SA/Rz 2100/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa /del./ Sędzia WSA Zbigniew Czarnik AWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant: ref. staż. Anna Mazurek Ferenc po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. SA/Rz 2100/01 UZASADNIENIE Wójt Gminy [...] na wniosek A. i K. Ł. decyzją z [...] maja 2001r. znak: [...] ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą budowa budynku mieszkalnego, wolnostojącego wraz z wewnętrznymi instalacjami, przyłączem gazowym ze zbiornika PROPAN-BUTAN, energii elektrycznej zasilanej z agregatu prądotwórczego, przyłącza wodociągowego z sieci wodociągowej, kanalizacji wraz szambem, budynku gospodarczego i zjazdu z drogi powiatowej - przewidzianej do realizacji na działce nr 747/8 położonej w P. Od decyzji tej odwołała się A. C., gdyż naruszone zostały jej dobra osobiste, zgodnie z tym, co zostało opisane w poprzednich odwołaniach. Przyłączenie gazu ze zbiornika PROPAN-BUTAN, a energii elektrycznej z agregatu prądotwórczego przeczy logice, gdyż obecnie nikt już nie wykonuje takich przyłączy. Podniosła też, że w przyszłości blisko planowanych budynków zostanie wybudowana nowoczesna chlewnia na 300 sztuk świń i wówczas powstaną nowe warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] sierpnia 2001r. znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ przywołał treść art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, stosownie do którego nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje na wniosek zainteresowanego i w zakresie wyznaczonym wnioskiem prowadzone jest postępowanie administracyjne. W postępowaniu tym organ nie uwzględnił postulatów osób trzecich, innych stron postępowania, które wykraczały poza warunki wskazane przepisem prawa materialnego. Lokalizacja budynku mieszkalnego na działce wnioskodawców nie naruszyła interesu skarżącej, a ponadto została stwierdzona zgodność zamierzenia inwestycyjnego z planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu stanowi jedynie o zgodności zamierzenia inwestora z przeznaczeniem terenu w świetle ustaleń planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Dopiero w trakcie zatwierdzania projektu budowlanego i określania warunków pozwolenia na budowę dokonana zostanie konkretyzacja zamierzeń inwestora w takim stopniu, że umożliwi to w sposób ostateczny ocenę ewentualnego wpływu inwestycji na interes osób trzecich. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego A. C. zarzuciła naruszenie przepisów art. 41, art. 42, art. 43, ustawy z 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja w sposób rażący naruszyła wskazane wyżej przepisy, a przede wszystkim istotę możliwości jej wykonania. Skarżąca stwierdziła, że A. i K. Ł. nie uzyskali zezwolenia na budowę domu zatem nie mogli ubiegać się o decyzję o warunkach zabudowy. Nadto zarzuciła, że na działce nic się nie znajduje, pozostaje polem ornym. Organy, które wydały decyzje nie wzięły pod uwagę szkodliwych skutków dla wszystkich sąsiadujących właścicieli. Przede wszystkim należało zasięgnąć opinii specjalistów z zakresu gazownictwa, elektryczności i innych, gdyż układ nieruchomości wyklucza realizację takiej decyzji. Zaskarżona decyzja jako sprzeczna z zasadami prawidłowej gospodarki w efekcie niszczyłaby wszystkie nieruchomości położone po obu stronach działki 747/8, do których skarżąca ma tytuł własności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. W niniejszej sprawie skarga został wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., dlatego też z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwaną dalej w skrócie P.p.s.a. W sprawach tych stosuje się dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji prowadzona jest w zakresie zgodności z prawem materialnym i procesowym. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej dokonał modyfikacji skargi wnosząc o uchylenie decyzji obydwu instancji i uzasadnił wniosek w sposób podobny jak w pisemnej skardze oraz wskazał na zmianę ustawy, która obecnie reguluje zagadnienia związane z zagospodarowaniem przestrzennym. Przedmiotem skargi jest decyzja Wójta Gminy [...] z [...] maja 2001r. znak: [...], ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji budynku mieszkalnego wraz z przyłączem gazowym ze zbiornika na gaz PROPAN-BUTAN, energii elektrycznej zasilanej z agregatu prądotwórczego, przyłącza wodociągowego z sieci drogi powiatowej oraz budynku gospodarczego na działce nr 747/8 w P. wydanej na wniosek A. i K. Ł. oraz decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2001r. znak: [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999r. nr 15, poz. 139 ze zm.). Stanowią one między innymi, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym (art. 7), ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowią treść uchwały rady gminy, który obowiązuje w zakresie określonym uchwałą (art. 8 ust. 1). Rozdział 4 ustawy reguluje zagadnienia dotyczące ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 40 ust.1) na wniosek zainteresowanego (art. 41 ust. 1), przy czym z mocy art. 43 nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2 (art. 2 ust.2 reguluje sytuację, gdy brak jest planu). Konsekwencją przytoczonych unormowań jest stwierdzenie, że najistotniejsze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy – w sposób pozytywny lub negatywny dla wnioskodawców – mają zapisy obowiązującego planu. Z akt sprawy wynika – i skarga tej okoliczności nie podważa, że dla terenu objętego postępowaniem uchwalony został miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy P. zatwierdzonym uchwałą Gminnej Rady Narodowej Nr [...] z dnia 10 grudnia 1989r. (ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...], poz. [...] z 20 lutego 1990r. z późn. zm.) działka objęta wnioskiem położona jest w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem A.119MN, który w tekście planu zdefiniowany jest jako teren projektowanej zabudowy jednorodzinnej w systemie zorganizowanym. W konsekwencji takiego zapisu organy nie mogły odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Odnosząc się natomiast do zarzutów skargi, wyjaśnić należy, że celem postępowania o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - najogólniej rzecz ujmując – jest udzielenie potencjalnemu inwestorowi odpowiedzi na pytanie, czy istnieje możliwość zrealizowania konkretnego zamierzenia inwestycyjnego we skazanym terenie. Natomiast wszelkie kwestie dotyczące szczegółowych rozwiązań technicznych rozstrzygane są w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Warunkiem skutecznego złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę jest dołączenie ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu co wynika z art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. nr 109, poz.1157 z późn. zm.). Z powyższego wynika, w brew twierdzeniom skarżącej, że czynnością wcześniejszą jest konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, a dopiero w następnej kolejności pozwolenia na budowę. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącej o zastosowaniu do sprawy przepisów nowej ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz.717). Sąd badając legalność wydania decyzji orzeka według stanu prawnego na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Sąd również stwierdził, że organy obydwu instancji prowadząc postępowanie nie naruszyły przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Z tych przyczyn skarga podlega oddaleniu w oparciu o przepis art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270).