SA/Rz 2805/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Bryk /spr/ Sędzia WSA Robert Sawuła asesor WSA Magdalena Józefczyk Protokolant ref. stażysta Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 1 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Bloku [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala SA/Rz 2805/01 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną decyzją z dnia [...].11.2001 r. Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].09.2001 r., Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] Agencji Mieszkaniowej, pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, stacją transformatorową oraz zagospodarowania terenu na działkach nr 15/11, 15/12, 15/13, obręb 208, przebudowę zatoki autobusowej, wjazdu na działkę, przebudowę i zabezpieczenie istniejącego uzbrojenia podziemnego pod zatoką i wjazdem, przyłącza kanalizacji sanitarnej, wodociągowej i kanalizacji deszczowej na działce nr 4/10, obręb [...] przyłącza energetycznego na działkach nr 15/7, 4/10, 14/3, 23/68, 23/67, 23/54, 23/56, 23/55 i 23/66, obręb [...] położonych przy ul. R. w R. Wskazaną decyzję wydał na podstawie art. 28, 33 ust. 1 i 2, art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. – Prawo budowlane /jednolity tekst Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 z późn. zm./, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W motywach swojej decyzji organ odwoławczy podkreślił, że inwestor przedłożył wszystkie wymagane dokumenty wraz z ostatecznymi decyzjami o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Przedmiotowa inwestycja nie narusza ustaleń Miejscowego Planu Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego Osiedla "N." w R. uchwalonego przez Radę Miasta R. uchwałą Nr [...] z dnia 28.09.1993 r. ogłoszoną w Dz. Urz. Województwa [...] /Nr 9/93 z dnia 29.10.1993 r., poz. 146/ i jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...].06.2000 r., Nr [...] z dnia [...].05.2001 r., Nr [...] i z dnia [...].07.2001 r., Nr [...]. Wedle tego planu projektowana inwestycja została zaplanowana na działkach, które są położone w obszarze urbanistycznym oznaczonym na rysunku planu symbolem 1.1.IS – teren Ministerstwa Obrony Narodowej i fragment terenu obecnej wytwórni papieru. Nie przewiduje się w najbliższym czasie zmiany jego przeznaczenia. Obiekty wojskowe winny pełnić funkcję administracyjno-usługowe z dopuszczeniem funkcji mieszkaniowej. Obowiązuje zakaz prowadzenia działalności gospodarczej, wykraczającej strefą ochrony sanitarnej poza granice działki. Chronić należy istniejący starodrzew. Usytuowanie projektowanego obiektu jest zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /jednolity tekst Dz. U. z 1999 r., Nr 45, poz. 140/. Projekt budowlany opracowany został przez osobę posiadającą odpowiednie przygotowanie zawodowe i posiada wszystkie wymagane uzgodnienia. Odnosząc się do zarzutu skarżących dotyczących planu zabaw dla dzieci wyjaśnił, że przepisy powyższego rozporządzenia w rozdziale 8 nie określają wielkości placyków zabaw dla dzieci młodszych, boisk sportowych i miejsc rekreacyjnych dostępnych dla osób starszych i niepełnosprawnych, przeto organ nie może kwestionować wielkości powierzchni zaprojektowanej przez projektanta posiadającego wymagane uprawnienia zawodowe. Z przedstawionego przez projektanta bilansu terenu wynika, że powierzchnia zieleni i rekreacji wynosi 1786,5 m2, co stanowi więcej niż 25% ogólnej powierzchni działki budowlanej, czyli został spełniony wymóg zawarty w § 39 w/w rozporządzenia. Zarzut dotyczący sąsiedztwa placu zabaw dla dzieci jest nieuzasadniony, bowiem z naniesionej na planie zagospodarowania korekty lokalizacji placu zabaw dla dzieci wynik, że zachowana została 10 m odległość od utwardzonego placu manewrowego mogącego pełnić funkcję miejsca postojowego /§ 19 pkt 1 rozporządzenia/. Podnoszony w odwołaniu zarzut dotyczący usytuowania placu manewrowego dla pojazdów straży pożarnej poza granicą działek zabudowy nie podlega kontroli tut. Urzędu z uwagi na pozytywne uzgodnienie projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 4.07.1995 r. w sprawie zakresu, trybu i zasad uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. Kolejny zarzut dotyczący braku dojść do klatek schodowych przystosowanych do awaryjnego ruchu pojazdów uprzywilejowanych o masie całkowitej do 2,5 t został uwzględniony przez projektanta poprzez wprowadzenie korekty na planie zagospodarowania oraz złożenie oświadczenia projektanta branży drogowej o dostosowaniu przedmiotowego dojścia do ruchu dla pojazdów uprzywilejowanych do 2,5 t. Zarzut dotyczący nie zabezpieczenia miejsc postojowych dla samochodów przy wyznaczaniu granic działki nr 15/9 przynależnej do istniejącego bloku [...] wykracza poza przedmiot postępowania. Zarzut, iż organ I instancji nie uwzględnił wniosku stron o przeprowadzenie oględzin miejsca planowanej inwestycji jest nietrafny, bowiem organy architektoniczno – budowlane udzielają pozwolenia na budowę na podstawie przedłożonych dokumentów, szczegółowo określonych w prawie budowlanym, a strony nie wykazały sprzeczności w opracowanej dokumentacji budowlanej ze stanem faktycznym. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego /wpłynęła do Sądu w dniu 6.12.2001 r./ Wspólnota Mieszkaniowa Bloku [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzuciła, że teren działek oznaczony numerami 15/11, 15/12 i 15/13, obręb [...], był przeznaczony na zieleń i rekreację oraz na miejsca postojowe dla samochodów. Jeszcze w roku 1997 r. Szef [...] Sztabu Wojskowego w R. na łamach "G." deklarował na tym terenie budowę ogólnodostępnych kortów tenisowych. Dopiero po wykupieniu mieszkań przez lokatorów bloku [...] w III kwartale 2000 r. okazało się, że na w/w działkach planowana jest budowa budynku dwunastokondygnacyjnego i budynku czterokondygnacyjnego. O takim zamierzeniu kierownictwo [...] Agencji Mieszkaniowej nie powiadomiło właścicieli mieszkań bloku [...], a w szczególności nie zasięgnęło ich opinii. Taki sposób postępowania narusza zasadę zaufania obywateli do działań instytucji publicznych. Przy wyznaczaniu granicy działki nr 15/13 kierowano się przede wszystkim uwarunkowaniami związanymi z budową budynku czterokondygnacyjnego. Nie wzięto pod uwagę skutków małej odległości projektowanego budynku czterokondygnacyjnego od bloku [...]. Nie zabezpieczono też odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla samochodów mieszkańców bloku [...], zgodnie z rozdziałem 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Mieszkańcy parkują samochody na każdym wolnym skrawku przyległym do bloku [...], co zagraża bezpieczeństwu przeciwpożarowemu. Samochody parkowane są również wzdłuż granicy działki 15/13. Zgodnie z zasadą praw nabytych mieszkańcy bloku [...] będą nadal w tym miejscu parkować samochody. W takiej sytuacji odległość od okien planowanego budynku czterokondygnacyjnego będzie niezgodna z w/w warunkami technicznymi. W odwołaniu skarżąca Wspólnota zgłosiła zastrzeżenia co do małej powierzchni placu zabaw dla dzieci oraz sąsiedztwa tego placu z parkingiem dla samochodów. Inwestor w celu zachowania warunku odległości do parkingu zmniejszył wymiary placu zabaw. A trzeba jeszcze dodać, że w rzeczywistości również od strony bloku [...] placyk ten będzie graniczył z terenem, na którym są parkowane samochody. Z tego właśnie powodu Wspólnota żądała przeprowadzenia wizji w terenie, jednakże organy uznały, że taki dowód w sprawie jest zbędny. Okoliczność, że przepisy nie określają wielkości placów zabaw dla dzieci, nie oznacza, że inwestor może tą wielkość planować dowolnie. Obecny plac zabaw to mały skrawek gruntu, którego środkiem przebiega sztuczna skarpa, która nie pozwala na usytuowanie piaskownicy. Skarpa ta stwarza też potencjalne niebezpieczeństwo upadków i kalectwa maluchów. Skarżąca ma również zastrzeżenia co do umiejscowienia placyku manewrowego dla pojazdów straży pożarnej, który usytuowano poza granicą działek zabudowy, a konkretnie na terenie jednostki wojskowej. Wjazd na teren wojskowy odbywałby się przez zamykaną bramę. Rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych nie był kompetentny do ustanawiania ograniczeń Jednostki Wojskowej w tym zakresie. Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko i motywy zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga Wspólnoty Mieszkaniowej Bloku [...] nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, iż z dniem 1.01.2004 r. zostały zniesione ośrodki zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w ich miejsce utworzono wojewódzkie sądy administracyjne, orzekające w I instancji /art. 85 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm., nazwanej dalej przepisami wprowadzającymi oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. Nr 153, poz. 1269/. Stosownie do art. 97 § 1 przepisów wprowadzających, sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzki sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, cytowanej niżej skrótem p.s.a. Trzeba też nadmienić, że zgodnie z art. 1 § 2 powołanej już ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, wojewódzkie sądy administracyjne kontrolują zaskarżone akty administracyjne pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Przy kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny sprawy i prawo obowiązujące w dacie wydania tego aktu /np. decyzji/. Przechodząc do istoty sprawy należy zaznaczyć, iż przedmiotem skargi jest decyzja Wojewody z dnia [...].11.2001 r., Nr [...] w części dotyczącej pozwolenia na budowę budynku czterokondygnacyjnego /nie dotyczy budynku dwunastokondygnacyjnego/. W sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, sąd sprawdza czy dołączona do wniosku dokumentacja odpowiada wymogom przewidzianym w art. 32 ust. 2 i 4, art. 33 ust. 2 pkt 1-3, art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane /tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126 ze zm./, nazwanej dalej prawem budowlanym z 1994 r., a nadto może sprawdzić czy projekt budowlany odpowiada warunkom technicznym określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie /tekst jednolity Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 140/, niżej jako rozporządzenie o warunkach technicznych oraz sprawdza czy projekt zagospodarowania terenu odpowiada wymaganiom decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że kontrola sądowa ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nie może obejmować fazy realizacji inwestycji. Ewentualne odstępstwa od warunków pozwolenia na budowę mogą być sprawdzone w odrębnych postępowaniach administracyjnych w sprawach o pozwolenie na użytkowanie obiektu, jeżeli taki obowiązek został nałożony na inwestora w decyzji o pozwoleniu na budowę /art. 55 ust. 1 pkt 1 i art. 59 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1994 r./, albo w sprawie dotyczącej istotnego odstąpienia od warunków pozwolenia na budowę /art. 50 i 51, ewentualnie art. 36a w/w prawa/. Inwestor [...] Agencja Mieszkaniowa reprezentowany przez pełnomocnika S. W. wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę 2 budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami i niezbędną infrastrukturą techniczną złożył w terminie ważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].06.2000 r., Nr [...], [...].05.2001 r., Nr [...] i [...].07.2001 r., Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Uzupełniony wniosek był złożony w dniu 9.08.2001 r., zaś powyższe decyzje były ważne do dnia 31.12.2003 r., zaś decyzja z dnia [...].06.2000 r. jest ważna do dnia 31.12.2004 r. Inwestor wykazał również prawo do dysponowania na cele budowlane działkami wymienionymi w osnowie decyzji organu I instancji z dnia [...].09.2001 r. /dowody w aktach organu I instancji/. Projekty budowlane zostały sporządzone przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i zostały uzgodnione przez właściwe organy i przez rzeczoznawców. Według decyzji o warunkach zabudowy przedmiotowe budynki miały być zlokalizowane na działce nr 15/3, obręb [...], zatoka autobusowa, wjazd na teren projektowanych budynków mieszkalnych, przebudowa i zabezpieczenie uzbrojenie podziemnego pod zatoką i wjazdem, przyłącze kanalizacji sanitarnej na działkach 15/11 i 4/10, obręb [...], zaś infrastruktura techniczna do projektowanych budynków wielorodzinnych /sieć wodociągowa, sieć kanalizacji sanitarnej, sieć kanalizacji deszczowej na działce 4/10, obręb [...], przyłącze energetyczne na działkach 15/7, 4/10, 14/3, 23/68, 23/67, 23/54, 23/56, 23/55 i 23/53, obręb [...], kanał centralnego ogrzewania, przyłącze teletechniczne na działkach nr 23/66 i 23/68, obręb [...]. Taką samą lokalizację przewiduje osnowa decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...].09.2001 r., Nr [...] w sprawie pozwolenia na budowę z tą różnicą, że działka nr 15/3 uległa podziałowi na działki o numerach 15/10, 15/11, 15/12 i 15/13. Działka nr 15/10 nie wchodzi w skład terenu zabudowy. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja prawa nie narusza, przede wszystkim nie narusza uzasadnionych interesów mieszkańców Bloku Nr [...], o jakich mowa w art. 5 ust. 2 prawa budowlanego, jak również przepisów rozporządzenia o warunkach technicznych i odpowiada wymogom zawartym w decyzjach o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym samym zarzuty podniesione w skardze nie mają uzasadnionych podstaw prawnych. Żaden przepis prawny nie obligował inwestora do zasięgnięcia opinii mieszkańców istniejących sąsiednich budynków w sprawie warunków zamierzonej inwestycji. Zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa /art. 8 K.p.a./, na którą powołała się skarżąca Wspólnota, jest związana z postępowaniem administracyjnym i skierowana jest do organów prowadzących takie postępowania. [...] Agencja mieszkaniowa, jako inwestor, była tylko stroną postępowania administracyjnego, zatem nie miała prawnego obowiązku wyjaśniania mieszkańcom przyczyn zmiany swoich zamierzeń inwestycyjnych. Zarzut, iż przy wyznaczaniu granicy działki inwestora nr 15/13 kierowano się głównie uwarunkowaniami wynikającymi z przyszłej budowy budynku czterokondygnacyjnego nie jest związany z przedmiotową sprawą, lecz jest to kwestia, która dotyczyła sprawy podziału działki nr 15/3. Z planu zagospodarowania terenu sporządzonego przez uprawnionego geodetę inż. R. R. wynika, że odległość istniejącego bloku nr [...] do projektowanego budynku czterokondygnacyjnego powinna wynosić 21,28 m i jest to odległość wystarczająca. Przytoczone zarzuty wiążą się z kolejnym zarzutem, że przy projektowaniu inwestycji nie zabezpieczono odpowiedniej ilości miejsc postojowych dla samochodów mieszkańców bloku [...], który zdaniem Sądu również nie jest związany z przedmiotową sprawą. Otóż przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych /§ 18-21/ dotyczące miejsc postojowych dla samochodów osobowych odnoszą się do terenu planowanej inwestycji, czyli w tym przypadku do ilości miejsc parkingowych dla przyszłych mieszkańców budynku czterokondygnacyjnego. Okoliczność, że mieszkańcy bloku [...] parkują także samochody w miejscach niedozwolonych, w tym również wzdłuż granicy działki 15/13, nie oznacza, że przy planowaniu inwestycji taki teren należy traktować jako miejsce postojowe dla samochodów. Następny zarzut dotyczy miejsca zabaw dla dzieci planowanego bloku czterokondygnacyjnego. Paragraf 40 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stanowi, że w zespole zabudowy wielorodzinnej na terenach zieleni przydomowej należy, stosownie do potrzeb użytkowych, przewidzieć placyki zabaw dla dzieci najmłodszych, boiska sportowe i miejsca rekreacyjne dostępne dla osób starszych i niepełnosprawnych. Placyk zabaw dla dzieci powinien być nasłoneczniony co najmniej 4 godziny, liczone w dniach równonocy /21 marca i 21 września/ w godzinach 10-16, zaś odległość placyków od linii rozgraniczających ulicę, miejsc gromadzenia odpadków oraz od odkrytego zgrupowania miejsc postojowych do 60 stanowisk dla samochodów osobowych /§ 19 ust. 1 pkt 1/ powinna wynosić 10 m. Przytoczony przepis nie określa wielkości /powierzchni/ placyku zabaw dla dzieci, ale posługuje się pojęciem nieostrym "stosownie do potrzeb użytkowych". Praktycznie oznacza to, że kwestia wielkości takiego placyku jest de facto w gestii projektanta, który powinien brać pod uwagę potrzeby i możliwości obszarowe terenu zabudowy. W planie zagospodarowania terenu, projektant przewidział taki placyk i oznaczył go kolorem czerwonym i symbolem PLZ i wykazał, że jego położenie odpowiada powołanym już przepisom rozporządzenia w sprawie warunków technicznych /zob. też oświadczenie głównego projektanta M. G., K. 10 akt II instancji/. W projekcie budowlanym /w części opisowej, K. 17/ podano, że powierzchnia terenu wynosi 4290 m2, w tym na zieleń i rekreację przeznaczono teren o powierzchni 1786,50 m2, co odpowiada wymogom przewidzianym w § 39 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Tereny zieleni i tereny rekreacyjne zostały uwidocznione w planie zagospodarowania terenu. Zarzut, że na terenie przewidzianym na placyk zabaw dla dzieci znajduje się sztuczna skarpa, nie jest uchybieniem przemawiającym za uwzględnieniem skargi Wspólnoty, bowiem w trakcie realizacji inwestycji istnieje możliwość wyrównania terenu. Projektowany budynek czterokondygnacyjny jest dwuklatkowy, w którym zaprojektowano 16 mieszkań trzypokojowych. W projekcie przewidziano urządzenia ułatwiające poruszanie się osobom niepełnosprawnym. Droga dojazdowa do planowanych budynków umiejscowiona jest między tymi budynkami i spełnia równocześnie funkcję dojazdu pożarowego oraz odpowiada wymogom przewidzianym w § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych /wygląd przyszłej drogi i budynków ilustruje rysunek projektanta znajdujący się w dokumentacji budowlanej/. Dojście do klatek schodowych w budynku 4-kondygnacyjnym jest konstrukcyjnie dostosowane do ruchu samochodów uprzywilejowanych do 2,5 T nośności, co uwidoczniono w projekcie zagospodarowania terenu i dodatkowo zostało potwierdzone w oświadczeniu projektanta M. G. i rzeczoznawcy – weryfikatora SITK E. Ł. /oświadczenie z dnia 5.11.2001 r., K. 10 akt II instancji/, zatem został spełniony warunek przewidziany w § 14 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W części opisowej projektu budowlanego podano, że samochody straży pożarnej będą mogły korzystać z istniejącego placu manewrowego, położonego na terenie MON. Plan zagospodarowania terenu w zakresie ochrony przeciwpożarowej został pozytywnie uzgodniony przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych A. S. Taki stan rzeczy zakwestionowała skarżąca i zarzuciła, że zaprojektowanie placu manewrowego dla pojazdów straży pożarnej na terenie Jednostki Wojskowej stanowi cytuję: "poważne ograniczenie na dziesiątki lat dyspozycyjności w zarządzaniu nieruchomością ze strony Jednostki Wojskowej. Rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych nie był kompetentny do ustanawiania takich ograniczeń". Zarzut ten powtórzył obecny pełnomocnik Wspólnoty M. O. w piśmie z dnia 16.02.2002 r. /K. 21 – 24 akt sądowych/ oraz w piśmie z dnia 1.06.2004 r., które złożył w sekretariacie Sądu po ogłoszeniu wyroku /godz. 1535/. W tym ostatnim piśmie zasygnalizował, że na korzystanie z istniejącego placu manewrowego położonego na terenie MON wyraził zgodę ówczesny Dowódca [...] Garnizonu Wojskowego płk J. M., ale takiego stanu rzeczy nie powinien zaakceptować rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz Wojewoda, który na podstawie art. 82 ust. 3 pkt 5 prawa budowlanego z 1994 r. powinien ocenić stanowisko tego rzeczoznawcy w aspekcie prawnym. Powołany przepis jedynie stanowi, że wojewoda jest organem pierwszej instancji m. innymi w sprawie obiektów i robót budowlanych służących celom wojskowym i innym dotyczącym obronności, na terenach zamkniętych. Przedmiotowa sprawa nie jest związana z budową obiektów wojskowych czy też robót budowlanych o takim charakterze, przeto przepis ten w przedmiotowej sprawie administracyjnej do niczego Wojewody nie zobowiązywał. Z art. 35 ust. 1 i 2 prawa budowlanego z 1994 r. wynika, że organy architektoniczno-budowlane przed podjęciem decyzji o pozwoleniu na budowę obowiązane są m. innymi sprawdzić czy projekt budowlany jest kompletny i czy zawiera wymagane uzgodnienia. Natomiast mogą, ale nie muszą badać zgodności z projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi normami, w zakresie określonym w art. 5 prawa budowlanego. Art. 5 ust. 1 pkt 1 litera b prawa budowlanego do wymagań procesu budowlanego zalicza bezpieczeństwo pożarowe. Fakultatywność przewidziana w art. 35 ust. 2 prawa budowlanego z 1994 r. wynika z faktu że pełną odpowiedzialność za projekt budowlany ponosi projekt /art. 20 w/w prawa/ oraz rzeczoznawca, potwierdzający w formie uzgodnienia zgodność projektu z przepisami np. z zakresu bezpieczeństwa pożarowego. Zasady uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 1.03.1999 r. w sprawie zakresu, trybu i zasad uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej /Dz.U. Nr 22, poz. 206/. Stosownie do § 5 ust. 1 pkt 14 powołanego rozporządzenia przedmiotem uzgodnienia są także określone w projekcie budowlanym rozwiązania dotyczące dróg pożarowych. Dokonane w przedmiotowej sprawie uzgodnienie z tego zakresu odpowiada wymogom przewidzianym w § 6 ust. 4 rozporządzenia. W takim stanie rzeczy nie zachodziły po stronie orzekających organów uzasadnione wątpliwości co do zgodności zaprojektowanych dróg spełniających funkcje pożarowe z przepisami normującymi zabezpieczenie przeciwpożarowe. Okoliczność, że istniejący plac manewrowy znajduje się na terenie MON nie może zdaniem Sądu stanowić przeszkody do akceptacji przyjętego w projekcie rozwiązania, skoro plac ten nie jest przeznaczony do zadań ściśle wojskowych i na korzystanie z niego wyraził zgodę dowódca jednostki wojskowej. Zarzut, iż organy nie uwzględniły wniosku dowodowego o przeprowadzenie oględzin terenu planowanej inwestycji nie jest również zasadny. Art. 75 § 1 k.p.a. stanowi, iż jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zakres postępowania w sprawie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowy określa art. 35 ust. 1 i 2 prawa budowlanego z 1994 r., z którego wynika, że istota tego postępowania skupia się głównie na kwestiach związanych z projektem budowlanym. Jest to etap poprzedzający ewentualną realizację inwestycji, przeto dowód z oględzin terenu inwestycji nie ma związku z przedmiotem sprawy. Wychodząc poza granice skargi, Sąd sprawdził również czy doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Zasygnalizowaną kwestię poruszył pełnomocnik skarżącej Wspólnoty w osobnym piśmie z dnia 1.06.2004 r., które złożył w sekretariacie Sądu już po ogłoszeniu wyroku. Z przywołanego przepisu m. innymi wynika, że organy przed wydaniem decyzji powinny umożliwić stronom wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W praktyce realizacja tego przepisu polega na pouczeniu strony o prawie zapoznania się z aktami sprawy i złożenia ewentualnego końcowego oświadczenia. W aktach organu I instancji takiego pouczenia nie ma. W odwołaniu Wspólnota Mieszkaniowa Bloku [...] podała, aby korespondencję kierować na adres przewodniczącego zarządu J. M. W dniu 12.11.2001 r. doręczono J. M. pismo organu odwoławczego z dnia 9.11.2001 r., Nr [...] w którym zamieszczono passus: "zgodnie z art. 10 k.p.a. w terminie 3 dni od dnia doręczenia niniejszego pisma można zapoznać się z aktami sprawy i zgłosić swoje uwagi i zastrzeżenia, w [...] Urzędzie Wojewódzkim [...] Organ odwoławczy ponownie rozpoznaje i rozstrzyga sprawę, czyli ustala stan faktyczny sprawy, ocenia dowody i władny jest usuwać naruszenia prawa, które nastąpiły przy rozpatrywaniu sprawy przez organ I instancji /zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25.07.1986 r., sygn. akt II SA 1829/85 – ONSA Nr 2/1986, poz. 43/. Skoro więc organ II instancji sanował wskazane uchybienie procesowe organu I instancji, zatem omówiony zarzut nie może być skuteczny w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera b p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Z akt sprawy I i II instancji wynika, że Wspólnota Mieszkaniowa Bloku [...] i jej członkowie w postępowaniu administracyjnym byli aktywni tzn. składali pisma procesowe w których podnosili zarzuty i zastrzeżenia /pisma z dnia 8.08.2001 r., 25.08.2001 r./. Zarzuty wysuwane w tych pismach mutatis mutandis powtórzyli w skardze. Sąd z urzędu zauważył, iż organ I instancji nie zwrócił uwagi na treść art. 21 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24.06.1994 r. o własności lokali /tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz. 903/, który stanowi, że zarząd wspólnoty mieszkaniowej reprezentuje ją na zewnątrz, a przy zarządzie kilkuosobowym oświadczenia składają przynajmniej dwaj jego członkowie. Naruszenie polegało na tym, że decyzję organ I instancji doręczył wszystkim członkom Wspólnoty Bloku [...]. W tym czasie członkami Zarządu byli: J. W., S. C. i W. K. Wymienionym osobom decyzja została doręczona, przeto zdaniem Sądu wskazane uchybienie nie miało wpływu na wynik sprawy. Odwołanie od decyzji organu I instancji podpisali m. innymi dwaj członkowie Zarządu. Art. 1 ust. 2 w/w ustawy odwołujący się do przepisów kodeksu cywilnego /w sprawach nie uregulowanych/, nie wyłącza jednakże zdaniem Sądu możliwości dokonywania przez właścicieli lokali czynności zachowawczych w rozumieniu art. 209 k.c. Tego rodzaju czynność jest czynnością dokonywaną w imieniu własnym właściciela lokalu, ale w interesie również całej wspólnoty mieszkaniowej. W postępowaniu z zakresu prawa budowlanego za taką czynność można uważać czynności /środki/ zmierzające do zapewnienia niezakłóconego korzystania rzeczy wspólnej zgodnie z jej przeznaczeniem. Skoro zaskarżona decyzja prawa nie narusza zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny stosownie do art. 151 p.s.a. oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej Bloku [...].