SA/Rz 2924/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędzia NSA Marian Ekiert AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant ref. staż. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2001 Nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę skargę oddala SA/Rz 2924/01 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z [...] sierpnia 2001 r., [...] Starosta Powiatu [...] zmienił na wniosek A. i P. B. udzielone dla nich pozwolenie na budowę z dnia [...] stycznia 2000 r., [...]. Zmiana pozwolenia na budowę polegała na zmianie usytuowania budynku mieszkalnego w stosunku do pierwotnego położenia wynikającego z projektu zagospodarowania działki oraz przebiegu przyłączy, elektrycznego, wodociągowego i kanalizacyjnego. Decyzja zmieniająca nie odnosiła się do pozwolenia na budowę w części obejmującej budynek gospodarczo-garażowy. Decyzja Starosty Powiatu z [...] stycznia 2001 r. została zakwestionowana przez J. B. W odwołaniu podniósł on, że decyzja ta narusza prawo. Przede wszystkim w decyzji tej brak uzasadnienia, z którego wynikałoby działanie organu, zwłaszcza w sytuacji, gdy raz ustala się usytuowanie budynku od istniejącego ogrodzenia, a w innym przypadku od granicy działki. Wojewoda [...] rozpatrując odwołanie uchylił decyzję Starosty Powiatu w całości i orzekł o zmianie ostatecznej decyzji Starosty – pozwolenia na budowę z [...].01.2000 r., w którym organ ten zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę domu dla A. i P. B. Decyzja Wojewody z dnia [...] listopada 2001 r., [...] została przez J. B. zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego OZ w Rzeszowie. W skardze skarżący wskazał, że nie zgadza się z decyzją, ponieważ A. i P. B. podjęli budowę na podstawie nieformalnego pozwolenia na budowę i projektu planu, który nie powinien być zatwierdzony, gdyż wykonany został na nieaktualnej mapie. Dalej skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja narusza prawa osób trzecich, przede wszystkim jego prawa. Naruszenie to polega na tym, że droga będąca dojazdem m. in. do jego działki jest niszczona przez ciężki sprzęt budowlany dojeżdżający do działki inwestorów, a położone na drodze płyty utrudniają przejazd skarżącemu do jego działki. Na tych podstawach skarżący oparł żądanie uchylenia w całości decyzji Wojewody. Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Na podstawie art. 97 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie jest właściwy do rozpoznania skargi J. B., gdyż skarga ta wniesiona do NSA OZ w Rzeszowie nie została przez ten Sąd rozpoznana do 1 stycznia 2004 r. Rozpoznając skargę stosownie do treści art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ Sąd nie jest związany zarzutami skargi, jej wnioskami, czy wskazaną przez stronę podstawą prawną, a orzeka w granicach danej sprawy. Przystępując do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że decyzja ta prawa nie narusza. Z tego powodu zarzuty skargi kierowane pod jej adresem nie mogły być przez Sąd uwzględnione, a to musiało skutkować oddaleniem skargi. Analiza zebranego i ujawnionego w trakcie postępowania materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że przedmiotem kwestionowanym przez skarżącego nie jest w istocie decyzja zmieniająca pozwolenie na budowę ale wcześniejsza, mocą której była właścicielka dokonała podziału działki, którą później nabyli inwestorzy: A. i P. B. Takie stanowisko Sądu wynika stąd, że skarżący jeszcze w trakcie rozprawy wyjaśnił do protokołu, że braku legalności pozwolenia na budowę upatruje w tym, że pozwolenie to wydano w oparciu o mapy, które powstały na skutek postępowania podziałowego działki, jakie prowadziła p. W. Stanowisko skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż podstawą do prowadzenia postępowań administracyjnych /w tym pozwoleniu na budowę/ są dane z ewidencji gruntów. Zatem jeżeli podstawą ustalenia i wydania pozwolenia na budowę były mapy przyjęte do zasobu geodezyjnego odzwierciedlając stan ewidencyjny działek, to trudno twierdzić, że dokonane na ich podstawie czynności /wydane pozwolenie/ są nielegalne. Także zarzut nielegalnego prowadzenia robót przez inwestorów nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, gdyż pozwolenie z 2000 r. było decyzją ostateczną, zatem uprawniającą do podjęcia stosownych robót budowlanych. Zważyć należy, że zmiana pozwolenia z 2001 r. dotyczy decyzji ostatecznej, zatem nawet prowadzone w czasie postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na budowę roboty budowlane były prowadzone na podstawie decyzji ostatecznej. Sąd zauważa, że skarżący, o ile kwestionuje pierwotny sposób podziału działek przez p. W., a pośrednio błędne ustalenie przebiegu granicy pomiędzy jego działką, a działką inwestorów, to powinien podjąć próbę wzruszenia tamtych rozstrzygnięć, jeżeli takie uprawnienie będzie mógł wywodzić z przepisów prawa. Jednak takie działania nie mogą być kierowane pod adresem decyzji, która jest przedmiotem skargi. W aktach sprawy zalegają dokumenty, które jednoznacznie wskazują, że zmiana pozwolenia na budowę skarżona przez J. B. nie narusza obowiązującego prawa, w tym warunków technicznych jakim ma odpowiadać usytuowanie budynków na działce. W tym więc sensie Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa jakie zostały wskazane w skardze. Sąd także nie podziela argumentacji, która odwołuje się do ochrony interesów osób trzecich, przede wszystkim dlatego, że skarżący nie jest osobą trzecią, a stroną toczącego się postępowania, również i z tego powodu, że przy inwestycji obejmującej budynek mieszkalny wraz z infrastrukturą realizowany zgodnie z warunkami określonymi w przepisach prawa naruszenie interesu osób trzecich nie ma miejsca skoro właściciel ma prawo zagospodarować swoją nieruchomość zgodnie z przepisami prawa. Biorą pod uwagę powyższe Sąd orzekł jak w sentencji mając na uwadze treść art. 151 ustawy prawo o p.s.a.