SA/Rz 2073/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak Sędziowie NSA Ryszard Bryk /spr./ AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala SA/Rz 2073/02 U z a s a d n i e n i e Decyzją z dnia [...].06.2002 r., Nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy K. zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. Z. pozwolenia na budowę przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego do budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz osadnika na ścieki na działce nr 1440, położonej w K. przy ul. P. Swoją kompetencję w przedmiotowej sprawie opierał na porozumieniu administracyjnym z dnia 29.12.2000 r. zawartym ze Starostą Powiatu [...] w sprawie powierzenia Miastu i Gminie K. do wykonania przez jej organy zadań i kompetencji z zakresu administracji architektoniczno-budowlanej. W motywach decyzji m. innymi przytoczył, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i z ostateczną decyzją Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...].12.2001r., Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Podniósł też, iż w toku postępowania J. C. zarzuciła, że działka nr 1440 nie stanowi własności inwestora. Na tę okoliczność J. C. nie złożyła stosownych dowodów. Z wypisu rejestru gruntów wynika, że właścicielką działki jest W. Z. /inwestor/. W odwołaniu J. C. ponowiła powyższy zarzut i stwierdziła, że działka nr 1440 powstała z dawnej parceli nr 135/4, objętej lwh [...] i stanowiła własność jej dziadków, a potem jej matki Z. C., po której dziedziczy spadek. Nadmieniła, że budynki znajdujące się na tej działce są zabytkami, a dokumentację z tym związaną posiada Muzeum w K. Z tego powodu osadnik ścieków nie powinien znajdować się w pobliżu zabytkowych drewnianych zabudowań. Zarzuciła również, że Urząd nie chroni zabytków, a rura odprowadzająca ścieki krzyżuje się z jej gazociągiem. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...].08.2002 r., Nr [...] utrzymał w mocy wskazaną na wstępie decyzję organu I instancji. Powołaną decyzję wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji powtórzył ustalenia poczynione przez organ I instancji, a ponadto dodał, że zaprojektowany szczelny bezodpływowy zbiornik na ścieki sanitarne w odległości 3 m od granicy z działką sąsiednią nr 1441 jest zgodne z § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 140 z późn.zm./. Projekt budowlany został uzgodniony z Rozdzielnią Gazu w K. w zakresie skrzyżowania projektowanej kanalizacji i istniejącego przyłącza gazowego O 40 i określa warunki wykonywania robót budowlanych. Odwołująca się nie wykazała prawa własności do działki nr 1440. Podnoszone w odwołaniu zarzuty o popełnieniu błędu geodezyjnego polegającego na "wpisaniu działki" nr 1440 obcej osobie nie należą do właściwości organów architektoniczno-budowlanych. Inwestor w formie prawem przewidzianym wykazał prawo własności do działki nr 1440, bo dołączył aktualny wypis z księgi wieczystej z dnia 2.08.2002 r. wystawiony przez Sąd Rejonowy – Wydział Ksiąg Wieczystych w K., który jednoznacznie wskazuje, że działka nr 1440 stanowi własność W. Z. W. Z. jako inwestor spełniła wymagania określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 i 2 prawa budowlanego z 1994 r., zatem Burmistrz Miasta i Gminy K. nie mógł odmówić wydania pozwolenia na budowę. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie skarżąca J. C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy i ponowiła zarzut, iż na skutek błędu geodezyjnego W. Z. stała się właścicielką działki nr 1440. W dalszej części skargi podniosła, że jej zabudowania gospodarcze są najstarsze w K. i w związku z tym czyni starania o wpis do Rejestru Zabytków. Projektowana kanalizacja krzyżuje się z jej gazociągiem. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga J. C. wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie w dniu 23.09.2002 r. /nadana w placówce pocztowej w dniu 21.09.2002 r./ i do dnia 1.01.2004 r. nie została rozpoznana przez w/w Sąd. Z dniem 1.01.2004 r. zostały zniesione ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w ich miejsce utworzono wojewódzkie sądy administracyjne, które są sądami rozpoznającymi skargi w pierwszej instancji /art. 85 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm., nazwanej dalej przepisami wprowadzającymi oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. Nr 153, poz. 1269/. Sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co wynika z art. 97 § 1 przepisów wprowadzających. Przechodząc do istoty sprawy, na wstępie podkreślić należy, iż stosownie do art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, cytowanej niżej skrótem p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne kontrolują zaskarżone akty administracyjne pod względem zgodności z prawem obowiązującym /jeżeli ustawa nie stanowi inaczej/, w dacie wydania zaskarżonego aktu administracyjnego. Stosownie do art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7.07.1994 r. – Prawo budowlane /tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm./, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu kto: 1/ złożył wniosek o pozwolenie na budowę w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, 2/ wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor W. Z. wniosek o pozwolenie na budowę na budowę przyłącza wodociągowego i kanalizacyjnego do budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz osadnika na ścieki na działce nr 1440, położonej w K. przy ulicy P., złożyła w Urzędzie Miasta i Gminy w dniu 23.05.2002 r. /K. 8 – akt I instancji/. W decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...].12.2001 r., Nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla w/w inwestycji podano, iż jest ona ważna 2 lata od dnia uprawomocnienia się tej decyzji. Na marginesie należy zaznaczyć, iż wskazana decyzja została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].02.2002 r., Nr [...] /K. 3 i 4 akt I instancji/. Ze wskazanego zestawienia wyraźnie wynika, że wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy. Do wniosku o pozwolenie na budowę W. Z. /inwestor/ dołączyła wypis z rejestru gruntów z dnia 9.11.2001 r. i wyciąg hipoteczny z dnia 6.11.1995 r. wystawiony przez Sąd Rejonowy – Wydział Ksiąg Wieczystych w K. i z dowodów tych wynika, iż w/w jest właścicielką działki nr 1440, położonej w K. przy ulicy P. [...] /K. 5 i 6 akt I instancji/. Ponadto w postępowaniu odwoławczym, W. Z. przedłożyła odpis z księgi wieczystej KW Nr [...] z dnia 2.08.2002 r. z którego wynika, iż jest właścicielką działki nr 1440 /K. 22 akt administracyjnych/. Dowody te w sposób ewidentny wskazują, że inwestor legitymował się prawem do dysponowania działką nr 1440 na cele budowlane. Skarżąca J. C. w odwołaniu oraz w skardze zarzuciła, że działka nr 1440 nie stanowi własności inwestora, bowiem powstała ona z pgr 135/4, która była objęta lwh [...] i stanowiła własność jej dziadków T. i E. O. Zarzut ten jest dowolny i nie został wsparty miarodajnym dowodem. Organ architektoniczno-budowlany był związany odpisem z księgi wieczystej, za czym przemawia art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 6.07.1982 r. o księgach wieczystych i hipotece /tekst jednolity Dz.U. z 2001 r., Nr 124, poz. 1361/, z którym wiąże się domniemanie prawne, iż prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. Wzruszenie tego domniemania może nastąpić tylko w postępowaniu przed sądem powszechnym. Zgodnie z art. 35 ust. 1 prawa budowlanego, organ architektoniczno-budowlany przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza: - zgodność projektu zagospodarowania działki z miejscowym planem zagospodarowania terenu i wymaganiami ochrony środowiska, - wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, - przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, - kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, - wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Zdaniem Sądu przedłożony przez inwestora projekt budowlany spełnia warunki o jakich mowa w powołanym przepisie. Projekt budowlany dotyczący przyłącza wodociągowego, kanalizacyjnego i osadnika na ścieki został opracowany przez B. Ł. posiadającego uprawnienia budowlane nr [...] w specjalności instalacyjnej w zakresie sieci instalacji i urządzeń: m. innymi wodociągowych i kanalizacyjnych /K. 1 akt administracyjnych/. Projekt został pozytywnie uzgodniony z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowej /opinia Nr [...], z dnia 25.04.2002 r./. Warunki techniczne włączenia przyłącza wodociągowego do sieci wodociągowej w K. zostały uzgodnione z Zakładem Wodno-Kanalizacyjnym w K. /pismo z dnia 18.04.2001 r., Nr [...]/. Projekt zagospodarowania działki nr 1440 został opracowany przez uprawnionego geodetę G. S. na aktualnej mapie zasadniczej w skali 1 : 500 i odpowiada wymogom przewidzianym w § 3 – 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie /Dz.U. Nr 25, poz. 133/. Projekt zagospodarowania działki jest również zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Stosownie do art. 47 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /jednolity tekst Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn.zm./, warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, ustalone w takiej decyzji wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. Niezależnie od tego, wydana decyzja o warunkach zabudowy nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania terenu. Z planu zagospodarowania działki wynika, że projektowany osadnik na ścieki usytuowany jest w odległości 3 m od granicy działki sąsiedniej i w odległości około 15 m od budynku mieszkalnego skarżącej, zatem odpowiada wymogom § 36 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /tekst jednolity Dz.U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140 z późn.zm./. Potwierdziła to również skarżąca na rozprawie sądowej przeprowadzonej w dniu 14.12.2004 r. Także odległość osadnika ścieków od okien i drzwi w budynku mieszkalnym inwestora znacznie przekracza odległość 5 m. Skarżąca zarzuciła, iż projektowany przyłącz kanalizacyjny krzyżuje się z istniejącym przyłączem gazowym, ale przeoczyła, iż sposób usunięcia tej kolizji został uzgodniony z Rozdzielnią Gazu w K., co ilustruje uzgodnienie z dnia 10.05.2002 r. /uzgodnienie na odwrocie projektu zagospodarowania działki/. Dalszy zarzut skarżącej, iż jej zabudowania gospodarcze, położone na działce sąsiedniej są najstarsze w K. i w związku z tym czyni starania o wpis tych obiektów do Rejestru Zabytków, nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie, bowiem w dacie wydania zaskarżonej decyzji /[...].08.2002 r./, obiekty te nie były wpisane do rejestru zabytków, ani też nie były objęte ochroną konserwatorską na podstawie miejscowego planu zagospodarowania terenu. W takim stanie rzeczy, nie było wymagane zezwolenie lub opinia konserwatora zabytków o czym mowa art. 39 prawa budowlanego. Zaskarżona decyzja nie narusza uzasadnionych interesów skarżącej, w rozumieniu uzasadnionych interesów skarżącej, w rozumieniu w art. 5 ust. 2 prawa budowlanego. Na zakończenie należy wyjaśnić, iż Burmistrz Miasta i Gminy był upoważniony do wydawania pozwoleń na budowę na podstawie porozumienia z dnia 29.12.2000 r. zawartego ze Starostą Powiatu /K. 26 akt sądowych/. Takie porozumienia dopuszczał art. 82a prawa budowlanego. Zawarte porozumienia wygasły z dniem 31.12.2003 r. i wynika to, z art. 7 ust. 5 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o zmianie ustawy prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. Nr 80, poz. 718/. Skoro zaskarżona decyzja prawa nie narusza, przeto Sąd na podstawie art. 151 p.s.a. w zw. z art. 97 § 2 przepisów wprowadzających skargę oddalił.