SA/Rz 2531/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk /spr./ Sędzia WSA Robert Sawuła asesor WSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant: ref. stażysta Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r. Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...].08.2001 r., Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana, III. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej W. G. koszty postępowania sądowego w kwocie 10 złotych /dziesięć/. SA/Rz 2531/01 U z a s a d n i e n i e Zaskarżoną decyzją z dnia [...].10.2001 r., Nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...].08.2001 r., Nr [...] w sprawie udzielenia firmie "A." Spółce z o. o. w R. pozwolenia na użytkowanie stacji dystrybucji gazu propan-butan wraz z urządzeniami towarzyszącymi na działkach tej firmy oznaczonych numerami 789/1 i 788/2 położonych przy ulicy Z. w R. Wskazaną decyzję wydał na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W uzasadnieniu decyzji przytoczył, iż decyzja organu I instancji została wydana na wniosek P. L. prezesa Zarządu firmy "A." z dnia 22.05.2000 r., uzupełniony ostatecznie w dniu 12.07.2001 r. W odwołaniu W. G. właścicielka działki nr 789/2, sąsiadującej z działką inwestora nr 789/1 zarzuciła, iż decyzja Starosty sankcjonuje bezprawie i jest niezgodna z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego. Konkretyzując ten zarzut wyjaśniła, że organ nie mógł wydać decyzji o pozwoleniu na użytkowanie stacji dystrybucji gazu, ponieważ została wyłączona z obrotu prawnego decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzją o pozwoleniu na budowę przedmiotowej stacji. Nawiązując do tych zarzutów organ odwoławczy objaśnił, że zgodnie z art. 5 prawa budowlanego obiekty budowlane należy projektować, budować, użytkować i utrzymywać zgodnie z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, obowiązującymi Polskimi Normami oraz zasadami wiedzy technicznej w sposób zapewniający m. innymi: - spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa konstrukcji, bezpieczeństwa pożarowego, bezpieczeństwa użytkowania, odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych, ochrony przed hałasem i drganiami, oszczędności energii i odpowiedniej izolacji cieplnej przegród, - warunki użytkowe zgodnie z przeznaczeniem obiektu, a w szczególności w zakresie oświetlenia, zaopatrzenia w wodę, usuwania ścieków i odpadów, ogrzewania, wentylacji oraz łączności, - ochronę interesów osób trzecich. Gwarancją, iż zaprojektowany obiekt spełnia powyższe wymogi jest wydanie przez właściwy organ decyzji o pozwoleniu na budowę, po dokonaniu stosownych sprawdzeń projektu budowlanego, w myśl art. 35 prawa budowlanego. Z kolei przystąpienie do użytkowania obiektu jest możliwe o ile obiekt zostanie wykonany zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę oraz z zasadami wiedzy technicznej i sztuki budowlanej, co potwierdzają dokumenty wymienione w art. 57 tego prawa tj. oryginał dziennika budowy, oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanymi warunkami pozwolenia na budowę, przepisami i obowiązującymi normami, a także protokoły badań i sprawdzeń. W omawianej sprawie, po zrealizowaniu obiektu została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja Starosty z dnia [...].11.1999 r., udzielająca pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, co jednak nie oznacza, iż wybudowany na jej podstawie obiekt nie spełnia wymagań zawartych w art. 5 prawa budowlanego. Stacja dystrybucji gazu propan-butan została wykonana zgodnie z obowiązującymi warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać stacje paliw płynnych, zawartymi w rozporządzeniu Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 30.08.1996 r. /Dz. U. Nr 122, poz. 576/, nie narusza ustaleń Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego miasta R., a także interesów osób trzecich w zakresie chronionym prawem budowlanym, co potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19.01.2001 r. W podanym wyroku Sąd stwierdził, iż zarzuty W. G. dotyczące braku oceny oddziaływania na środowisko oraz nierespektowania warunków technicznych obowiązujących dla stacji paliw płynnych nie są uzasadnione. Fakt wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także decyzji o pozwoleniu na budowę nie dyskwalifikuje tego obiektu jako zdatnego do użytku, skoro spełnione są wszystkie wymogi zawarte w art. 5 prawa budowlanego, a obiekt wykonano w okresie ważności w/w pozwolenia. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego /wpłynęła do Sądu w dniu 30.10.2001 r./, skarżąca W. G. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i na wstępie skargi podała, że Firma A. Spółka z o. o. w R. wybudowała stację paliw płynnych gazowych na podstawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy [...] i decyzji o pozwoleniu na budowę wydaną przez Starostę Powiatu [...]. Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie SA/Rz 1089/99 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...].05.1999 r. w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Natomiast wyrokiem z dnia 19.01.2001 r. sygn. akt SA/Rz 45/00 uchylił decyzję Wojewody [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę stacji. W takiej sytuacji inwestor wystąpił do Starosty z wnioskiem o wydanie pozwolenia na użytkowanie stacji. Pomimo braku stosownych dokumentów oraz ich wyeliminowania z obiegu prawnego, Starosta Powiatowy wydał decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego, którą utrzymał w mocy Wojewoda. Po tym wprowadzeniu skarżąca zarzuciła, że Starosta Powiatowy powinien wstrzymać się z wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi na ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przedmiotowej inwestycji. Obecnie Starosta tłumaczy się, że w okresie budowy obiektu inwestor posiadał stosowne decyzje na realizację tejże inwestycji. Z takim twierdzeniem nie można się zgodzić, bowiem Naczelny Sąd Administracyjny po wpłynięciu na ostateczną decyzję w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę stosownym postanowieniem wstrzymał wykonanie tej decyzji, mimo tego inwestor kontynuował budowę. Dziennik budowy jest zdaniem skarżącej dokumentem, w którym w trakcie trwania inwestycji można wpisywać praktycznie bez ograniczeń czasowych, co się chce, zgodnie z życzeniem inwestora. Stacja paliw płynnych-gazowych jest inwestycją uciążliwą. Uciążliwość powoduje hałas związany z tankowanymi samochodami tankującymi cysternami, wydzielają się również opary cuchnącej substancji, które wywołują u skarżącej ciągłe bóle głowy i stres. W trakcie budowy stacji paliw, skarżąca otrzymała decyzję w sprawie pozwolenia na budowę budynku jednorodzinnego na działce sąsiedniej. Takie umiejscowienie budynku mieszkalnego uniemożliwi skarżącej "jakiekolwiek życie i ograniczy prywatność" na jej posesji. Wybudowanie stacji paliw spowodowało też utratę wartości pozostałych działek budowlanych usytuowanych nieopodal tej stacji. Zdaniem skarżącej wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie stacji paliw sankcjonuje bezprawie, gdyż inwestor nie posiada żadnych dokumentów, na podstawie których wybudował stację, a w szczególności nie posiada decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o pozwoleniu na budowę. W takiej sytuacji zaskarżona decyzja narusza art. 57 i 59 prawa budowlanego. Skarżąca dodała też, iż nie wyrażała zgody na wybudowanie w tym miejscu stacji paliw, ale na to organy nie zwracały uwagi. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, z przyczyn uwzględnionych przez Sąd z urzędu. Z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, nazwanej dalej skrótem p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm./ wynika, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani też powołaną podstawą prawną /granice skargi/, zatem przy rozstrzyganiu sprawy bierze także pod uwagę naruszenia prawa procesowego i materialnego, o których nie wspomniano w skardze. Przed omówieniem uchybień prawnych, które Sąd uwzględnił z urzędu, należy na wstępie przedstawić okoliczności, które spowodowały wszczęcie sprawy o udzielenie pozwolenia na użytkowanie stacji dystrybucji gazu propan-butan wraz z urządzeniami towarzyszącymi. Budowę tej stacji inwestor rozpoczął na podstawie ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...].11.1999 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółce z o. o "A." w R. pozwolenia na budowę. Powołaną decyzję utrzymał w mocy Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].01.2000 r., Nr [...]. Wynika to z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19.01.2001 r., sygn. akt SA/Rz 245/00 /K. 7 akt administracyjnych/. W aktach administracyjnych nie ma wymienionych decyzji, jak również projektu budowlanego. Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę było poprzedzone wydaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17.01.2001 r., sygn. akt SA/Rz 1089/99 uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].06.1999 r., Nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...].05.1999 r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu – działek nr 789/1 i 788/2 położonych w R. dla Spółki z o. o. "A." pod budowę stacji dystrybucji gazu propan-butan oraz wykonania przyłącza energetycznego n/n doziemnego. Powodem kasacji, jak to podał Sąd w uzasadnieniu wyroku było naruszenie prawa materialnego, bowiem organ ustaleniami warunków zabudowy objął działkę nr 788/2 chociaż wniosek o wydanie decyzji tej działki nie wymieniał. Drugą przyczyną o charakterze procesowym była okoliczność pominięcia w postępowaniu administracyjnym współwłaścicieli działki nr 790/14 /B. K., W. K. i W. K./, a także nie ustalono stanu własnościowego działek nr 789/5, 788/3 i 788/1, które graniczą z terenem inwestycji. Wyrokiem z dnia 19.01.2001 r. /sygn. akt SA/Rz 245/00/ Naczelny Sąd Administracyjny uchylił decyzję Wojewody z dnia [...].01.2000 r., Nr [...] mocą której utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia [...].11.1999 r. udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji. Przyczyną kasacji decyzji organu II instancji było uprzednie uchylenie decyzji I i II instancji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu /art. 22 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym – Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a./. W tej ostatniej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie uwzględnił zarzutów skarżącej W. G. dotyczących: - usytuowania obiektu w terenie "otoczonym budynkami i w niecce", bowiem zarzut ten nie znalazł potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, - zagrożenia dla życia i zdrowia skarżącej i bliskich jej osób, gdyż projekt budowlany przewiduje od strony działki skarżącej ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o właściwej odporności ogniowej, co odpowiada wymaganiom o jakich mowa w § 133 rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 30.08.1996 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów budynku naftowych i ich usytuowania /Dz. U. Nr 122, poz. 576/, - ograniczenia prawa do zabudowy działek skarżących, co nie da się pogodzić z faktem, iż skarżącej wydano pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego na działce sąsiedniej oznaczonej numerem 790/3, - braku oceny oddziaływania na środowisko, albowiem w świetle przepisów rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14.07.1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji /Dz.U. Nr 93, poz. 589/, przedmiotowa inwestycja nie została zaliczona do inwestycji szczególnie szkodliwych lub mogących pogorszyć stan środowiska. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Wojewoda decyzją z dnia [...].06.2001 r. Nr [...] uchylił decyzję Starosty z dnia [...].11.1999 r. i umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej Stacji. Powodem takiego rozstrzygnięcia, jak to napisał Wojewoda była okoliczność zrealizowania przedmiotowej inwestycji. W dalszej części uzasadnienia decyzji przytoczył, że inwestycja była realizowana w okresie 27.01. – 20.05.2006 r. czyli w okresie obowiązywania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Datę zakończenia budowy ustalił na podstawie wpisu w dzienniku budowy, którego notabene nie ma w aktach administracyjnych. Równocześnie dodał, iż inwestor postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.05.2000 r. /SA/Rz 245/00/ w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji otrzymał w dniu 5.06.2000 r., czyli już po zakończeniu budowy. W takiej sytuacji Spółka z o.o. "A." w podaniu z dnia 22.05.2000 r. wniosła o wydanie decyzji w sprawie pozwolenia na użytkowanie Stacji dystrybucji gazu propan-butan wraz z przyłączami. Należy w tym miejscu podzielić pogląd organów, że zrealizowanie inwestycji przed uchyleniem przez Sąd ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wyklucza stosowanie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane /tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn.zm./ i w takim przypadku inwestor stosownie do art. 57 i 59 tego prawa mógł ubiegać się o wydanie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego. W związku z powyższym chybiony jest zarzut skarżącej, iż inwestycja byłą realizowana bez wymaganych pozwoleń. Stosownie do art. 57 ust. 1 i 3 prawa budowlanego do wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego inwestor powinien m.innymi dołączyć: 1/ oryginał dziennika budowy 2/ oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu zgodnie z projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę przepisami i obowiązującymi Polskimi Normami oraz oświadczenie o doprowadzeniu do należytego stanu terenu budowy, 3/ protokoły badań i sprawdzeń, 4/ inwentaryzację geodezyjną powykonawczą, 5/ oświadczenia o braku sprzeciwu lub uwagi ze strony Inspekcji Ochrony Środowiska Inspekcji Sanitarnej Państwowej Inspekcji Pracy i Państwowej Straży Pożarnej. W aktach sprawy administracyjnej przekazanych Sądowi znajdują się n/w dokumenty: - oświadczenie kierownika budowy A. C. z dnia 20.05.2000 r. i oświadczenie inspektora nadzoru B. P. stwierdzające, że obiekt został zrealizowany zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę i projektem budowlanym, obowiązującymi Polskimi Normami, a teren budowy i przyległy doprowadzono do należytego stanu i porządku /K. 1a i 1b akt administracyjnych/, - pozytywne protokoły badań i sprawdzeń dotyczące pomiaru skuteczności ochrony od porażeń prądem elektrycznym przez samoczynne wyłączenie zasilania i rezystencji izolacji elektrycznej przewodów /K. 11a/, protokół z czynności dozoru technicznego sporządzony przez Inspektorat Dozoru Technicznego dotyczący urządzeń ciśnieniowych /K. 11e i f/ pismo Inspektora Pracy z dnia 10.07.2001 r. /K. 11d/, Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 11.07.2001 r. /K. 11a/, - Komenda Powiatowa Państwowej Straży Pożarnej w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej zawiadomienia inwestora w sprawie dokonania odbioru powykonawczego przedmiotowej inwestycji, nie zajęła stanowiska, zatem wedle art. 56 ust. 2 prawa budowlanego przyjmuje się w takiej sytuacji, iż nie zgłosiła sprzeciwu lub uwag w zakresie ochrony przeciwpożarowej /K. 11c i 11b/, - inwentaryzacja powykonawcza stacji dystrybucji gazu w R. /K. 1c/, na której nie wskazano odległości zbiornika gazowego i stanowisk tankowania pojazdów samochodowych w stosunku do budynku stacji paliw, granic działki, budynków mieszkalnych oraz od innych budynków /§ 133 rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 30.08.1996 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie Dz.U. Nr 122 poz. 576 – obowiązywało do dnia 18.02.2001 r., czyli o okresie realizacji inwestycji/. Obecnie obowiązuje rozporządzenie o tym samym tytule z dnia 20.08.2000r. /Dz.U. Nr 98, poz. 1067 z późn.zm./ i § 133 tego rozporządzenia ma zbliżoną treść do poprzedniego aktu prawnego z 1996 r. Zdaniem Sądu taki wymóg przewidują przepisy Rozdziału 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21.02.1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie /Dz.U. Nr 25, poz. 133/. We wniosku o pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego z dnia 22.05.2000 r. /K. 1/ podano, iż do wniosku dołącza się oryginał dziennika budowy i projekt budowlany do wglądu. Tych dokumentów Sądowi nie przedstawiono. Art. 59 ust. 1 prawa budowlanego stanowi, że właściwy organ wydaje pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego po protokolarnym stwierdzeniu na miejscu budowy: 1/ zgodności wykonania obiektu z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę, 2/ uporządkowania terenu budowy. W literaturze na tle przytoczonego przepisu przyjmuje się, że strony postępowania powinny być zawiadomione o miejscu i terminie przeprowadzania oględzin na 7 dni przed wyznaczonym terminem, mają prawo brać udział w przeprowadzaniu tego dowodu, zadawać pytania oraz składać wyjaśnienia – zgodnie z art. 79 k.p.a. /por. Jerzy Siegień – Prawo budowlane – Komentarz, Wyd. C.H. Beck, W-wa 2000 r., str. 274 in principio/. W aktach administracyjnych /K. 21/ znajduje się protokół z oględzin z dnia 1.08.2001 r., w którym napisano, że roboty budowlane zostały zakończone, teren został uporządkowany, obiekt został wykonany zgodnie z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu oraz warunkami pozwolenia na budowę. W przeprowadzaniu dowodu z oględzin uczestniczył P. L. – Prezes Firmy "A." Spółki z o.o. Inne strony nie brały udziału w tej czynności. W aktach sprawy administracyjnej nie ma zarządzenia organu o wyznaczeniu tej czynności, ani dowodów doręczenia stronom /skarżącej i innym/ zawiadomień o miejscu i terminie czynności. W sprawie o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, dowód o jakim mowa w art. 59 ust. 1 prawa budowlanego w zw. z art. 79 k.p.a., ma istotne znaczenie w tego rodzaju sprawie, bowiem umożliwia sprawdzenie czy faktycznie obiekt został wykonany zgodnie z projektem budowlanym oraz czy zarzuty właścicieli nieruchomości sąsiednich są adekwatne do stanu rzeczywistego. Niezawiadomienie stron o tego rodzaju czynności, stanowi naruszenie prawa procesowego, które ma wpływ na wynik sprawy /por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13.02.1986 r. II SA 2015/85 ONSA Nr 1/1986, poz. 13/. Dowód ten /z oględzin/ pozwala na wykrycie ewentualnych odstępstw od projektu budowlanego i ustalenia rodzaju tych odstępstw /istotne, nieistotne/. Z kopii mapy ewidencyjnej w skali 1 : 1000 /K. 12 akt administracyjnych/ wynika, że z terenem inwestycji graniczą m. innymi działki o nr 785/3 i 785/4. Organy nie ustaliły kto jest właścicielem tych działek. W znajdujących się w aktach sprawy wypisach z rejestru gruntów /K. 13 – 17/ te działki nie są uwidocznione, przeto nie wiadomo czy ich właściciele stosownie do art. 61 § 4 k.p.a. zostali zawiadomieni o toczącej się sprawie. W sprawach dotyczących realizacji inwestycji stronami postępowania są: inwestor, właściciel nieruchomości na której realizowana jest inwestycja, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy sąsiednich nieruchomości. Nieustalenie kto jest właścicielem w/w działek stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogą dawać podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Powyższe naruszenia prawa Sąd uwzględnił z urzędu. Natomiast zarzuty podniesione w skardze nie mają uzasadnionych podstaw prawnych. Uchylenie przez Sąd ostatecznych decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielania inwestorowi pozwolenia na budowę po wykonaniu już inwestycji, nie ma cech samowoli budowlanej i nie wyłącza możliwości udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego jeżeli został wykonany zgodnie z warunkami pozwolenia na budowę. Istota sprawy o pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego polega na sprawdzeniu czy zrealizowana inwestycja została wykonana zgodnie z projektem budowlanym. Naczelny Sąd Administracyjny uchylając ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę nie miał zastrzeżeń co do zgodności warunków pozwolenia na budowę z przepisami prawa budowlanego. Powodem uchylenia było uprzednie uchylenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która notabene została uchylona tylko z przyczyn formalnych, a nie merytorycznych. Stacja paliw płynnych-gazowych nie jest inwestycją szczególnie szkodliwą dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogącą pogorszyć stan środowiska, bo nie jest wymieniona w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14.07.1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji /Dz.U. Nr 93, poz. 589/, co już wcześniej podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny przy kontroli ostatecznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę. Wyrazem tego jest m. innymi okoliczność udzielania skarżącej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce sąsiedniej. Uciążliwości /ponadnormatywny hałas/ nie dopatrzył się Powiatowy Inspektor Sanitarny, który stwierdził, iż nie zgłasza sprzeciwu, ani uwag co do użytkowania przedmiotowego obiektu budowlanego /k. 11a akt administracyjnych/. Skoro przedmiotowa inwestycja nie jest zaliczana do inwestycji mających wpływ na stan środowiska, zatem inwestor nie miał obowiązku zawiadomienia o zakończeniu budowy organu inspekcji Ochrony Środowiska /por. op. cit. Jerzy Siegień – Prawo budowlane, str. 265/. Zgoda skarżącej na wybudowanie stacji paliw nie była wymagana, gdyż o tym decydują tylko przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i prawa budowlanego. Ze względu na uchybienia organów, które Sąd uwzględnił z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera b i c, art. 135 i art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/, w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn.zm./ orzekł jak w punkcie I i II wyroku. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł po myśli art. 200 p.s.a. w zw. z art. 97 § 2 w/w przepisów wprowadzających /zwrot wpisu od skargi/. Koszty zastępstwa procesowego nie zostały zgłoszone, zatem wygasły. Przed wskazaniem wskazówek dotyczących ponownego rozpatrzenia sprawy należy nawiązać do treści art. 7 ust. 1 – 4 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. Nr 80, poz. 718/, która weszła w życie z dniem 11.07.2003 r. Wymienione przepisy brzmią następująco: Ust. 1. "Do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe z zastrzeżeniem ust. 2". Zastrzeżenia zawarte w ust. 2 dotyczą obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia bądź też pomimo sprzeciwu przez właściwy organ wszczętych przed dniem wejścia w życie omawianej noweli i niezakończonych decyzją ostateczną. Przedmiotowy obiekt budowlany został wybudowany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, a jej wyeliminowanie z obrotu prawnego nastąpiło po zakończeniu budowy, zatem w takiej sytuacji, co już objaśniono art. 48 prawa budowlanego nie mógł być stosowany. Ust. 4 – "Właściwość organów w zakresie dotyczącym załatwiania spraw, o których mowa w ust. 1 i 2, określa się na podstawie przepisów ustawy" co przemawia za właściwością określoną w noweli z dnia 27.03.2003 r. Natomiast ust. 3 stanowi, że do obiektów budowlanych, w odniesieniu do których przed dniem wejścia w życie ustawy wydano pozwolenie na budowę, nie stosuje się przepisów o obowiązkowej kontroli budowy po zawiadomieniu o zakończeniu budowy lub złożeniu wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Po tym wprowadzeniu, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy należy uwzględnić n/w wskazówki: - organ architektoniczno-budowlany – stosownie do art. 83 ust. 1 w brzmieniu nadanym przez nowelę z dnia 27.03.2003 r. w zw. z art. 7 ust. 4 tejże noweli /przepis przejściowy/, przekaże sprawę do właściwości właściwego powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, - organ właściwy w sprawie będzie stosował przepisy prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym do dnia 11.07.2003 r. /art. 55 – 59/, - ustali, kto jest właścicielem działek nr 785/3 i 785/4, które graniczą z terenem inwestycji i zapewni tym osobom udział w sprawie w granicach określonych przez art. 10 § 1 k.p.a., - przeprowadzi oględziny, po uprzednim zawiadomieniu stron o tej czynności z zachowaniem warunków określonych w art. 79 k.p.a., - z czynności oględzin sporządzi protokół z zachowaniem warunków określonych w art. 67 i n. k.p.a. i 59 prawa budowlanego, porówna warunki pozwolenia na budowę ze stanem rzeczywistym i na tej podstawie ustali czy obiekt został wybudowany zgodnie z tymi warunkami i odległościami przewidzianymi w stosownym rozporządzeniu. Uwidoczni zastrzeżenia i uwagi stron tego postępowania. Wyeksponuje te rozbieżności - po przeanalizowaniu zebranego materiału dowodowego wyda stosowną decyzję i sporządzi uzasadnienie odpowiadające wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a.