SA/Rz 2448/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lechowska Sędziowie NSA Marian Ekiert NSA Stanisław Śliwa /spr./ Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. i J.Ś. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżących L. i J. Ś. solidarnie kwotę 10 zł /słownie: dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. do wyroku z dnia 16 listopada 2004 r. Decyzją z dnia [...] października 2002 r., Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 28, 33 ust. 1 i 2, 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) oraz art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu odwołania L. i J. Ś. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2002 r., Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. i K. M. pozwolenia na modernizację i rozbudowę istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działkach nr 953/1 i 953/2 obr. [...] położonych przy ul. W. w R. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu aktu podano, że organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. i K. M. pozwolenia na wnioskowaną inwestycję. Od decyzji tej odwołali się L. i J. Ś. twierdząc, że narusza ona przepisy prawa budowlanego i przepisy wykonawcze w szczególności § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Organ II instancji uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Inwestorzy przedłożyli wymagane dokumenty wraz z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Budynek będący przedmiotem postępowania stanowi segment zabudowy szeregowej. Rozbudowa i modernizacja polega na zabudowie istniejącego uskoku budynku od strony północnej (wejściowej) na długości 2,43 m i całej jego wysokości, poszerzenie traktu szeregowego w przyziemiu na długości 2,0 m od strony zachodniej i długości 1,20 m od strony wschodniej, oraz dobudowie w poziomie I i II piętra od strony południowej części pokoju dziennego o szerokości 3,60 m i głębokości 2,18 m. Przedmiotowa inwestycja nie narusza ustaleń Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego Osiedla "[...]" w R. i jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] lutego 2001 r., [...]. Rozbudowa zaprojektowana została zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 1999 r. Nr 45, poz. 140), a projekt budowlany został opracowany przez osobę posiadającą odpowiednie przygotowanie zawodowe i zawiera wymagane uzgodnienia. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczącego ograniczenia dopływu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych w ich segmencie stwierdzono, że po analizie projektu technicznego ustalono, iż zaprojektowana rozbudowa nie spowoduje zwiększenia ograniczenia dostępu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych w stosunku do pierwotnie istniejącej zabudowy. Projektowana rozbudowa w przyziemiu od strony wschodniej w granicy własności na długości 1,20 m nie może być przedmiotem analizy dopływu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych w budynku odwołujących z uwagi na fakt iż pomieszczenia zlokalizowane w przyziemiu nie są lokalami mieszkalnymi. Natomiast na poziomie I i II piętra od strony wschodniej nie projektuje się rozbudowy, pozostawiając stan istniejący. W związku z powyższym nieuzasadnionym jest dodatkowe opracowywanie ekspertyzy w zakresie dopływu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych w budynku L. i J. Ś. Zarzut naruszenia § 12 ust. 4 cyt. rozporządzenia jest nietrafny, bowiem zaprojektowane na I i II piętrze otwory drzwiowe w odległości 3,50 m od granicy działki odwołujących zlokalizowane są w ścianie wychodzącej na taras, który osłonięty jest od granicy działki sąsiadów ścianką z cegły obustronnie otynkowaną o grubości 12 cm. Powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżyli L. i J. S. domagając się jej uchylenia i zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi zarzucono, że w decyzji błędnie przyjęto, że wnioskowana przez inwestorów budowa będzie prowadzona w granicy posesji na długości 1,20 m w poziomie parteru, oraz w poziomie parteru, I i II piętra w odległości 3,50 m od granicy ich działki z otworami drzwiowymi balkonowymi i na długości 2,20 m w kierunku południowym. Budynki, które są własnością M. i K. M. i skarżących są szeregowymi z uskokami 3,40 m w kierunku południowo-zachodnim, co powoduje znaczne ograniczenie dopływu światła naturalnego w godzinach popołudniowych. W związku z powyższym dalsza rozbudowa budynku w kierunku południowym i w granicy sąsiada ograniczy dopływ światła co najmniej w 50 % i spowoduje taki układ budowli, że koniecznym będzie od wczesnych godzin popołudniowych doświetlać pomieszczenia światłem sztucznym. Zatem decyzja Prezydenta zmieniająca dotychczasowe warunki zamieszkania w sposób oczywisty narusza prawo. Odwołanie zostało przez Wojewodę potraktowane w sposób powierzchowny. O niedbałym jego rozpatrzeniu świadczy uzasadnienie, z którego wynika, że to skarżącym właśnie udzielono pozwolenia na budowę a nie M. i K. M., co wskazuje, że nikt tej sprawy u Wojewody nie analizował. Nadto zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej Budownictwa w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, że otwory okienne i drzwiowe na sąsiedniej posesji winny znajdować się w odległości co najmniej 4,0 m, a tymczasem z kwestionowanej decyzji wynika, że będą znajdować się w odległości tylko 3,50 m. Nieprawdą również jest, że pomieszczenia zlokalizowane w poziomie parteru nie są lokalami mieszkalnymi. Wysokość zlokalizowanego tam pokoju wynosi powyżej 2,22 m i jest pokojem mieszkalnym. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że z mocy przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak więc niniejsza sprawa, mimo złożenia jej do Naczelnego Sądu Administracyjnego zostanie rozpoznana w trybie wskazanej ustawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Kontrola zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny sprowadza się do badania go pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269) przy czym sąd - z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stan faktyczny sprawy jest następujący. M. i K. M. domagają się wydania im decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na modernizację i rozbudowę istniejącego budynku jednorodzinnego w zabudowie szeregowej na działkach 953/1 i 953/2 w R. przy ul. W. Do wniosku z dnia 17 maja 2002 r. inwestorzy dołączyli : - projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi, - dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane (wypis z rejestru gruntów oraz zaświadczenie z księgi wieczystej). Dokumenty te stanowiły - zdaniem organów - w świetle art. 33 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wystarczającą podstawę do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 Kpa. Przepisy te nakładają na organy administracji obowiązek podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wykazał, że decyzja nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W szczególności nie została wyjaśniona kwestia dopływu światła do budynku mieszkalnego skarżących. W odwołaniu i skardze L. i J. S. konsekwentnie podnosili, że dokonana rozbudowa od strony południowo zachodniej w znacznym zakresie spowoduje ograniczenie dopływu światła do ich pomieszczeń. Organ II instancji ograniczył się w swojej decyzji do stwierdzenia, że nie planuje się rozbudowy od strony wschodniej, stąd też zbędnym jest opracowanie ekspertyzy w tej materii. Z planu w sposób jednoznaczny wynika, że inwestorzy planują rozbudowę od strony południowo-zachodniej. Mimo zarzutu skarżących o ograniczeniu dopływu światła naturalnego z uwagi na rozbudowę w kierunku południowym organ w tej materii nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, przez co nie wykazał, by twierdzenia L. I J. Ś. były nieuzasadnione. Odnosząc się do drugiego z zarzutów podniesionych w skardze, dotyczącego naruszenia § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a polegającego na zaprojektowaniu na I i II piętrze otworów drzwiowych w odległości 3,50 m od granicy działki odwołujących uznać go należy za nieuzasadniony. Powołany przepis przewiduje konieczność zachowania odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami, co najmniej dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi - 4 m, a dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów - 3 m. Poza sporem pozostaje, że objęty wnioskiem budynek i budynek skarżących wykonane są w zabudowie szeregowej. Więc z samej istoty tego rodzaju zabudowy wynika sytuowanie sąsiadujących ze sobą ścian budynków w granicy sąsiadujących działek. Nie budzi wątpliwości, że ściana budynku inwestorów sąsiadująca z działką skarżących nie posiada otworów okiennych i usytuowana jest w granicy. Zarzut skarżących dotyczący niezachowania odległości z § 12 ust. 4 rozporządzenia dotyczy nie ściany bezpośrednio przylegającej do granicy lecz ściany z otworem drzwiowym, do niej równoległej usytuowanej w odległości 3,50 m od tejże granicy. W świetle znajdującego się w aktach sprawy planu stwierdzić należy, że sporna ściana wraz ze znajdującym się w niej otworem nie jest zwrócona bezpośrednio otworem drzwiowym w kierunku działki skarżących, lecz oddzielają od tej działki istniejąca obecnie ścianka grubości 12 cm wykonana z cegły obustronnie tynkowanej. Tak więc stwierdzić należy, że usytuowanie w przedmiotowej ścianie otworu drzwiowego nie narusza w żaden sposób interesu właścicieli nieruchomości sąsiedniej, a sytuowanie budynku w granicy nieruchomości wynika z charakteru zabudowy szeregowej i trudno jest tutaj mówić o możliwości zachowania odległości wynikających z § 12 ust. 4 cyt. rozporządzenia. Ponownie rozpatrując sprawę organ uzupełni postępowanie dowodowe w kierunku wyjaśnienia kwestii ograniczenia dopływu światła do pomieszczeń w budynku skarżących i w zależności od wyniku tych ustaleń wyda stosowną decyzję. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.