SA/Rz 2577/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Piórkowska Sędziowie NSA Helena Rydzik NSA Maria Serafin-Kosowska -spraw. Protokolant ref. staż. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. W. i A. W. na decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 rok - postanawia - 1. umorzyć postępowanie sądowe, 2. zwrócić skarżącym M. i A. W. solidarnie połowę uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100zł (sto złotych). SA/Rz 2577/02 Uzasadnienie Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2002r. Izba Skarbowa w R. utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...] sierpnia 2002r. nr [...] określającą małżonkom M. i A.W. podatek dochodowy od osób fizycznych za 2000 rok w kwocie 6.209,10 zł, zaległość w tym podatku w kwocie 5.842,90 zł i odsetki za zwłokę w kwocie 2.466 zł od tej zaległości. Według ustaleń poczynionych przez organy podatkowe i zgromadzonego w aktach materiału dowodowego, we wspólnym zeznaniu rocznym za 2000 rok podatniczka M.W. nie wykazała żadnych dochodów, natomiast podatnik wykazał dochody z działalności gospodarczej, która to działalność obejmowała skup i sprzedaż dziczyzny, montaże i remonty budowlane, montaże wyrobów granitowych. W podatkowej księdze przychodów i rozchodów podatnik A. W. wykazał przychody w kwocie 16.660,50 zł oraz koszty uzyskania przychodów w kwocie 5.824,98 zł, w tym w ramach przychodów kwotę 4.870 zł z tytułu montażu i remontu wyrobów granitowych udokumentowaną rachunkami. W toku postępowania podatkowego ustalono, iż we własnej sprawie podatkowej z tytułu spadków i darowizn M.F. okazała /zalegający w aktach/ rachunek z dnia 17 czerwca 2000r. na kwotę 3.850 zł za zakup elementów nagrobka granitowy w którym jako wystawca figuruje: Kamieniarstwo A.G. ul. Limanowskiego J. Jednakże A.G. nie prowadził tego rodzaju działalności / chociaż dokonał jej formalnego zgłoszenia/ i nie wystawił tegoż rachunku, zaś M.F. podała, że usługę wykonania nagrobka zamówiła u A.W. i to on dostarczył elementy nagrobka i odebrał od niej zapłatę /usługę montażu wykonał bezpłatnie/. Również R.P. - któremu podatnik wystawił rachunek tylko za montaż nagrobka- stwierdził, że w rzeczywistości zapłacił podatnikowi za całość tj. elementy nagrobka i jego montaż. Inne osoby -którym podatnik wystawił rachunki tylko za montaż- przesłuchane w charakterze świadków nie potrafiły podać konkretnych danych odnośnie pochodzenia elementów granitowych /płyt nagrobkowych/ i wobec tego ich zeznania organy podatkowe uznały za niewiarygodne. Organy podatkowe ustaliły też, iż podatnik w księdze podatkowej zaewidencjonował rachunek nr 14/2000 z 31 października 2000r. dla D.W. za usługę montażu nagrobka i układania płytek, natomiast nie ujął w księdze pokwitowania nr 12/08/2000 z dnia 26 sierpnia 2000 r. wystawionego dla tej samej osoby na kwotę 5.700 zł za " zapłaciła za nagrobek granitowy". Ze względu na powyższe okoliczności organy podatkowe przyjęły, że w istocie podatnik wykonywał nagrobki z materiałów własnych / a nie tylko dokonywał montażu z dostarczonych elementów/ w oparciu o art. 193 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 z późn. zm./ uznały księgę podatkową podatnika za nierzetelną w części dotyczącej przychodów. Przychody w zakresie wykonywania nagrobków z materiału własnego organy ustaliły w drodze oszacowania na podstawie art. 23 § 1 cyt. Ordynacji na kwotę 35.664 zł przyjmując, iż podatnik wykonał tyle nagrobków ile wystawił rachunków za usługę montażu tj. 8 szt. a koszt jednego nagrobka wynosił 4.458 zł. Tę ostatnią kwotę wyliczono przyjmując 3.850 zł jako najniższą cenę za elementy granitowe oraz 608 zł jako średnią cenę usługi montażowej /sumę wynikającą z rachunków za usługi montażowe podzielono przez ilość tych rachunków/; pozostałe przychody pozostawiono w kwotach wynikających z księgi podatkowej. Natomiast koszty uzyskania przychodu przyjęto w kwocie wykazanej przez podatnika w księdze podatkowej, gdyż podatnik w jakikolwiek sposób nie wykazał poniesienia wydatków poza wykazanymi w księdze podatkowej a to na podatniku spoczywał w tym zakresie ciężar dowodu. Podatnicy M. i A.W. złożyli do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję Izby Skarbowej w R. z wnioskiem o jej uchylenie jako opartej na błędnych ustaleniach, z pominięciem wszystkich okoliczności przemawiających na korzyść podatnika. Skarżący podkreślili, że podatnik A. W. wszystkie elementy potrzebne do montażu nagrobków kupował u A.G. i nie może ponosić odpowiedzialności za to, że A.G. ukrywał swoją działalność przed urzędem skarbowym. Wystawione przez A.G. rachunki są autentyczne a zaprzeczenia wystawcy nie mogą ich dyskwalifikować. Podkreślili, że gdyby istotnie podatnik nie kupował materiałów u A.G., to skąd znałby adres jego siedziby odległej o ok. 500 km od J. Zarzucili także, że szacunek zastosowany przez organy podatkowe został dokonany nierzetelnie, ponieważ nie oszacowano kosztów zakupu materiałów do wykonania - jak przyjęły organy - nagrobków. W odpowiedzi z dnia 17 lutego 2003r. na powyższą skargę Izba Skarbowa w R. wniosła o jej oddalenie i podtrzymała stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, natomiast w piśmie z dnia 27 kwietnia 2004r. Dyrektor Izby zmodyfikował powyższe stanowisko i wniósł o umorzenie postępowania sądowego ze względu na wydanie przez siebie decyzji z dnia [...] kwietnia 2004r. nr [...]. Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271 z późn. zm./ sprawa niniejsza podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przy zastosowaniu przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 / - powoływanej dalej jako p.s.a. Powołaną wyżej decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. - wydaną między innymi na podstawie art. 54 § 3 p.s.a. - Dyrektor Izby Skarbowej w R. uchylił decyzję własną z dnia [...] grudnia 2002r. nr [...] tj. decyzję zaskarżoną w niniejszej sprawie oraz uchylił utrzymaną nią w mocy decyzję Urzędu Skarbowego w J. z dnia [...] sierpnia 2002r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji czyli przez Urząd Skarbowy w J. W uzasadnieniu powyższej decyzji z dnia [...] kwietnia 2004r. Dyrektor Izby wskazał między innymi na konieczność uwzględnienia kosztów uzyskania przychodu przy ustalania podstawy opodatkowania podatnika A.W.; w skardze tej zawarł także prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 54 § 3 p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia wyznaczenia rozprawy. W niniejszej sprawie - jak wskazano wyżej - podatnicy zaskarżyli do Sądu opisaną na wstępie decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2002r. i wnosili o jej uchylenie i "przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Izbie Skarbowej". Decyzja z dnia [...] kwietnia 2004r. została doręczona podatnikom w dniu 19 kwietnia 2004r. /a zatem termin do jej zaskarżenia upływa z dniem 19 maja 2004r./ i na rozprawie w dniu 18 maja 2004r. skarżący podatnicy oświadczyli, iż skargi na powyższą decyzję do chwili obecnej nie wnieśli. Równocześnie na rozprawie tej skarżący cofnęli skargę na zaskarżoną pierwotną decyzję tj. decyzję Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2002r. Zgodnie z art. 60 p.s.a. strona skarżąca może cofnąć skargę a cofnięcie to wiąże sąd. Uznanie przez sąd cofnięcia skargi za niedopuszczalne następuje tylko wówczas, jeśli cofnięcie to zmierza do obejścia prawa albo też spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W okolicznościach niniejszej sprawy w ocenie Sądu nie zachodzą przesłanki wyłączające związanie oświadczeniem strony skarżącej o cofnięciu skargi i wobec powyższego Sąd postanowił umorzyć postępowanie sądowe w oparciu o art. 161 § 1 pkt.1 p.s.a. O zwrocie połowy wpisu uiszczonego od skargi Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt.2 p.s.a.