SA/Rz 3/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert /spr./ Sędziowie NSA Anna Lechowska NSA Jerzy Solarski Protokolant: sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi następcy prawnego S. G. – G. G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz następcy prawnego S. G. – G. G. kwotę 10 zł /słownie: dziesięć złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. SA/Rz 3/03 U Z A S A D N I E N I E Działając na podstawie art. 104 k.p.a. oraz art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994 r. – Prawo budowlane /t. jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 106 poz. 1126/ Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].05.2002 r. nr [...] nakazał S. i T. B. dokonania rozbiórki gnojownika, zlokalizowanego na dz. nr 1475, położonej w M. w termie do dnia 31.07.2002 r., zobowiązując jednocześnie wyżej wymienionych po powiadomienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wykonaniu nałożonego obowiązku i informując, że jego niewykonanie spowoduje wszczęcie postępowania egzekucyjnego w celu przymuszenia. W uzasadnieniu swojej decyzji w oparciu o wyniki przeprowadzonej w terenie kontroli organ ustalił, że na dz. nr 1475 w M. stanowiącej własność S. i T. B. znajduje się budynek inwentarsko-składowy. Od strony wschodniej tegoż budynku usytuowany jest gnojownik o wymiarach 4,10m x 2,45m, posiadający ściany betonowe oraz dno. Ściana północna gnojownika stanowi jednocześnie ścianę dołu ustępowego i znajduje się w odległości 1,35m od granicy działki należącej do S. G. Gnojownik ten został wybudowany w latach pięćdziesiątych, a inwestorem był wówczas poprzedni właściciel tej nieruchomości E. K. S. i T. B. nie legitymują się dokumentami dotyczącymi budowy budynku inwentarsko-składowego ani gnojownika. Przedmiotowy gnojownik nie jest użytkowany. Zlokalizowany on jest niezgodnie z warunkami obowiązującymi w czasie jego budowy. Zgodnie bowiem z art. 315 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli doły ustępowe i gnojowniki powinny być urządzone co najmniej w odległości 10m od studzien, 2m od granic sąsiadów i 5m od dróg publicznych, a ich spód i ściany powinny być nieprzepuszczalne dla cieczy i izolowane od ścian budynków przeznaczonych na pobyt ludzi. Z dokonanych ustaleń wynika, że przedmiotowy gnojownik zlokalizowany jest w odległości 1,35m od granicy działki należącej do S.G. Zgodnie zaś z art. 67 ust. 1 prawa budowlanego, w przypadku gdy nie użytkowany lub niewykończony obiekt nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy jego rozbiórkę i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich ukończenia. Decyzję tę zaskarżyli odwołaniem skierowanym do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego S. B. i T. B. wywodząc, że gnojownik jak i ustęp wybudowany był w latach pięćdziesiątych przez poprzedniego właściciela tej nieruchomości, od którego nabyli oni ją wraz ze wszystkimi istniejącymi urządzeniami. Jego lokalizacja podyktowana była faktem wspólnego korzystania z wymienionych budowli zarówno przez właściciela dz. nr 1475 jak i jego sąsiada, który także w tym miejscu miał zlokalizowane takie same urządzenia. Działka sąsiednia została również nabyta przez obecnych właścicieli stosunkowo nie dawno. Do chwili obecnej nikomu nie przeszkadzała ich lokalizacja. Przedmiotowy gnojownik nie jest użytkowany stale, ale sezonowo w zależności od okresu posiadania trzody chlewnej /9 miesięcy w roku/. W tych okolicznościach zakwestionowana decyzja w ocenie odwołujących się sprzeczna z obowiązującymi przepisami. Po rozpatrzeniu tegoż odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 37 ust. 1 pkt 2 i art. 40 ustawy z dnia 24.10.1974 r. – Prawo budowlane /Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm./ w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. – Prawo budowlane /t. jedn. z 2000 r. Dz. U. Nr 106 poz. 1026 z późn. zm./ decyzją z dnia [...].11.2002 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nakazał S. i T. B. wykonanie dodatkowej ściany gnojownika, usytuowanej w odległości 2,0m od granicy działki należącej do S. G. i rozbiórkę części gnojownika od strony sąsiedniej działki na odcinku 0,65m, zobowiązując ich przy tym do uszczelnienia pozostałej części gnojownika. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy dokonując oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dochodzi do wniosku, iż z okoliczności sprawy wynika, że istnieje możliwość doprowadzenia gnojownika do stanu zgodnego z prawem. Przedmiotowy gnojownik, wybudowany w latach pięćdziesiątych, usytuowany jest bowiem w odległości 1,35m od granicy działki należącej do S. G. Zgodnie z art. 335 pkt 1d rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16.02.1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli, obowiązującym w czasie budowy obiektu, budowa ustępów i gnojowników wymagała zgłoszenia właściwej władzy. Aktualni właściciele dz. nr 1475 i znajdujących się na niej obiektów nie wykazali, że gnojownik wybudowany został na podstawie takiego zgłoszenia. Natomiast zgodnie z art. 315 pkt 1b cyt. rozporządzenia doły ustępowe i gnojowniki powinny być urządzone co najmniej w odległości 2,0m od granic sąsiadów. Z uwagi na to, że przedmiotowy obiekt wybudowany został przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 7.07.1994 r. – Prawo budowlane, zgodnie z dyspozycją art. 103 ust. 2 cyt. ustawy w takim przypadku znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24.10.1974 r. – Prawo budowlane. Przepisy tej ostatnio powołanej ustawy stwarzały możliwość legalizacji popełnionej samowoli budowlanej, przy założeniu, że wybudowany samowolnie obiekt spełnia wymagania dotyczące usytuowania obiektów, obowiązujące w czasie jego budowy. Z tych zatem przyczyn wybudowany obiekt należy doprowadzić do stanu zgodnego z powołanymi przepisami. Stąd też w pełni uprawniony jest nakaz rozbiórki opisanej wyżej części gnojownika, zaś ściany i dno pozostałej części gnojownika należy uszczelnić. Tę ostatnio wymienioną decyzję zaskarżył skargą skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego S. G., nie precyzując kierunku jej weryfikacji i kwestionując przewlekłość postępowania administracyjnego oraz domagając się likwidacji spornego gnojownika. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W dniu 1.12.2004 r. stawił się na rozprawę G. G. i przedstawił wypis z aktu notarialnego sporządzonego w dniu 30.08.2002 r. w Kancelarii Notarialnej M. Ś. Nr Rep. [...], z treści którego wynika, że S. G. i W. G. tytułem darowizny przenieśli na rzecz G. G. prawo własności działek nr nr 1474 i 1366 położonych w M. Jest on zatem następcą prawnym skarżącego S. G., i był właścicielem dz. nr 1474 sąsiadującej bezpośrednio z dz. nr 1475 stanowiącą własność S. i T. B. w chwili wydania zaskarżonej decyzji, a zatem osobą posiadającą interes prawny uprawniający go do udziału w postępowaniu prowadzącym w tej sprawie jako strona. Brak jego udziału w tym postępowaniu stanowi podstawę do wznowienia postępowania w świetle regulacji zawartej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Oznacza to, że w takiej sytuacji Sąd zobowiązany jest uchylić zaskarżoną decyzję na zasadzie wyrażonej w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/, zwanej dalej w skrócie p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm./. Rozstrzygnięcie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji znajduje swoje uzasadnienie w art. 152 p.s.a., zaś stanowiące o kosztach postępowania sądowego w art. 200 p.s.a.