SA/Rz 2046/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Anna Lechowska AWSA Jolanta Ewa Wojtyna /spr./ Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 21 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. i R. C. na decyzję Wojewody z dnia [....] sierpnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę -postanawia- I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zwrócić skarżącym S. i R. C. połowę uiszczonego wpisu w kwocie 5 zł /słownie: pięć złotych/. SA/Rz 2046/02 U Z A S A D N I E N I E Decyzją [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. Wójt Gminy [...], po rozpatrzeniu wniosku J. i H. R., zatwierdził projekt budowlany i wydał im pozwolenie na rozbudowę jednorodzinnego budynku mieszkalnego z przebudową istniejącego przyłącza gazowego na działce nr [...] i części działki nr [...] w K. Podstawę prawną decyzji stanowi przepis art. 104 K.p.a. oraz art. 28, 34 ust. 4, 32 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 106, poz. 1126 z 2000 r. ze zm./, art. 89 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną oraz porozumienie Kierownika Urzędu Rejonowego [...] z Wójtem Gminy [...]. Organ stwierdził, że do wniosku o pozwolenie na budowę inwestor dołączył projekt budowlany, opracowany przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane, decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wniosek złożony został w terminie ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Na podstawie Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie określenia warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie organ uznał, że rozbudowa nie naruszy przepisów techniczno-budowlanych, ani praw osób trzecich. Przeprowadzono analizę pod kątem zacieniania działki sąsiedniej i stwierdzono, że inwestycja spełnia warunki § 13 w/w rozporządzenia. Z opisu technicznego projektu wynika, że odległość inwestycji od granicy najbliższych sąsiadów – S. i R. C. wynosi 5,0m i 3,0m, a od drogi gminnej nr 2611 – 4 metry. Odwołanie od decyzji Wójta Gminy wnieśli w dniu 12 lipca 2002 r. J. i R. C. Zarzucili, że w wyniku realizacji planowanej inwestycji powstanie na działce inwestorów dom usytuowany w nieprzepisowej odległości od ich działki, co będzie w przyszłości kolidować z planowaną przez nich rozbudową domu. Zarzucili, że nastąpił błąd w projekcie, a wymiary projektowanego budynku nie znajdują potwierdzenia w rzeczywistości, przy czym organ dowolnie interpretuje przepisy § 12, ust. 6 i 4 w/w rozporządzenia. Podnieśli również zarzut, że pozwolenie na budowę wydane zostało po wygaśnięciu ważności decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Wojewoda decyzją [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. /badając powtórnie sprawę w trybie odwoławczym/ stwierdził, że uchybienia organu I instancji wskazane przez Wojewodę w decyzji z [...] marca 2002 r. zostały w przedmiotowym postępowaniu usunięte, a zarzuty przedstawione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Podstawę prawną decyzji stanowi art. 138 § 1 K.p.a. Odpowiadając na zarzut, że decyzja o w.z. i z.t. wygasła, organ odwoławczy stwierdził, że wniosek złożono w dniu 20 grudnia 2001 r., a decyzja była ważna do 31.12.2001 r. W skardze do NSA J. i R. C. nadal kwestionują odległość budynków inwestorów od granicy działek, zarzucając, że wymiary podane w projekcie budowlanym są niezgodne z rzeczywistością bowiem projektant dokonał nieprawidłowych wyliczeń. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie. Odnośnie zarzutów skargi, wyjaśnił, że opracowanie projektu na aktualnej mapie, a później geodezyjne wyznaczenie budynku w terenie gwarantują zachowanie prawidłowej odległości pomiędzy budynkami. Zarzuty, że może nastąpić naruszenie z art. 43 są przedwczesne. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 21 października 2004 r. skarżący S. i R. C. oświadczyli, że przedmiotowa inwestycja jest w trakcie realizacji, a od strony ich działki, budynek inwestorów pozbawiony jest otworów okiennych, zgodnie z warunkami pozwolenia. W tej sytuacji cofnęli skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 97 § 1 sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone /a do takich należy niniejsza sprawa/, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując w ramach postępowania sądowo-administracyjnego kontroli zaskarżonego aktu, Sąd bada jego zgodność z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi w rozpatrywanej sprawie jest decyzja Wojewody [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...]. Wobec cofnięcia skargi przez skarżących należało rozstrzygnąć, czy cofnięcie było dopuszczalne i w konsekwencji skuteczne. Zgodnie z przepisem art. 60 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, jest ono jednak niedopuszczalne, jeżeli zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Zaskarżona decyzja nie jest taką wadą dotknięta, a powołane w jej podstawie prawnej przepisy są właściwie zastosowane. Skarżący zgodnie oświadczyli, że realizowana na jej podstawie inwestycja prowadzona jest prawidłowo, według zatwierdzonego projektu budowlanego. Obawy skarżących odnośnie realizacji budowy przez inwestorów okazały się więc przedwczesne. W tej sytuacji Sąd uznał, że cofnięcie skargi jest dopuszczalne i nie zmierza do obejścia przepisów prawa, dlatego na podstawie przepisu art. 161 § 1 ust. 1 w/w ustawy wydał postanowienie o umorzeniu postępowania, o kosztach orzeczono na podstawie przepisu art. 232 § 1 ust. 2 tej ustawy.