SA/Rz 2463/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła Sędziowie AWSA Joanna Zdrzałka NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant ref. staż. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Dyrektora Gminnego Zespołu [...] Szkół na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2001 r. Nr [...] w przedmiocie opinii sanitarnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia, 2. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącej kwotę 10 zł /słownie: dziesięć/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. SA/Rz 2463/01 U Z A S A D N I E N I E Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] września 2001 r. /[...]/, wydanym w wyniku rozpatrzenia zażalenia wniesionego przez Radę Szkoły Podstawowej w W. gm. [...] na pozytywną opinię Miejskiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] sierpnia 2001 r. /[...]/ do projektu adaptacji pomieszczenia klasowego na węzeł sanitarny, uchylił zaskarżoną opinię w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Podejmując takie rozstrzygnięcie organ II instancji stwierdził, że przedstawione do zaopiniowania opracowanie nie spełnia wymogów § 3, 6, 11 ust. 2 pkt 7, 10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 3 listopada 1998 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego /Dz. U. Nr 140, poz. 906/. W rozwiązaniu graficznym adaptacji pomieszczenia klasowego i biblioteki na sanitariaty występują pewne nieprawidłowości, jak np. zaprojektowanie dwóch pisuarów w jednej kabinie, sanitariat dla niepełnosprawnych o niewystarczającej powierzchni manewrowej. Brak też powiązania proponowanego rozwiązania z istniejącym obiektem oraz oceny wpływu zmniejszenia liczby klas na działalność szkóły. Zamierzenie wprowadzenia do budynku szkoły funkcji węzłów sanitarnych jest w pełni uzasadnione i przez wszystkich zainteresowanych pożądane, jednakże przedstawione opracowanie wymaga poprawienia i uzupełnienia /zostało zaopiniowane przedwcześnie/. Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji powinien skonfrontować przedstawione rozwiązania projektowe w istniejącym obiekcie ze stanem faktycznym, przeanalizować całość sprawy pod kątem uzupełnienia brakujących funkcji i dostosowania obiektu do aktualnych standardów, a także wyjaśnić dlaczego odstąpiono od realizacji projektu rozbudowy szkoły już wcześniej zaopiniowanego, przewidującego urządzenie m. innymi ubikacji i szatni dla uczniów. Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył Dyrektor Gminnego Zespołu [...] Szkół w O. z żądaniem stwierdzenia nieważność zaskarżonego postanowienia z przyczyn określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Wskazując na treść art. 3 ust. Ustawy z dnia 14 marca 1995 r. o Inspekcji Sanitarnej /Dz. U. z 1998 r. Nr 90, poz. 575 ze zm./ skarżący stwierdził, że użyty w nim termin "dokumentacja projektowa" nie jest tożsamy z określeniem "projekt budowlany", a czego nie zauważył organ II instancji i wobec tego zarzuty zawarte w pkt 1 uzasadnienia kwestionowanego postanowienia są bezzasadne. Zdaniem skarżącego organ II instancji – ani Rada Szkoły – nie wskazał przepisów, których naruszenia dopuścił się projektant i organ wydający pozytywną opinię sanitarną. Uzasadnienie zawarte w pkt 3 świadczy o braku zdecydowania ze strony organu II instancji, który z jednej strony wskazuje na potrzebę określenie wpływu zmniejszenia liczby klas na działalność szkoły, a z drugiej zaś strony stwierdza, że wprowadzenie do budynku szkoły funkcji węzłów sanitarnych jest w pełni uzasadnione i przez wszystkich zainteresowanych pożądane. Nadto skarżący stwierdził, że organ II instancji zamiast prowadzić zbędną analizę mającą jedynie na celu uchylenie postanowienia wydanego w pierwszej instancji winien zastanowić się nad dopuszczalnością wniesionego zażalenia, czy też zasadnością wydania przez służby sanitarne opinii w formie postanowienia w rozumieniu przepisów K.p.a., na które służy zażalenie. Wojewódzki Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Wyraził pogląd, że przepisy prawa zawierają lukę co do formy prawnej opinii sanitarnej gdy żądającym wydania takiej opinii nie jest inny organ administracji mający wydać decyzję /art. 106 K.p.a./ a np. projektant bądź inwestor, co ma miejsce w niniejszej sprawie. W takiej sytuacji zajęcie stanowiska pod względem sanitarnym może mieć formę zaświadczenia wydanego w trybie art. 217 K.p.a., bądź formę pisma urzędowego czy też postanowienia wydanego w trybie art. 123 i 124 K.p.a. Na etapie rozpatrywania zażalenia dokonano analizy głównie od strony merytorycznej, uznając, że sprawa wymaga bardziej szczegółowego zbadania i uzupełnienia merytorycznego przez organ I instancji. Wniesione do przedłożonego opracowania uwagi natury technicznej dają projektantowi możliwość przeanalizowania swoich rozwiązań. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi Dyrektora Gminnego Zespołu [...] Szkół w O., gdyż została ona wniesiona do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie i do dnia 1 stycznia 2004 r. skarga ta nie została przez ten Sąd rozpoznana. Skarga nie jest pozbawiona podstaw prawnych do jej uwzględnienia i dlatego też należało zaskarżone postanowienie usunąć z obrotu prawnego. Zaskarżone postanowienie podlegało stwierdzeniu nieważności, gdyż zachodzą przyczyny określone w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Z przepisu art. 114 K.p.a. wynika, że do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Zgodnie z art. 134 K.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania, przy czym przepis ten nie określa przesłanek wydania takiego postanowienia. Niedopuszczalność odwołania może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również i podmiotowym. Przyczyny przedmiotowe obejmują przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki braku możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Natomiast niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę nie mającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia zgodnie z art. 28 K.p.a. albo przez stronę nie mającą zdolności do czynności prawnych /zob. B. Adamiak, J. Borkowski "Polskie postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne", Wyd. Naukowe PWN, W-wa 1993 r., str. 193-194/. Stosownie do treści art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty /Dz. U. z 1996 r. Nr 67, poz. 329 ze zm./ dyrektor szkoły lub placówki kieruje działalnością szkoły lub placówki oraz reprezentuje ją na zewnątrz. Z kolei z art. 50 ust. 1 tej ustawy, zamieszczonego w jej Rozdziale 4 "Społeczne organy w systemie oświaty", wynika, że w szkołach i placówkach mogą działać rady szkół i placówek. Ust. 2 tegoż artykułu stanowiąc, iż rada szkoły lub placówki uczestniczy w rozwiązywaniu spraw wewnętrznych szkoły lub placówki określa zarazem zakres jej działania /w pkt 1-5/. W świetle tych unormowań niewątpliwym jest, że rada szkoły lub placówki nie jest organem uprawnionym do reprezentowania jej na zewnątrz. Z tego, co wyżej powiedziano, wynika jednoznacznie, że zażalenie wniesione przez Radę Szkoły Podstawowej w W. było niedopuszczalne z przyczyn o charakterze podmiotowym. Oznacza to w rezultacie, że przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia organ II instancji naruszył prawo w zakresie wskazanym w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. – wydając go z rażącym naruszeniem prawa, gdyż stan prawny był niewątpliwy i dlatego postanowienie to należało usunąć z obrotu prawnego. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ orzeczono jak w sentencji wyroku.