SA/Rz 2287/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lechowska Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie nakazu przedłożenia dokumentacji budowlanej skargę oddala SA/Rz 2287/02 U Z A S A D N I E N I E Po ponownym rozpoznaniu sprawy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2002 r Nr. [...] po rozpatrzeniu odwołania J. C. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2000 r Nr [...] nakazującej przedłożenie stosownych dokumentów w celu uzyskania pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy remoncie istniejącego budynku magazynowego na działce nr 1439/1 położonej w K. – uchylił zaskarżoną decyzję i nakazał K. i J. D. przedłożenie inwentaryzacji architektoniczno - budowlanej wraz z orzeczeniem technicznym potwierdzającym wykonanie robót remontowo – budowlanych zgodnie ze sztuką budowlaną wraz z oceną o zdatności przedmiotowego obiektu w terminie do 30 marca 2003 roku. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że rozpatrując ponownie odwołanie w którym zostały podniesione zarzuty dotyczące własności terenu z uwzględnieniem wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt SA/Rz 1388/00, przeprowadzono rozprawę administracyjną, podczas której stwierdzono, że roboty remontowe zostały wykonane samowolnie wiosną i latem 2000 roku. Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane do wykonania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie sprzeciwu. Według oświadczenia inwestora przystąpił on do prac remontowych obiektu magazynowego w listopadzie i grudniu 1999 roku , natomiast w/g odwołującej się prace remontowe rozpoczęto 11 listopada 1999 roku i kontynuowano je w dniach następnych .Natomiast podczas rozprawy administracyjnej w terenie w dniu 18.09. 2002 roku stwierdzono, że remont przedmiotowego obiektu został zakończony . Postanowieniem z dnia [...] grudnia 1999 roku Nr [...] stosownie do art. 30 ust.1 a ustawy prawa budowlanego, wezwano inwestora o uzupełnienie złożonego wniosku przez złożenie stosownych dokumentów wymaganych do zgłoszenia, którego to braku inwestor nie uzupełnił oznacza to, że inwertor nie wywiązał się z obowiązku dokonania zgłoszenia. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2000 roku Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego działając w oparciu o art. 50 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane /Dz.U. Nr 89 poz. 414 ze zm./ wstrzymał prowadzenie robót budowlanych przy remoncie budynku magazynowego usytuowanego na działce nr 1439/1 stanowiącej własność K. i J. D. a następnie w dacie ważności tej tego postanowienia wydał decyzję w oparciu o art. 51 ust.1 pkt 2 wz. z art. 30 ust.3 prawa budowlanego. W odwołaniu J. C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i wskazała, że nie wyrażała zgody na budowę budynku magazynowego w tartaku, który w przewężającej części został posadowiony na jej parceli nr ewid. 702/ 7 Rozpatrując odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzja z dnia [...] czerwca 2000 roku Nr [...] działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w sprawie . Poddana kontroli sądowej w wyniku złożonej skargi przez J. C. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 kwietnia 2002 r sygn.akt SA/Rz. 1388/00 decyzja w/w został uchylona. W uzasadnieniu decyzji Sąd wyraził pogląd, że brak jest podstaw do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania oraz, że wykonane prace budowlane należy zakwalifikować jako remont . Rozpatrując ponownie sprawę organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, stan faktyczny sprawy wskazuje, że przed rozpoczęciem robót remontowych inwestor nie zawiadomił właściwego starosty o zamiarze wykonania tych robót /art. 30 ust. 2 prawa budowlanego/ i w takiej sytuacji mają zastosowanie przepisy art. 51 ust. 1 pkt 2 zw. z art. 30 ust. 3 prawa budowlanego. Natomiast wobec zmiany stanu faktycznego sprawy /remont zakończony/ dokonano weryfikacji sentencji decyzji poprzez zmianę nałożenia obowiązku i terminu jego wykonania. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca J. C. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowego. Skarżąca wyjaśniła, że budynek magazynowy został posadowiony na działce nr 1439/1 bez pozwolenia. W listopadzie 1999 roku został przebudowany w taki sposób, że część tego budynku stoi na jej działce nr 702/7. Budynek ten jest wykonany z gotowych elementów wykorzystywany jest jako tartak niezgodnie z przepisami narusza przepisy prawa budowlanego, ochrony środowiska, przeciwpożarowe, jak również stanowi wielką uciążliwość dla mieszkańców zamieszkałych w jego sąsiedztwie. Działalność prowadzona w tym tartaku powoduje silne wstrząsy, drgania, zapylenie i zanieczyszczenie powietrza tym samym narusza zasady wynikający 5 prawa budowlanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: skarga jest nieuzasadniona. W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U z 2002 r Nr 153 poz. 1271/. Kontrola natomiast tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia /art. 135 ustawy/. Przedmiotem skargi jest decyzja wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane /Dz. U. z 1994 r. Nr 89 poz. 414 ze zm./. Wyjaśnienia wymaga, że sprawa objęta zakresem skargi była już przedmiotem orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie /wyrok z dnia 24 kwietnia 2002 r sygn.akt SA/Rz 1388/00/ W uzasadnieniu w/w orzeczenia Sąd wydał ocenę w kwestii kwalifikacji prawnej wykonanych robót budowlanych, wskazując iż i roboty te mieszczą się w definicji remontu. Oznacza to, że kwestia kwalifikacji tych robót została prawomocnie przesądzona. W tej sytuacji obowiązkiem Sądu w przypadku ponownego wniesienia skargi w tej samej sprawie jest zbadanie, niezależnie od zarzutów podnoszonych w skardze, czy organ administracji publicznej, ponownie rozpoznający sprawę, po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wypełnił powinność z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270/. Przepis ten stanowi, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W wymienionym wyżej wyroku Sąd uchylił zaskarżoną decyzję stwierdzając, że brak było podstaw do umorzenia postępowania wskazując na wydanie decyzji merytorycznej w aspekcie zasad wynikających z art. 30 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 29 ust.2 pkt 1 prawa budowlanego z 1994 roku. Analiza materiału aktowego sprawy potwierdza, ze organ II instancji przeprowadził postępowanie uzupełniające w kierunku zgodnym ze wskazaniami wynikającymi z powołanego na wstępie wyroku z dnia 24 kwietnia 2002 r sygn. akt SA/Rz 1388/00, w tym również dokonał ustaleń co do zakresu samowolnie wykonanych robót związanych z remontem obiektu magazynowego na działce nr ewid. 1439/1 położonej w K. Zaskarżoną decyzją organ zobowiązał inwestora do przedłożenia w zakreślonym terminie inwentaryzacji architektoniczno - budowlanej wraz z orzeczeniem technicznym potwierdzającym wykonanie robót remontowo – budowlanych i ocenę zdatności przedmiotowego obiektu do użytkowania. Orzeczenie to między innymi musi zawierać inwentaryzację geodezyjną zagospodarowania działki ze wskazaniem jej granic oraz właściciela lub użytkownika. Zatem odpowiadając na zarzuty podniesione zarówno w odwołaniu jak i w skardze wskazać należy, że przedłożone dokumenty przez inwestora będą podstawą do wdrożenia kolejnego etapu postępowania zakończonego decyzją o legalizacji lub jej odmowie. I dopiero w tym postępowaniu na podstawie przedłożonych dokumentów będzie można udzielić odpowiedzi skarżącej na zarzut w skardze stawiany w zakresie naruszenia własności jej działki nr ewid. 702/7. Pozostałe zarzuty dotyczące uciążliwości w/w obiektu budowlanego wykraczają poza zakres tego postępowania i nie podlegają ocenie Sądu. Całokształt przedstawionych okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, w związku z tym Sąd działając w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.