sposób jego "legalizacji". Sąd zauważa, że takie działania były podejmowane przez organy ogólnobudowlane, jednak nie doprowadziły one do wydania stosownych decyzji. Przyjmując jako podstawę do rozstrzygania o użytkowaniu budynku wcześniejsze ustalenie o jego "legalności" i wskazując na konieczność nierozstrzygania o pozwoleniu na użytkowanie do zakończenia postępowania prowadzonego na podstawie art. 51 prawa budowlanego. Sąd miał na względzie i to, że odmowa pozwolenia na użytkowanie /a więc rozstrzygnięcie merytoryczne w sprawie/ stwarza dla skarżących niekorzystną sytuację procesową w świetle art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. wtedy, gdy skarżący musieliby ubiegać się o pozwolenie na użytkowanie po "legalizacji", a zaskarżona decyzja byłaby utrzymana w obrocie prawnym. Z tego względu Sąd uznał, że organy naruszyły przepisy postępowania, a to jako naruszenie musiało skutkować uchyleniem decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) prawa o p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 prawa o p.s.a.