SA/Rz 2987/01

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski Sędzia NSA Stanisław Śliwa ( spr.) Asesor WSA Joanna Zdrzałka Protokolant ref.-staż. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. S., J. T., H.T., S. R. i B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2001 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu skargę oddala do wyroku z dnia 28 maja 2004 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2001 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071) po rozpatrzeniu odwołania H. i J. T., B. i S. R. oraz W. S. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] września 2001 r., Nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji budynku usługowo-mieszkalnego wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr 1883/1 w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu aktu podano, że organ I instancji przedmiotową decyzją ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji wskazanej wyżej. Od decyzji tej odwołanie złożyli H. i J. T., B. i S. R. oraz W. S. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu odwołania skarżący podnieśli, iż informacje o inwestycji zawarte w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu są "niewystarczające i wymijające". Odwołującym się nie jest znany rodzaj działalności, jaka będzie prowadzona w ww. budynku i może ona zakłócić w przyszłości panujący w sąsiedztwie spokój. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja wydana w dniu [...] września 2001 r. przez Burmistrza Miasta i Gminy o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dotyczy nieruchomości, która zgodnie ze zmianą Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...], uchwaloną przez Radę Miejską uchwałą nr [...]z dnia 25 marca 1993 r. ogłoszoną w Dz. Urz. Woj. [...] Nr 4, poz. 50 z 1993 r. położona jest w terenie przeznaczonym pod zabudowę zagrodową i jednorodzinną oraz usługową i produkcyjną (symbol A 45 a MR/MN). Przedmiotowa decyzja jest więc zgodna z postanowieniami Miejscowego Planu Ogólnego Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...]. Bezzasadny jest zarzut dotyczący braku informacji odnośnie rodzaju działalności gospodarczej, która ma być prowadzona w planowanym budynku. Zarówno wniosek o wydanie decyzji, jak i sama decyzja zawiera ustalenia, iż będzie to działalność o charakterze usługowym - handlowym (wniosek zawiera zapis, że będzie to sklep branży spożywczo-przemysłowej). Wydana przez Burmistrza Miasta i Gminy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zawiera wszystkie wymagane elementy określone w art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r., Nr 15 poz. 139 z późn. zm.). Organ I instancji wydając decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu postąpił zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżyli W. S., J. T., H. T., S. R. i B. R. nie wskazując kierunku jej weryfikacji. W uzasadnieniu podano, że budynek planowany przez inwestorów ma mieć charakter mieszkalno-usługowo-handlowy z przeznaczeniem na sklep branży spożywczo-przemysłowej. W przyszłości oprócz sprzedaży alkoholu budynek ma być wykorzystywany również jako dyskoteka, będzie więc szczególnie uciążliwy dla otoczenia. Skarżący zgadzają się na wykonanie przez inwestorów budynku jednorodzinnego bez prowadzenia jakiejkolwiek działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów skargi podało, że stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 1 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zamierzona inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla gminy [...], w myśl których znajduje się ona w terenach oznaczonych symbolem "A 45a MR/MN" z przeznaczeniem pod zabudowę zagrodową i jednorodzinną oraz usługową i produkcyjną. Zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] września 2001 r. spełnia wymogi art.41 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Z charakteru decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, iż jej rolą jest przesądzenie o dopuszczalności ogólnie określonej inwestycji, w miejscu wskazanym przez inwestora, w świetle ustaleń zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz ewentualnie w myśl mających z nimi związek przepisami szczególnymi. Badanie czy w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie doszło do naruszenia interesu osób trzecich może być prowadzone jedynie w tym aspekcie. Ochrona interesów osób trzecich na tym etapie nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona jak w pozwoleniu na budowę, gdzie ogólnie wytyczone kierunki warunki realizacji inwestycji w decyzji o warunkach zabudowy i terenu zostaną uszczegółowione w rozwiązaniach projektowych v projekcie budowlanym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że z mocy przepisu art 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tak, więc niniejsza sprawa, mimo złożenia jej do Naczelnego Sądu Administracyjnego zostanie rozpoznana w trybie wskazanej ustawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. K. i M. C. wnioskiem z dnia 7 maja 2001 r. zwrócili się o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-mieszkalnego na działce nr 1883/1 w K. Określając rodzaj inwestycji podali, że ma ona mieć charakter zabudowy usługowo-mieszkalnej (usługi i handel) na poziomie parteru. Określając charakterystykę zabudowy podano, że budynek ma być niepodpiwniczony, parterowy z poddaszem mieszkalnym. Na parterze ma się znajdować sklep spożywczy, na poddaszu mieszkanie. Do wniosku dołączono kopię mapy zasadniczej, wypis z rejestru gruntów, wykaz właścicieli i władających. Pomimo zastrzeżeń złożonych przez J. T., H. T., organ I instancji ustalił warunki wnioskowane przez inwestorów. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowi ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 z późn. zm.). Zgodnie z zawartymi tam uregulowaniami miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym (art. 7) i nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 43). W niniejszym przypadku Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego został uchwalony uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] marca 1993 r. (Dz. U. Woj. [...] Nr 4, poz. 50 z dnia 30 kwietnia 1993 r.). Według części graficznej Planu przedmiotowa inwestycja znajduje się w obszarze oznaczonym symbolem 45aMN/MR. Zgodnie z tekstem Planu obszar 45aMN/MR przeznaczony jest pod zabudowę zagrodową i jednorodzinną oraz usługową i produkcyjną. Przy takich ustaleniach Planu Zagospodarowania Przestrzennego stwierdzić należy, że zamierzenie inwestycyjne jest z nim zgodne, jak również nie narusza żadnych przepisów prawa, dlatego organy z mocy powołanego wyżej przepisu art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie mogły odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Decyzja organu I instancji spełnia wymogi określone w przepisie art. 42 ust. 1 powołanej ustawy . Określa ona : rodzaj inwestycji, * warunki wynikające z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego , * warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych , warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, * wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich , * linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali, * okres ważności decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że znajdują one oparcie w uregulowaniu zawartym w przepisie art. 3 i art. 42 ust. 1 pkt 5 powołanej ustawy, które to przepisy chronią interesy osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Powołana ustawa nie zawiera doprecyzowania ochrony osób trzecich, wobec czego pomocniczo należy sięgać do uregulowań zawartych w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.), a w szczególności do art. 5 ust. 1 i 2. Stosownie do tych przepisów obiekt budowlany należy projektować, budować i utrzymywać zgodnie z przepisami i w sposób zapewniający m.in. ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona ta obejmuje przede wszystkim zapewnienie dostępu do drogi publicznej ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności, dopływu światła do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, ochronę przed zanieczyszczeniem i.t.p. Tak pojmowanego interesu skarżących zaskarżona decyzja nie narusza. Na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę interesy skarżących będą szczegółowo rozważane w aspekcie przepisów prawa budowlanego i aktów wykonawczych do tej ustawy. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma na celu wytyczenie podstawowych kierunków planowanej inwestycji, w sposób wiążący projektanta jak również organ wydający pozwolenie na budowę (wyrok SN z 3 września 1997 r., sygn. III RN 35/97, OSN IAPUS nr 4/98, poz. 107). Wymaganiom tym zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada i na tym etapie postępowania interesy skarżących nie zostały naruszone. Na etapie postępowania o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu rolą organów było określenie w decyzji wymogów wynikających z art. 42 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, bez konieczności precyzyjnego określania miejsca posadowienia budynku i jego odległości od granic nieruchomości sąsiedniej, czy ewentualnego wyglądu. Z treści wniosku, jak również z ustaleń decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wynika w sposób jednoznaczny, że inwestycja dotyczy obiektu mieszkalno-usługowego, przy czym część usługowa dotyczy usług o charakterze handlowym. Na obecnym etapie postępowania organy nie mogą przesądzać, jakiego rodzaju towarem handlować będą inwestorzy. Z akt sprawy w żaden sposób nie wynika, by inwestorzy mieli zamiar handlować piwem, jednak gdyby nawet tak było, to odpowiednie przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi dają skarżącym środki do wyeliminowania ewentualnych naruszeń prawa, jakich mogliby się inwestorzy przy tej okazji dopuścić. Natomiast z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika w żaden sposób, by inwestorzy mieli zamiar prowadzić w budynku dyskotekę. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.