SA/Rz 2290/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak /spr./ Sędziowie NSA Ryszard Bryk AWSA Joanna Zdrzałka Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. C. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] września 2002 r. Nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów -postanawia- I. umorzyć postępowanie sądowe; II. zwrócić skarżącej K. C. kwotę 15 zł /słownie: piętnaście złotych/ tytułem połowy uiszczonego wpisu od skargi. Sygn. SA/Rz 2290/02 UZASADNIENIE Skargą z dnia 30 października 2002r. K. C. zaskarżyła do sadu administracyjnego decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, uchylającą decyzję Starosty Powiatu [...] o odmowie wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów zmian konfiguracji i powierzchni działki o nr 267. Na rozprawie w dniu 14 grudnia 2004r. K. C. oświadczyła, że nie było jej zamiarem zaskarżenie decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, gdyż decyzja ta jest dla niej korzystna. Skarży natomiast postępowanie Starosty [...], ponieważ mimo zaleceń organu II instancji Starosta nie wykonał zaskarżonej decyzji. Ponadto, jej zdaniem Starosta po wydaniu zaskarżonej decyzji nie podjął żadnych działań i tym samym pozostaje w bezczynności. W konsekwencji, istota skargi sprowadza się do bezczynności Starosty Powiatu [...]. Wobec tych okoliczności sprawy K. C. złożyła do protokołu z rozprawy wyraźne oświadczenie, że cofa skargę na decyzje Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] września 2002r. o nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Według art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.s.a, skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Ponieważ skarżąca K. C. skutecznie cofnęła swą skargę, Sąd związany unormowaniem powołanego wyżej przepisu jest zobowiązany umorzyć postępowanie sądowoadministarcyjne na mocy art. 161 § 1 pkt 1 p.s.a. W związku z wyrażonym przez skarżącą zamiarem wniesienia skargi na bezczynności Starosty [...], Sąd działając na podstawie art. 6 p.s.a, poucza skarżącą o trybie wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Według treści art. 52 § 1 p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba żc skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Natomiast na mocy art. 52 § 2 przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie Jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w przewidzianym przez Kodeks postępowania administracyjnego (K.p.a.) terminie, i jednocześnie zwłoka w rozpatrzeniu sprawy nie jest uzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. K.p.a. przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym przepisami K.p.a. strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Organ, do którego zażalenie takie wpłynęło, jeżeli uzna je za zasadne, wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości, co wynika z art. 37 § 2 K.p.a. Jeżeli działania zmierzające do usunięcia bezczynności zostały przez stronę podjęte, to znaczy wystąpiła ona z zażaleniem do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 kpa, a organ ten ustosunkował się do tego wystąpienia bądź organ zobowiązany do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie nie dochował tego terminu, wówczas stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność organu, który zobowiązany był do rozpatrzenia sprawy. Mówiąc inaczej, wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 K.p.a. Zażalenie, na niezałatwienie sprawy w terminie jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 2 p.s.a. Na koniec wypada też dodać, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego bezczynność jest przedmiotem skargi. Spełnienie wyżej opisanych przesłanek będzie warunkować możliwość rozpoznania skargi na bezczynność Starosty [...] przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.