SA/Rz 2387/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak Sędzia WSA Zbigniew Czarnik /spr/ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi T. R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2001 Nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2001 r., [...] oraz decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].02.2001 r., [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili prawomocności wyroku, 3. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego T. R. kwotę 10 /dziesięć/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. SA/Rz 2387/01 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z [...] lipca 2001 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał T. R. usunięcie kolizji gazociągu Ø 125 przebiegającego pod budynkiem gospodarczym zlokalizowanym na działce nr 2035 w H. Decyzja ta zapadła po uchylającej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2001 r. [...], mocą której organ ten nałożył na Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego obowiązek dopełnienia czynności wyjaśniających sytuację prawną zrealizowanego gazociągu i wzniesionego na nim budynku gospodarczego. Od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2001 r. odwołał się T. R. (odwołanie bez podpisu). W odwołaniu wskazał, że jego sytuacja majątkowa nie pozwala na sfinansowanie przebudowy linii gazowej i z tego powodu nie zgadza się z decyzją organu I instancji. Nadto wskazał, że nie zawinił zaistniałej sytuacji i z tego względu również nie znajduje podstaw do nakładania na niego obowiązku przebudowy sieci gazowej (gazociągu). Rozpatrując odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2001 r., [...] uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2001 r., [...] w całości i orzekł o zlikwidowaniu zaistniałej kolizji poprzez przeniesienie odcinka sieci Ø 125 mm biegnącego pod budynkiem gospodarczym, wyznaczając dla dokonania tej przeróbki termin do 30 marca 2002 r. Na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego skargę do NSA OZ w Rzeszowie wniósł T. R. W skardze wskazał, że decyzja organu II instancji wydana została bez należytego postępowania i wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Raz jeszcze podniósł, że zaistniała kolizja wybudowanego budynku gospodarczego i gazociągu niskiego ciśnienia nie została przez niego zawiniona, zatem nie widzi powodu, aby miał ją usuwać na własny koszt. W konkluzji skargi skarżący wniósł o rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z jego możliwościami finansowymi i sprawiedliwością społeczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na zasadzie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi, gdyż skarga wniesiona do NSA OZ w Rzeszowie nie została przez ten Sąd rozpoznana do 1 stycznia 2004 r. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, ani wskazaną przez skarżącego podstawą prawną. Przystępując do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał zaskarżoną decyzję w sytuacji, gdy brak było odwołania, które spełniałoby prawem przewidziane wymogi. Minimalne formalne elementy odwołania obejmują wskazanie odwołującego się, zaskarżonej decyzji, niezadowolenia z rozstrzygnięcia i złożenie podpisu strony odwołującej się. Odwołanie T. R. od decyzji WINB z dnia [...] września 2001 r. nie zostało przez stronę podpisane, a organ tej wady nie usunął w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego, gdyż z akt sprawy nie wynika, aby wzywał odwołującego się do uzupełnienia odwołania o podpis. Brak podpisu odwołującego się skutkuje wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Stanowisko Sądu znajduje potwierdzenie w utrwalonym orzecznictwie, gdzie wskazano, że uznanie za odwołanie pisma nie podpisanego przez osobę wnoszącą odwołanie powoduje, że organ II instancji bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego (wyrok NSA z 18.05.1994 r., SA/Gd 2365/93, POP 1997/3/62, także: wyrok NSA z 14.04.1999 r., IV SA 689/97, LEX 47329 oraz wyrok NSA z 2.06.1999 r., IV SA 868/97, LEX 47862). Skoro nie było prawidłowo wniesionego środka odwoławczego od decyzji WINB, to uznanie pisma T. R. za odwołanie skutkować musi przyjęciem, że WINB działał bez podstawy prawnej wydając decyzję będącą przedmiotem kontroli, a to zmusza Sąd do stwierdzenia jej nieważności. Stosownie do treści art. 134 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozpoznając skargę rozstrzyga w granicach danej sprawy. Mając na uwadze treść tego przepisu Sąd stwierdził również nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2001 r., [...] i poprzedzającej ją decyzji WINB z [...] lutego 2001 r., [...]. Podstawą stwierdzenia nieważności tych decyzji było działanie organów bez podstawy prawnej. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję po uchyleniu jego wcześniejszej decyzji z dnia [...].10.2000 r., [...], przy czym uchylenie tej decyzji przez organ II instancji nastąpiło po wniesieniu odwołania przez T. R. z dnia 27.10.2000 r., które również nie zostało przez odwołującego się podpisane. W takich okolicznościach decyzja organu I instancji wydana po uchyleniu decyzji przez WINB dotknięta jest również wadą nieważności. Z tych powodów Sąd stosując treść art. 145 § 1 pkt 2 stwierdził nieważność objętych sentencją wyroku decyzji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono po myśli art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.