SA/Rz 2514/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lechowska Sędziowie NSA Marian Ekiert /spr./ NSA Stanisław Śliwa Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2002 r. Nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego W. D. kwotę 10 zł /słownie: dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. SA/Rz 2514/02 U Z A S A D N I E N I E W dniu 12.08.2002 r. Burmistrz Miasta [...] wystawił tytuł wykonawczy wskazując jako zobowiązanego W. D. zam. [...] oraz określając podlegający egzekucji obowiązek jako usunięcie warstwy zaolejonej ziemi z terenu działek nr nr 2080/7, 2091 i 2126 przez firmę, która posiada stosowne zezwolenie na usuwanie odpadów niebezpiecznych, w tym na transport. W związku z powyższym W. D. wystąpił do Burmistrza Miasta [...] z zarzutami, stwierdzając, że wystawiony tytuł wykonawczy jest przedwczesny i błędny, albowiem nie dokonano sprawdzenia terenu i nie określono zakresu wykonania zastępczego, a we wspomnianym tytule brak jest szczegółowego określenia obszaru i głębokości mającej być usuniętej ziemi, co wprowadza zupełną dowolność w tym zakresie i narusza cudze prawo własności ponad dopuszczalną miarę. Wskazano również niewłaściwą osobę jako zobowiązaną, albowiem nie może nią być użytkownik działki lecz tylko jej właściciel, on zaś nawet nie jest jej użytkownikiem, albowiem zamieszkuje z rodzicami na zasadzie grzecznościowego użyczenia. Po rozpatrzeniu zarzutów W. D. w związku z postanowieniem z dnia [...].08.2002r. w sprawie wykonania zastępczego obciążającego go obowiązku usunięcia warstwy zaolejonej ziemi przez Miejski Zakład Usług Komunalnych Burmistrz Miasta [...] działając na podstawie art. 34 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji [ t.jedn. z 1991 r. Dz.Ust. Nr 36 poz. 161 z późn.zm. ] w zw. z art. 123 kpa postanowieniem z dnia [...].09.2002 r. nr [...] uznał zarzuty za nieuzasadnione. W uzasadnieniu swojego postanowienia organ podniósł, iż podstawą wystawienia tytułu wykonawczego była decyzja z dnia [...].04.2002 r. nr [...], która stała się ostateczna. Termin wykonania obowiązku nałożonego tą decyzją określono na dzień 30.04.2002 r. W dniu 13.05.2002 r. zobowiązany otrzymał upomnienie, w którym również określono termin wykonania czynności. W związku z tymi czynnościami zobowiązany nie podjął żadnych działań i owego braku aktywności nie można inaczej rozumieć jak dążenie z jego strony do zatarcia wszelkich śladów niewłaściwego postępowania z odpadami jakie wytworzone zostały w toku prowadzonej działalności. Ilość rozlewanych odpadów była duża, gdyż w terenie stwierdzono liczne ślady ich obecności i to na znacznym obszarze, co wręcz nosi znamiona klęski ekologicznej. Implikuje to konieczność natychmiastowego działania. Stąd też twierdzenie jakoby wystawienie tytułu wykonawczego było przedwczesne jest wysoce chybione. W dniu 5.06.2002 r. dokonano ponownych oględzin terenu sporządzając stosowny protokół i odnotowując wszelkie uwagi. Określenie szczegółowo obszaru i głębokości zaolejonej ziemi jest " trudne do szczegółowego oszacowania " i może ono nastąpić tylko w czasie wykonywania czynności, gdyż strumień ciekłych odpadów olejowych wsiąkających w ziemię przyjmował różne trudne do ustalenia kształty, na powierzchni i pod nią. Miejsca gdzie rozlewane były odpady są bardzo widoczne. Ziemia zmieniła tam kolor na czarny. Rozlewając odpady zobowiązany nie miał na uwadze okoliczności, iż nie jest właścicielem działek i wszedł w posiadanie nieruchomości należących do innych osób. To zaś nie zwalnia go z obowiązku właściwego gospodarowania odpadami wytworzonymi w toku prowadzonej działalności. Postanowienie to zaskarżył zażaleniem skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego W. D., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, podnosząc iż w jego ocenie zaskarżone postanowienie jest błędne. Organ bowiem nie chce zauważyć, iż nie jest on właścicielem terenu i że bez zgody właściciela nie można na tym terenie wykonywać żadnych czynności. Dalej wywodzi on, iż nie zbadano dokładnie okoliczności sprawy i nie określono w jaki sposób miałoby wyglądać postępowanie egzekucyjne i czy w aktualnym stanie jego prowadzenie jest konieczne. Po rozpatrzeniu tegoż zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie art. 144 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa postanowieniem z dnia [...].10.2002 r. nr [...] utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. W uzasadnieniu swojego postanowienia organ odwoławczy ustalił, iż Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...].04.2002 r. nakazał W. D. usunięcie warstwy zaolejonej ziemi z dz.nr 2080/7 stanowiącej własność L. i Z. D. oraz z dz.nr 2091 stanowiącej własność W. B. a także z pobocza drogi { dz.nr 2126 ] i zaolejoną ziemię przekazać firmie, posiadającej stosowne zezwolenie w terminie do dnia 30.04.2002 r. , co winien we właściwy sposób udokumentować. Decyzja ta stała się ostateczną. Pisemnym upomnieniem W. D. wezwany został, aby w terminie 7 dni przedłożył odpowiedni rachunek, a następnie wyznaczono termin oględzin mających na celu stwierdzenie wykonania nałożonego obowiązku. Z czynności tych sporządzono protokół, stwierdzający nie wykonanie tegoż obowiązku. W związku z powyższym Burmistrz Miasta [...] w dniu 10.06.2002 r. wystawił tytuł wykonawczy skierowany do Naczelnika Urzędu Skarbowego przeciwko W. D. w sprawie wykonania świadczenia niepieniężnego i postanowieniem z dnia [...].06.2002 r. postanowił, że przedmiotowy obowiązek zostanie wykonany zastępczo przez Firmę "A." Sp. z o.o. w R. na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego do końca czerwca 2002 r. Na skutek zażalenia W. D. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zakwestionowane postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji w dniu [...].08.2002 r. wydał postanowienie w przedmiocie usunięcia warstwy zaolejonej ziemi w zakresie objętym tytułem wykonawczym w drodze wykonania zastępczego przez Miejski Zakład Usług Komunalnych na koszt i niebezpieczeństwo zobowiązanego i postanowienie to doręczono wraz z tytułem wykonawczym wystawionym zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zobowiązanemu. Po otrzymaniu tych aktów W. D. zgłosił opisane wyżej zarzuty, które były przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji. Rozpoznając zażalenie Kolegium zauważa, że zgodnie z art. 33 cyt. wyżej ustawy zobowiązany może oprzeć zarzuty jedynie na przesłankach takich jak : 1/ wykonanie, umorzenie, przedawnienie, wygaśnięcie lub nie istnienie obowiązku, 2/ odroczenie terminu wykonania obowiązku, albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, 3/ określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, 4/ błąd co do osoby zobowiązanego, 5/ niewykonalności obowiązku o charakterze niepieniężnym, 6/ niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego 7/ brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, 8/ zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, 9/ prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ, 10/ niespełnienie wymogów w zakresie obligatoryjnych elementów tytułu wykonawczego. W tym kontekście zarzuty podnoszone przez zobowiązanego nie mogły być uznane za uzasadnione. Odnosząc się bowiem do zarzutu dotyczącego braku dostatecznej określoności obowiązku podlegającego wykonaniu, należy podkreślić, że podstawą wystawienia tytułu wykonawczego i podjęcia postępowania egzekucyjnego była ostateczna decyzja Burmistrza Miasta [...], nakładająca na W. D. obowiązek usunięcia warstwy zaolejonej ziemi z terenu opisanych wyżej działek, wskazując jednocześnie sposób wykonania obowiązku. Wbrew twierdzeniom żalącego się art. 34 ust. 1 ustawy o odpadach wskazuje wprost, iż adresatem obowiązku nie jest właściciel gruntu lecz osoba będąca posiadaczem odpadów w rozumieniu tej ostatnio powołanej ustawy. Zgodnie zaś z art. 3 ust. 3 pkt 13 tej ustawy, posiadaczem odpadów jest osoba, która faktycznie włada odpadami np. ich wytwórca czy inna osoba znajdująca się w ich posiadaniu. Przyjmuje się wprawdzie domniemanie, że władający powierzchnią ziemi jest posiadaczem odpadów znajdujących się na nieruchomości. Jest to jednak domniemanie prawnie wzruszalne, które może być obalone przeciwdowodem.. W tym miejscu warto zauważyć, że w rozumieniu art. 3 ust. 3 pkt 22 ustawy o odpadach, wytwórcą odpadów jest każdy, którego działanie lub bytowanie powoduje powstanie odpadów lub kto przeprowadza wstępne przetwarzanie, mieszanie lub inne działanie powodujące zmianę charakteru lub składu odpadów. Przy czym zgodnie z art. 5 ustawy, posiadacz odpadów powinien zapewnić zgodny z zasadami gospodarowania odpadami oraz zasadami ochrony środowiska odzysk lub unieszkodliwienie odpadów, których nie udało się poddać odzyskowi względnie przekazać do najbliżej położonych miejsc, w których mogą być poddane odzyskowi lub unieszkodliwieniu. Odpady niebezpieczne, do których zalicza się oleje zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 27.09.2001 r. w sprawie katalogu odpadów mogą być unieszkodliwiane tylko przez składowanie na odpowiednio urządzonym składowisku. W przedmiotowej sprawie istotnym jest fakt, że organ ustalił w decyzji treść podlegającego wykonaniu obowiązku w następstwie oględzin przeprowadzonych na gruncie w dniu 28.02.2002 r. , w których uczestniczył W. D. nie kwestionując sposobu ich przeprowadzenia, ani ustaleń w ich wyniku poczynionych. Ustalenia te stały się podstawą do sprecyzowania treści nałożonego obowiązku. Jako ich adresata wskazano W. D. wobec faktu, iż w świetle zgromadzonego materiału jest on osobą odpowiedzialną za zanieczyszczenie otoczenia. Ustalono bowiem, że prowadzi on działalność gospodarczą w zakresie transportu, usług, handlu, produkcji i handlu paliwami. Na podstawie oświadczenia W. B. oraz dowodu z oględzin ustalono również, że zajmuje się on w ramach prowadzonej działalności transportem olejów napędowych, a wszelkie czynności związane z transportem, mieszaniem i przetaczaniem olejów prowadzone są niewłaściwie, co wiąże się z rozlewaniem odpadów i co jest niebezpieczne dla środowiska oraz życia i zdrowia ludzi. W tym kontekście należy przyjąć, że obalone zostało domniemanie jakoby w okolicznościach sprawy za posiadacza odpadów należało uważać osobę władającą powierzchnią ziemi. W tej sprawie istotnym jest także fakt, że W. D. nie kwestionował treści wskazanego w decyzji obowiązku, ani tego iż stał się jego adresatem. Tym samym wydana w tym przedmiocie decyzja stałą się podstawą do wystawienia tytułu wykonawczego i podjęcia postępowania egzekucyjnego. Zebrany w sprawie materiał wskazuje, iż W. D. uchyla się od wykonania nałożonego na niego obowiązku i nie dopełnił go mimo doręczonego mu upomnienia. Stąd też organ egzekucyjny zasadnie przyjął, że konieczny jest środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego. Wobec tego chybionym okazuje się zarzut, iż tytuł wykonawczy jest przedwczesny. Postępowanie egzekucyjne wszczyna się bowiem z urzędu na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego przez wierzyciela, będącego jednocześnie organem egzekucyjnym, przy czym dodać należy, że egzekucja administracyjna może być wszczęta już po upływie terminu wyznaczonego do wykonania obowiązku, nie wcześniej jednak niż po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia. Termin wykonania obowiązku upłynął 30.04.2002 r , a organ egzekucyjny dopełnił wszelkich obowiązków umożliwiających wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Tytuł wykonawczy został sporządzony w oparciu o ostateczną decyzję Burmistrza Miasta [...], zaś organ egzekucyjny podejmując działania bada jedynie dopuszczalność egzekucji administracyjnej nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku określonego w decyzji. Stanowiłoby to o wprowadzeniu nowej instancji, której zadaniem byłaby weryfikacja podstawy prawnej prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny w razie wątpliwości co do treści decyzji uprawniony był do skorzystania z instytucji wystąpienia do organu, który wydał decyzję z żądaniem wyjaśnienia wątpliwości. W przedmiotowej sprawie jednakże takie wątpliwości nie zachodzą. Obowiązek podlegający wykonaniu jest dostatecznie sprecyzowany zarówno w decyzji jak i w wystawionym tytule wykonawczym. Z treści nałożonego obowiązku wynika jednoznacznie, iż chodzi o warstwę ziemi z terenu wskazanych działek, która uległą zniszczeniu. Przy czym bez trudu można ustalić zakres prac, gdyż ziemia pod wpływem styczności z odpadami zmieniła kolor na znacznie ciemniejszy. Tak sprecyzowany obowiązek pozwala na rzetelne wykonanie czynności przez wykonawcę zastępczego. Ponadto istotnym jest fakt, iż określony w tytule wykonawczym obowiązek dokładnie odpowiada treści obowiązku określonego decyzją, a warto podkreślić, że jedynie rozbieżności w tym zakresie mogłyby stać się podstawą zarzutu w tej sprawie. Nie budzi także wątpliwości osoba zobowiązanego. Adresatem tytułu wykonawczego oraz postanowienia o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci wykonania zastępczego jest W. D. W tym stanie rzeczy zarzut dotyczący skierowania egzekucji do osoby nie będącej zobowiązanym nie znajduje uzasadnienia. Nie znajduje także uzasadnienia zarzut niedbałego zbadania sprawy. Organ egzekucyjny ustalił w drodze oględzin, iż obowiązek wskazany w decyzji nie został wykonany. Podkreślić wypadnie również, iż nawet sam skarżący nie kwestionuje faktu niedostosowania się do treści decyzji. Takie ustalenia, przy zbadaniu dopuszczalności egzekwowanego obowiązku stały się wystarczającą przesłanką wystawienia tytułu wykonawczego i podjęcia postępowania egzekucyjnego z zastosowaniem wskazanego środka egzekucyjnego. Ponadto należy zauważyć, iż kwestia niedostatecznego zbadania sprawy przez organ egzekucyjny oraz konieczność wykonania nałożonego decyzją obowiązku nie może być przedmiotem zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Postanowienie to jako wydane z rażącym naruszeniem prawa zaskarżył skargą skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. D. wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi, iż organ nie ustosunkował się podniesionych przez niego zarzutów, a w jego ocenie wszczęcie i prowadzenie egzekucji w sposób wskazany przez Burmistrza Miasta [...] będzie bezprawne. Nie jest on bowiem właścicielem objętej postępowaniem nieruchomości, ani jej dzierżawcą, tym samym nie jest on uprawniony do dokonywania na niej jakichkolwiek robót ziemnych bez zgody właścicieli, którzy nie byli stronami tego postępowania. Nie prowadził on tam żadnej działalności, a kiedy prowadził ją, to czynił to w ramach spółki cywilnej. Znamiennym jest, że organy nie objęły postępowaniem jego wspólnika, a fakt ten znany był Urzędowi Miasta [...]. Oględziny terenu dokonane zostały w sposób niewłaściwy, a znamiennym jest, że nie podpisywał on w sprawie żadnych dokumentów, zaś pod wskazanym adresem zamieszkuje trzy rodziny. Gdyby bowiem w sposób prawidłowy dokonano oględzin, to okazałoby się, że na tej ulicy kanalizacja burzowa nie jest odprowadzana do kanalizacji, lecz odprowadza wszystkie nieczystości na przyległe działki, a skutkami powyższego usiłuje się jego obciążyć. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest o tyle uzasadniona o ile podniesione w niej zarzuty tyczą się naruszenia przepisów ustawy z dnia 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Błędne jest bowiem stanowisko organów obydwu instancji jakoby formułując zarzuty skarżący nie opierał ich na prawem określonych podstawach. Zgodnie bowiem z art. 33 cyt. ustawy podstawą zarzutu mogą być jedynie przesłanki enumeratywnie w nim określone. Prezentując bowiem zarzut dotyczący braku możliwości wykonania nałożonego na niego obowiązku, skarżący m. innymi wskazuje na to, że nie dysponuje tytułem prawnym do objętych postępowaniem nieruchomości, nawiązując tym samym do regulacji zawartej w art. 33 pkt 5 powołanej ustawy zgodnie z którym za taką podstawę uchodzi niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym. Jest on o tyle trafny, iż w przypadku podjęcia się realizacji tego obowiązku musiałby on wkroczyć w sferę władztwa innych podmiotów, którym w stosunku do nieruchomości objętych postępowaniem przysługuje prawo własności i łączyć by się to musiało z koniecznością znoszenia przez nich tego typu działań { pati }. Do tego zaś właścicieli tych nieruchomości { którzy poza W. B. nie brali udziału w postępowaniu rozpoznawczym - podmiotu do którego przynależy dz. nr 2126 w ogóle nie wskazano }, nie zobowiązuje żaden przepis prawa zamieszczony w ustawie z dnia 27.04.2001r. o odpadach. Inaczej mówiąc zmierzająca w tym kierunku aktywność zobowiązanego czy też wykonawcy zastępczego nosiłaby znamiona czynu bezprawnego, a legalizacja powyższego nie może nastąpić nawet wówczas gdy obowiązek taki nałożony został ostateczną decyzją, która podlega wykonaniu w ramach postępowania egzekucyjnego w administracji. Rzecz w tym, że taka decyzja jest niewykonalna. Niewykonalną bowiem w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 kpa jest decyzja gdy zachodzi przeszkoda w jej wykonaniu wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest faktycznie nie do wykonania. W okolicznościach badanej sprawy na przeszkodzie realizacji tego obowiązku stoi zapis zawarty w art. 140 kc zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno - gospodarczym przeznaczeniem swego prawa. Żaden zaś przepis prawa zawarty w powołanej ostatnio ustawie nie uprawnia w tym przypadku organu do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, za wyjątkiem sytuacji gdy zobowiązanym jest władający powierzchnią ziemi { domniemany posiadacz odpadu art. 3 pkt 13 }. Wręcz przeciwnie właścicielowi przysługuje przeciwko takim działaniom stosowna ochrona przewidziana w art. 222 § 1 i 2 kc. Skoro zatem niewykonalną jest decyzja nakładająca na skarżącego określony obowiązek i stanowiąca podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, to tym samym niewykonalnym w ramach postępowania egzekucyjnego jest nałożony na niego obowiązek. Na marginesie powyższych wywodów należy jedynie zauważyć, iż eliminacja skutków tego niewątpliwie negatywnego zdarzenia polegającego na połączeniu odpadu z powierzchnią gleby { ziemi } winna była nastąpić w ramach regulacji zawartej w ustawie z dnia 27.04.2001 r. – Prawo ochrony środowiska { art. 102 ust. 1 }, zgodnie z którą w przypadku gdy następuje zanieczyszczenie gleby lub ziemi, władający jej powierzchnią obowiązany jest do przeprowadzenia ich rekultywacji, z zastrzeżeniem wynikającym z ust. 2 – 5. Ust. 4 pkt 1 stanowi, iż rekultywacji dokonuje starosta, jeżeli podmiot, który spowodował zanieczyszczenie gleby lub ziemi nie dysponuje prawami do powierzchni ziemi, pozwalającymi na jej przeprowadzenie, a władający powierzchnią ziemi obowiązany jest umożliwić przeprowadzenie rekultywacji z zachowaniem warunków określonych w decyzji, o której mowa w ust. 1 { art. 108 ust. 2 }. Podobne stanowisko zaprezentowane w doktrynie { vide : Ustawa o odpadach – Komentarz pod redakcją Jana Jarzmańskiego – Wrocław 2002 str. 101 }. Tego rodzaju unormowań brak jest w ustawie o odpadach i jest to konsekwencją tego, że masa zanieczyszczonej gleby, ziemi { także olejem} w rozumieniu jej postanowień w zasadzie{ poza wyjątkami wyraźnie określonymi } nie jest traktowana jako odpad. Kluczem zaś do rozróżnienia " zanieczyszczenia " od " odpadu " jest " wprowadzenie do środowiska " negatywnych czynników { emisja }. Odpadem jest natomiast taki rodzaj materii, która nie zanieczyszcza środowiska, ale stanowi dla niego potencjalne zagrożenie. Podobnie doktryna { vide : powołany wyżej Komentarz str. 54 }. Innymi słowy, skoro nastąpiło połączenie odpadu z glebą czy ziemią , to w tym przypadku mamy do czynienia z zanieczyszczeniem środowiska, z pełną tego prawną konsekwencją. Zagrożenie zaś związane z występowaniem odpadów likwiduje się poprzez ich usunięcie, obejmujące bądź takie operacje jak odzysk, bądź unieszkodliwienie { rozkład, oczyszczanie, spalanie, bezpieczne składowanie }. W tym stanie rzeczy zarówno zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu podlegają uchyleniu na zasadzie wyrażonej w art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ Dz.Ust. Nr 153 poz. 1270 ], zwanej dalej w skrócie p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ Dz.Ust. Nr 153 poz. 1271 z późn.zm. ]. Zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu prawomocności niniejszego wyroku { art. 152 p.s.a. }. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego znajduje swoje uzasadnienie w art. 200 p.s.a.