SA/Rz 2100/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa Sędziowie NSA Małgorzata Wolska /spr./ WSA Krystyna Józefczyk Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 22 października 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu uchyla zaskarżoną decyzję SA/Rz 2100/02 U z a s a d n i e n i e Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] września 2002 r. /.../, wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania T. K. od decyzji Wójta Gminy B. z dnia [...] lipca 2002 r. /.../ odmawiającej jej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu działki nr 610 poł. w B. dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowie studni kopanej wraz z przyłączem wodociągowym, budowie przyłącza elektrycznego n.n., budowie przyłącza kanalizacyjnego oraz zjazdu na działkę z drogi powiatowej, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Z ustaleń organów obu instancji wynika, że planowane zamierzenie inwestycyjne koliduje z ustaleniami planu miejscowego. Na terenie Gminy B. obowiązuje Miejscowy Plan Szczegółowy Zagospodarowania Przestrzennego Centrum Gminy B. zatwierdzony uchwałą Rady Gminy w B. z dnia [...] września 1994 r. Nr IV/22/94 /Dz.Urz. Woj. Przemyskiego Nr 16, poz. 101 ze zm./. Teren planowanego zamierzenia inwestycyjnego oznaczony jest symbolem AC 91EC z ustaleniami: "teren urządzeń energetyki cieplnej. W stanie istniejącym użytki rolne...". Wynika z tego, że zabudowa mieszkaniowa koldiuje z ustaleniami planu miejscowego. Wyjaśniono ponadto, że uregulowanie z art. 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ stanowi przewidziane w art. 140 k.c. przedmiotowe ograniczenie w sposobie wykonywania prawa własności nieruchomości. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. wniosła T. K. z zarzutem niezgodności z prawem, Konstytucją RP i stanem faktycznym oraz żądaniem jej uchylenia. Według twierdzeń skargi "istniejący zapis zagospodarowania przestrzennego pochodzi z dawnych czasów i obecnie stracił całkowicie znaczenie praktyczne bowiem zamierzenia inwestycyjne Gminy B. i innych podmiotów absolutnie nie przewidują budowy ciepłowni w B.". Kamienica sąsiadująca z działką skarżącej posiada nowoczesną kotłownię, również inne budynki publiczne i prywatne w B. posiadają energooszczędne kotłownie olejowe i słoneczne. Utrzymywanie obecnego stanu rzeczy jest czystym formalizmem, tym bardziej, że obecnie MPO B. jest aktualizowany. Skarżąca podała również, że jej wniosek o przekwalifikowanie działki na budowlaną – mimo upływu ok. 10 lat – nie został załatwiony i wobec tego uważa, że zaskarżona decyzja pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym oraz jej prywatnym i winna być uchylona. Końcowo skarżąca zwróciła uwagę na sprzeczności w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji /zdanie drugie str. 2/. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. /i postępowanie nie zostało zakończone/, stąd też z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej /§ 1/, a która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /§ 2/. Oceniając zaskarżoną decyzję w omówionym zakresie, Sąd stwierdził, że przy jej wydawaniu doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/ i dlatego też należało uchylić zaskarżoną decyzję. Stosownie do treści art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm./ nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Trafny jest więc wniosek wyciągnięty przez organy orzekające w niniejszej sprawie, iż brak zgodności zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami obowiązującego planu /będącego przepisem gminnym – art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/ musi prowadzić do wydania decyzji - odmowy ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu, aktualny stan dowodowy sprawy zawiera luki i niejasności, które nie pozwalają na podzielenie stanowiska zawartego w zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę, iż planowane przez T. K. zamierzenie inwestycyjne koliduje z ustaleniami obowiązującego na terenie Gminy B. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ II instancji, jak wynika z lektury akt administracyjnych i uzasadnienia zaskarżonej decyzji, oparł swoje ustalenia na materiale dowodowym zebranym w pierwszej instancji. Należy jednak zauważyć, że zebrany przez organ I instancji materiał dowodowy zawiera zaledwie dowód w postaci "Orientacja z MPS 1 : 1000 gm. Bircza w. Bircza". Natomiast brak jest w nim części opisowej obowiązującego – wg ustaleń organów obu instancji – na terenie Gminy B. Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego Centrum Gminy B., zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy B. Nr IV/22/94 z dnia 27.09.1994 r. /Dz.Urz. Woj. Przemyskiego Nr 16, poz. 101/. Tym samym nie jest więc możliwe dokonanie przez Sąd kontroli /wymyka się spod takiej kontroli/, czy ustalenia w zakresie kolizji planowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego są prawidłowe i w związku z tym zasadną była odmowa ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wskazanego przez skarżącą /tj. działki nr 610/1 w B./. Ustalenia te mają pryncypialne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, powinny więc znajdować odzwierciedlenie w materiale dowodowym, który bez wątpienia nie został starannie zebrany. Nadto należy zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji istnieją sprzeczności odnośnie obowiązującego na terenie Gminy B. planu zagospodarowania przestrzennego. Podano bowiem w nim, że obowiązuje MPS, zaś w następnym zdaniu wymieniony został MPO, podając zarazem oznaczenie terenu symbolem w MPS /AC91EC/ cytowanym w decyzji organu I instancji /str. 3 uzasadnienia/. Natomiast podniesione w skardze sprzeczności w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie mają istotnego znaczenia /zdają się być omyłką pisarską/, bowiem stanowisko Wójta Gminy B. zaprezentowane w decyzji z dnia [...] lipca 2002 r. jest jednoznaczne i nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Reasumując, zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., przeto podlega uchyleniu w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W dalszym więc postępowaniu organ uzupełni zebrany dotychczas materiał dowodowy, usuwając omówione niejasności.