SA/Rz 2001/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. Ś. o zawieszenie postępowania sądowego w sprawie ze skargi S. Ś. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego postanawia odmówić zawieszenia postępowania sądowego. SA/Rz 2001/03 U Z A S A D N I E N I E Wojewoda decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. nr [..] orzekł o odmowie wymeldowania A. Ś. z pobytu stałego. Na powyższą decyzję skarżący złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 29.12.2003 r. Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1271, ze zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozprawa została wyznaczona na dzień 16.03.2005 r., na którą to rozprawę skarżący przesłał pismo procesowe z wnioskiem o odroczenie rozprawy do czasu wyjścia ze szpitala podnosząc, że chce osobiście uczestniczyć w postępowaniu przed sądem i bronić swoich interesów. Sąd przychylił się do wniosku skarżącego odraczając rozprawę i jednocześnie zwrócił się z zapytaniem do [...] Zakładu Opieki Zdrowotnej w J. o podanie przypuszczalnego okresu jego leczenia w celu umożliwienia wyznaczenia realnego terminu rozprawy. W dniu 28 marca 2006 r. Sąd zwrócił się do skarżącego na adres Szpitala, w którym przebywa, z pouczeniem o przysługującym mu uprawnieniu do udzielenia pełnomocnictwa zgodnie z treścią art. 35 p.p.s.a. oraz o możliwości ustanowienia adwokata w ramach instytucji prawa pomocy. Niezależnie Sąd prowadził oddzielną korespondencję z Dyrekcją Szpitala, w którym przebywa skarżący, oraz Sądem Rejonowym w P. w celu wyjaśnienia kwestii niezbędnych do uzupełnienia materiału dowodowego w sprawie. Ostatnia rozprawa została wyznaczona na dzień 13 listopada 2007 r., na którą to rozprawę skarżący przesłał kolejne pismo procesowe z wnioskiem o zawieszenie postępowania sądowego do czasu zakończenia jego leczenia w szpitalu argumentując, że chce osobiście uczestniczyć w postępowaniu sądowym. W związku z powyższym Sąd wezwał Wojewodę do złożenie oświadczenie czy popiera wniosek o zawieszenie postępowania sądowego, zakreślając termin 7-dniowy od daty doręczenia pisma, pouczając jednocześnie Wojewodę, że nieudzielanie odpowiedzi w zakreślonym terminie Sąd potraktuje, że organ nie popiera wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania. Wezwanie do złożenia oświadczenia Wojewoda otrzymał w dniu 15 listopada 2007 r. /dowód doręczenia w aktach sprawy/ i mimo zakreślonego terminu nie ustosunkował się do powyższego wniosku, co skutkowało przyjęciem przez Sąd, że Wojewoda nie popiera wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania. Zawieszenie postępowania sądowego zostało uregulowane w ustawie z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm./, zwana dalej: p.p.s.a., w rozdziale 9. Wyjaśnić należy, że zawieszenie postępowania jest następstwem wystąpienia w toku postępowania sądowego przejściowych przeszkód uniemożliwiających w danym okresie jego prowadzenie z przyczyn obiektywnych lub subiektywnych, określonych w art. 123-125 p.p.s.a., lub z woli stron /art. 126 p.p.s.a./, które powodują konieczność lub celowość czasowego wstrzymania biegu sprawy. Art. 123 p.p.s.a. określa warunki jakie obligują sąd do zawieszenia postępowania z mocy prawa, natomiast art. 124 określa przesłanki zawieszenia postępowania z urzędu. Do przyczyn związanych ze stroną lub jego przedstawicielem ustawowym, powodujących konieczność zawieszenia postępowania, w wypadku osób fizycznych, określono przesłanki w art. 124 § 1 pkt 1, 3 i 4, natomiast w art. 125 § 1 pkt 1 i 2 zostały wymienione przesłanki związane z innymi postępowaniami mogącymi mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, zaś w punkcie 3 i 4 przesłanki uniemożliwiające sądowi, z przyczyn formalnych, prowadzenie sprawy. W/w przypadki wskazują na zawieszenie postępowania i celowe wstrzymanie jego biegu. Sąd z urzędu stwierdza, że w niniejszym postępowaniu nie zachodzą żadne okoliczności wskazujące na obowiązek sądu do zawieszenia postępowania, czy to z mocy prawa, czy też z urzędu. Przepis art. 126 przewiduje możliwość zawieszenia postępowania na zgodny wniosek stron. Tak też potraktował Sąd wniosek skarżącego z dnia 19 października 2007 r. o zawieszenie postępowania. Ponieważ Wojewoda nie ustosunkował się do powyższego wniosku, a Sąd w wezwaniu do ustosunkowania się do tego wniosku, pouczył, że brak odpowiedzi zostanie uznany za niewyrażenie zgody na zawieszenie postępowania, stanowił dla Sądu podstawę do odmowy zawieszenia postępowania w sprawie. Niezależnie od w/w okoliczności, wyjaśnić należy, że Sąd wielokrotnie pouczał skarżącego o możliwości działania w postępowaniu sądowym poprzez pisemne składanie wniosków dowodowych, jak również poprzez możliwość udzielenia pełnomocnictwa o jakim mowa w art. 35 p.p.s.a., lub skorzystania z instytucji pomocy prawnej. Również Sąd pouczał skarżącego o uprawnieniach Sądu działania z urzędu, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zatem skarżący nie może wywodzić swojego uprawnienia do zawieszenia postępowania brakiem możliwości działania w postępowaniu sądowym. Z tych też względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, stosownie do art. 126 p.p.s.a.