SA/Rz 2203/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Robert Sawuła /spr./ Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 2 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. O. i M.O. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących M. O. i M. O. kwotę po 10 zł /słownie: dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. SA/Rz 2203/02 UZASADNIENIE Starosta [...] decyzją z dn. [...].05.2002r. Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę spółce z o.o. "B." z s. w B. pod rozbudowę budynku magazynowego na działce nr 1170 w B. Od tej decyzji odwołanie wnieśli J. i M. O. oraz M. O., współwłaściciele sąsiedniej działki o nr ewid. 1171. Odwołując się do ustaleń obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego gminy T. dla działki nr 1170, dla której plan ten przewidywać ma, iż jest to teren "adaptacji istniejącej bazy sprzętu Spółdzielni [...], zakaz wprowadzania funkcji wymagającej strefy ochronnej", odwołujący się wywodzą, że działalność spółki "B." powoduje pogorszenie warunków użytkowych dla otoczenia. Odwołanie eksponuje korzystanie ze spalinowych urządzeń rozładunkowych, tak w porze dziennej jak i nocnej, a także powstanie uciążliwości z tytułu pyłów i kurzu. Przywołano wyrok NSA z dn.10.12.1990r. sygn. IV SA 602/90, w którym sąd ten wypowiadać się miał na temat zintensyfikowania dotychczasowego sposobu korzystania z obiektu, a przez to doprowadzenie do pogorszenia warunków użytkowych dla otoczenia. Odwołujący się uznają, że udzielenie pozwolenia na budowę, byłoby zintensyfikowaniem dotychczasowego sposobu użytkowania obiektu i pogorszeniem już i tak niewłaściwych warunków użytkowych dla otoczenia. Wojewoda [...] decyzją z dn. [...].09.2002r. Nr [...] nie uwzględnił odwołania i orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. W podstawie prawnej powołano art.138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego (ustawa z dn.14.06.1960r. – tekst jednol. Dz.U. Nr 98 z 2000r., poz.1071 ze zm.), art.28, 33 ust.1, 34 ust.4, 36 ust.1 ustawy z dn.7.07.1994r. prawo budowlane (tekst jednol. Dz.U. Nr 106 z 2000r., poz.1126 ze zm.). Organ odwoławczy uznał, że dokonany w trakcie postępowania odwoławczego podział działki 1170 na działki o nr 1170/1 i 1170/2 decyzją Burmistrza Gminy i Miasta [...] z dn. [...].08.2002r. Nr [...] nie miał żadnego wpływu na to postępowanie. Wojewoda wskazał w uzasadnieniu, że rozbudowa budynku magazynowego nie należy do inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska, albo mogących pogorszyć stan środowiska naturalnego, rozbudowa ta jest zgodna z § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dn.14.12.1998r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem usytuowano magazyn w odległości 5 m od granicy z działką odwołujących się. Sprawa hałasu przenikającego do środowiska według Wojewody może być przedmiotem odrębnego postępowania przed właściwymi organami w zakresie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Organ odwoławczy konkludował, że wobec złożenia wniosku w dacie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodności inwestycji z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, posiadania tytułu prawnego do terenu objętego zamiarem inwestycyjnym, złożenia projektu sporządzonego przez osobę uprawnioną, brak było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie na powyższą decyzję wnieśli M. O. i M. O. Skarżący kwestionują stanowisko organu II instancji w zakresie braku obowiązku uzgodnienia zamiaru inwestycyjnego z organami ochrony środowiska, powołując się na cytowany już w odwołaniu wyrok NSA. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji przytoczonej w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W niniejszej sprawie skarga została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., dlatego też z mocy art.97 § 1 ustawy z dn.30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm., zwana dalej Pwsa) podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ustawa z dn.30.08.2002r., Dz.U. Nr 153, poz.1270, zwana dalej Ppsa). Ta reguła intertemporalna ma zastosowanie w niniejszej sprawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę sąd uznał za zasadną, aczkolwiek z przyczyn, które wziął pod uwagę z urzędu. W sprawie będącej przedmiotem skargi chodziło o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę spółce z o.o. "B." na inwestycję określoną jako rozbudowa budynku magazynowego na działce nr 1170 w B. Sprawę tę regulują przepisy ustawy z dn.7.07.1994r. prawo budowlane. W myśl art.35 ust.1 tej ustawy przed wydaniem pozwolenia na budowę właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami ochrony środowiska, wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 2) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 3) wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Organ ten, a jest nim organ architektoniczno-budowlany, może badać zgodność projektu z przepisami, a w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami (art.35 ust.2 prawa budowlanego). Stosownie do art.32 ust.3 prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w terminie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o zagospodarowaniu przestrzennym, 2) wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Trafnie Wojewoda wskazuje, że w razie spełnienia wymagań określonych w art.35 ust.1 i 2 oraz w art.32 ust.4 prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Rzecz jednak w tym, że z akt sprawy nie wynika w sposób jednoznaczny, że wszystkie te wymogi zostały przez inwestora spełnione. Do projektu budowlanego dołączono kopię decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydaną w dn. [...].05.2001r. przez Burmistrza Gminy i Miasta [...] Nr [...] pod inwestycję określoną jako "hala magazynowa przy istniejącym magazynie" na dz. 1170 w B. dla spółki z o.o. "B.". Decyzja ta stała się ostateczną w dn.28.05.2001r., a jej okres ważności oznaczono na 2 lata, od dnia jej ostateczności. Wniosek o wydanie pozwolenia na budowę złożono w dn.8.04.2001r., z tego względu warunek wystąpienia z wnioskiem o uzyskanie pozwolenia na budowę w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu został spełniony. Wniosek ten został w imieniu spółki z o.o. "B." podpisany przez prezesa zarządu W. K. W aktach I, jak i II instancji brak jest jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikać miałby sposób reprezentacji spółki z o.o. "B.". Ponieważ z mocy art.30 § 3 k.p.a. strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli, rzeczą organów było wezwać wnioskodawcę w trybie art.64 § 2 k.p.a. do wykazania sposobu reprezentacji spółki. Wątpliwość, co do sposobu reprezentacji inwestora jest uzasadniona, chociażby z tego powodu, że do projektu budowlanego dołączono kopię umowy leasingu finansowego z dn.28.09.2000r., zawartą między W. K., prowadzącym działalność gospodarczą pod firmą "B." a spółką z o.o. "B.", którą reprezentowała L. G. Innych dokumentów wskazujących nawet pośrednio na sposób reprezentacji spółki z o.o. "B." brak jest w aktach administracyjnych. Z tych względów nie można z całą pewnością przyjąć, czy wniosek inwestora został złożony przez osobę uprawnioną i czy wywołał skutki prawne. Brak ten musi zostać w aktach sprawy uzupełniony. W aktach sprawy zalega wypis i wyrys z ewidencji gruntów, aktualny na dzień 24.04.2002r. dołączony do projektu budowlanego, z którego wynika że właścicielem działki nr 1170 położonej w B. jest spółka z o.o. "R." ul. B. Do projektu budowlanego dołączono kserokopie, nie potwierdzone za zgodność z oryginałami, umowy leasingu finansowego, którego przedmiotem miała być działki nr 1170 położona w B., zawarta między W. K. a spółką z o.o. "B." z siedzibą w B. oraz oświadczenia W. K. o zbyciu działki 1170 na rzecz spółki z o.o. "R." z siedzibą w P. ul. B. Tak więc jedynym dokumentem, z którego wynikać ma informacja o właścicielu działki nr 1170 jest informacja z ewidencji gruntów, wedle której właścicielem działki objętej zamiarem inwestycyjnym jest spółka z o.o. "R.". W aktach sprawy brak jest natomiast dokumentu, z którego wynikałby tytuł prawny inwestora – spółki z o.o. "B." do wykorzystania działki nr 1170 na cele budowlane. Z mocy art.32 ust.4 pkt 2 prawa budowlanego inwestor musi wykazać prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zdaniem sądu brak jest w przedmiotowej sprawie takiego wykazania. Z tych przyczyn udzielenie pozwolenia na budowę jest przedwczesne i naruszające dyspozycję art.32 ust.4 pkt 2 prawa budowlanego. Zdaniem sądu nietrafne jest także stanowisko organu odwoławczego jakoby podział działki nr 1170 na działki 1170/1 i 1170/2 nie miał znaczenia. Organ odwoławczy biorąc pod uwagę usytuowanie przedmiotowej inwestycji winien w takiej sytuacji, gdy dokonano podziału działki objętej decyzją – pozwoleniem na budowę, przed rozpoznaniem odwołania, wydać decyzję reformatoryjną, uwzględniając zmianę numeracji działek. Odmienne działanie spowodowało utrzymanie w mocy decyzji starosty odnoszącej się, w dacie wydawania decyzji II instancji, do działki nie istniejącej w ewidencji gruntów. Uznając zatem, że wydanie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 lit a Ppsa) oraz z naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa) orzec należało jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono mając na względzie dyspozycję art.97 § 2 Pwsa.